Нешто што најмалку сум сакала и не сум го замислувала ни во најцрните сценарија е загубата на моето бебе и продолжување на животот со тоа сознание и неспособност да се прифати.
Мислев дека завршив со мајстори и правење куќи пропратено со куп кафиња и ручеци уште во средно јер не можев веќе од тоа лупање, бушење, тресење прашина сегде за да сеа на крај дечко ми фати да лупа да бута да крши да праи се ново. Значи од мајстори спас немам.