Душата што умира ја зема Архангел Михаил (излегува низ устата), според Христовата заповед, додека ангелот чувар останува, од чест, покрај мртвото тело додека не биде погребано. Најголемата чест за нас православните е што Христос одредил главниот на ангелите, Архангел Михаил, да ја земе нашата душа. Ова важи само за православните! Архангел Михаил ја предава душата на други ангели, кои ја земаат и одат на митарствата. Душата поминува низ митарствата три дена. Не поминуваат сите низ митарствата. Оние што се исповедале ги поминуваат „како експресен воз“! Оние што имаат неисповедани гревови вака поминуваат низ митарствата. Ако некоја душа има некаков неисповедан грев што не е смртен, тој се мери со добрите дела што го правела; ако добрите дела преовладуваат, душата продолжува на следното митарство, додека не стигне до Христос. Меѓутоа, ако душата има неисповедан смртен грев, таа веднаш паѓа и е осудена. Луѓето се најмногу паѓаат на митарствата заради: а) магија и сатанизам б) телесен неморал (блуд) Кога ќе поминат три дена и душата што ќе помине низ митарствата, ангел ја води до човечката природа на Христос, бидејќи Неговата Божественост не е видлива. Душата го гледа Христос во обликот во кој го гледаме на иконите. Христос нема друг облик. Како што е познато, на третиот ден Црквата, како грижлива Мајка, принесува пченица за третиот ден. Тој принос стои пред Господ кога душата се поклонува пред Христос. Секое зрно пченица од приносот ги претставува молитвите на оние кои се молат за таа душа. Кога душата се поклонува пред Христос, Христос ја благословува, без да каже ништо. Бог не изрекува суд тогаш, но душата чувствува во себе дека е спасена затоа што поминала низ митарствата, иако сè уште чека конечна потврда за спасението. После тоа, ангелот чувар ја зема душата и веднаш ја враќа на земјата. Ја носи на местата каде што е родена и одгледана, покажувајќи ѝ го целиот нејзин живот. Душата ќе се сети на детали што целосно ги заборавила - и добри и лоши дела, како и на сите гревови што ги сторила (исповедани и неисповедани). Потоа душата искуствено разбира дека Христос е присутен насекаде и знае сè. Овој престој на душата на земјата трае од третиот до деветтиот ден. На деветтиот ден, ангелот повторно ја води душата кај Христос за да Му се поклони, и тогаш се упатува молитва, помен за деветтиот ден, со која Црквата и верниците се молат за милост за таа душа. Христос ја благословува душата, но сè уште не донесува конечна одлука. Од деветтиот ден започнува поголемиот дел од она што ја чека душата. Ангелот чувар потоа ја води душата кон небото. Душата ќе го гледа небото од деветтиот до дваесет и четвртиот ден. Сепак, нема да може да разговара со никого и ќе биде како да ги гледа луѓето низ непробојно проѕирно стакло. Душата само ќе гледа, но нема да може да комуницира или да чуе што се случува на небото. На дваесет и петтиот ден, ангел ја води душата во пеколот, и истото важи и таму. Затоа што, постои еден вид непробојно проѕирно стакло и душата само гледа, без можност за комуникација. Тажно е ако таму види некои од своите најблиски. Во пеколот, никој не може да види нешто во целосениот мрак (најдлабокиот дел од пеколот). И на четириесеттиот ден (сметајќи го денот на упокојувањето како прв ден), душата повторно му се поклонува на Христос, а потоа Христос одлучува каде ќе престојува душата низ вековите. Затоа Црквата принесува молитви на четириесеттиот ден, кој се смета за најважен. На овој начин, душата стекнува искуство од целиот духовен свет и се убедува дека сè навистина постои и дека ништо не е бајка.
