Ние околу и преку 40...

Башка ми е анксиозноста знаеш како си викам, замисли да е мало бебе со мене само, а јас да имам паничен напад иако со години веќе не сум имала паничен напад, ама сепак...
Кој знае како ќе делуваат ад на бременост, или како ќе преживеам јас бременост без ад...
Или пак, доење... веројатно со ад не смее да се дои... без ад не можам ни себе да се чувам, а не пак бебе

Ај за раѓање некако се убедив сама себе дека ќе раѓам 99% со целосна, оти тешко дека ќе соработувам ако се испаничам, ама тоа ми се чини како најлесен дел од целиот процес на родителство.

И сестра ми многу ја имам чувано, и на другаркиве ги причувавам бебињата по потреба... ама друго е тоа, друго е...

Стравови

 

Мене лично децата ми будат огромна среќа. Признавам не бев ваква пред да родам. Инстинктот ми дојде откако родив. Ко се да се избриша . Ко се што било претходно да не постои. буквално ново поглавје нова ера. Некогаш го гледам и си велам што бев јас без тебе!? Јас стварно не знам како без него. Верујте и кога сум најуморна можам да станам да направам што ќе посака и пак да уживам во тоа. А па ми се погоди еден златен... еден скромен.. да не сакаш не да му речеш. Благодарен за све. Играчка тој не крши еве година ќе прај булдужерот од роденден уште го вози. Секоја среќа е со причина и секој проблем е со причина откако го имам.

 

Иста и јас..
Многупати лежам до него и се прашувам како воопшто живеев без него и дека без него не можам да живеам..
Чудно
Мајчинска работа а и татковска верувам
Мојот е таткар многу ама многу

 

Jaс не знам стварно каде и за што и за кој ми бил животов без дете.
Знаев дека сакам дете, баш вакво девојче, ама не знаев колку се сака.

Од бестрашна, станав страшлива. Станав тотален хаос. Душа немав од болести. Постродилна депресија страшна. Лекови не смее никакви додека се дои, а доев долго.

Имав совршена бременост и преубав пораѓај. Барав кафе да пијам на сред пораѓај. И се се смени од прв момент дома.

Ама... никогаш никоко толку не сум сакала, не сум била свесна за многу работи, сега погледот кон светот и кон се што било и што ќе биде, е сосема поинаков. Јас пред дете и сега, сум друг човек. Јас ја родив ќерка ми, а она создаде нов човек од мене.

 

маш на почеток беше преплашен
ич не се снаоѓаше. Сега е друга приказна. Како другари да се ама е тежок плачко бе луѓе. Ќе кивне дете овој одма плаче. 3 дена вирусот го преплаче. .. среќа не се удави пола автокоманда. шо чоек ќе беше..

и еден едит. Со дете научив никому да не судам .

 

Ако сум со вас од 2 повеќе не давам .
Три може само во екстра ситуации.
Нека каже @Dust каква сум лоша . Само бројам и филозофирам

 

Мојов ,ако има итно за преглед дете на кое треба бар диши диши да му направе ,ден денес знае да се расплака ако плаче детето.
Арно што не му е работата врзана со деца . Не верувам дека ќе го можеше тоа

 

Еден од најголемите стравови ми е дека нема да имам дете. Сакам две, три доколку имам услови за чување. Пораснав еден куп деца, сега внук ми од сестра ми ми е најголема радост. Голема љубов е, не можам ни да ја одвојам од таа што ја имам спрема сестра ми. Секој негов збор ми е радост, секоја нова глупост ми е смешка. И кога има проблем ме боли многу повеќе од болка која ме удира директно мене. Не сум постојано со него ама сум доволно вклучена во неговиот живот за да знам дека можам да се носам и со мои деца.
Замислував дека до 27 веќе ќе имам родено ама ете ќе чекам најверојатно да се случи правиот момент, но не сакам да останам без деца.
Ги почитувам луѓето кои одлучиле да немаат деца заради било која причина, не осудувам и не прашувам што чека некој за да има дете или зошто не сака да има.

@referentka за чашка, две се приклучувам и јас

 

@CameliaMiller и јас сум многу голем паничар да не се цитирам кога му кажував на мр.рајт... Имам страв дека нема да можам да го држам, а не па нешто друго.. Внук ми сега ќе прави 40 дена, јас уште го немам во раце земено. До толку сум...

Тримесечни бебиња како да се од порцелан ги држам... Паника ептен ме фаќа. Ама ништо нема да ми ја смени замислата за имање свое дете, да се видам себеси или дм во мини-верзија...

Имам анксиозност од кога знам за себе... Но, еве ме... Упорно се предизвикувам себеси и решавам да ги победам истите...

 

е, е... ова.

Колку викав, види ги у главите нечешлани. Види ја оваа само врзана главата, еднаш не ја испеглала.
Леле види ја се облекла ко парталка.
Шо купиле овие количка за дете коа таткото носи дете, а мајката бутка количка.
Шо го рани у парк, шо оди боса у патики.

Сеа, ич не ми е гајле, знам дека мака си има жената чим излегла у парк, нечешлана, боса у патики, со подочњаци и рани дете. И жал ми е. И знам како и е.

 

Ако давате и друго освен ракија идам и јас. Вчера сама пиев узо за ручек. Малку, ја остаив чашата до пола ама доволно да ме опушти.

Од стравови јас мислев дека нема да се снајдам со ќерка ми. Не бев дечар, бебе у раце немав земено. Имам пишано дека на тестот не ми одеше да се израдувам. Сега животот ми се дели на пред и после.

 

Оврт-заврт пак за пиење се фативме
Се осеќа дека утре е празник .
Фала богу и за маШ неработен

 

Секому животот се дели на пред и по дете.Нормално е ,потполно се сменува се ...Љубовта кон децата е една и единствена и поразлична од се друго...
Отсекогаш сакав да имам дете и еден од најголемите стравови ми беше тоа дали ќе имам дете.Ама за себе не можам да кажам дека до толку ме промени дека паѓав во транс нити од паники нити од љубов.Многу релаксирано ги изгледав.Јас сега сум понапната во поглед кон нивната иднина...

И мене ми се пие нешто вечер и утре сум по слави ама не ми се по ќеф луѓето...реков јас дека намќор сум постанала..

 

Сеа и ми екриво шо не си споив денов со утрешниот празник. Туку ај, еве помина.
Добар ден. Врнежливо, мене тетката ми дојде, до вчера изедов пола продавница, и пола пекара, Глад упм. . Нормално тај стомак- не е од качамак . Не знам која беше членката која имаше пишано дека ме доживува како женска без ПМС, а бе да така бев се до сега. Ама само за јадење .

Ах децава, ме уморуваат многу, ми сменија живот 100%. Уморна сум и среќна сум.
На сите ви посакувам кои сакате, да ви се наполнат рацете со чиста љубов

Алкохол- нејќу, црно сокче за мене ак може .
Утре голем празник. Нека поможи на сите Богородица.
Пост е ама, ние скара ќе правиме утре, додуша , тамн веќе ќе се завршени постовите .
Убаво попладне, јас да соберам парталите, да ме собере маж и бјагам дома, во домашното ми царство

 

преска слушав како маж си ја вратил жената дома сосе дете и како си донел друга дома. Ми идеше мн да пцујам. греф за девојчето 5 год има и мн го сакам.
Ама пусто си велам трај не суди да не ти дојде на врат еден ден.
некако ко од карма да се исплашив. додуше некад и параноја ме фаќа. За коса не ни зборам цела ќе се дотерам а глава несредена денес бев ко диви кози да ме газеле...

 

Ја се чудам како може за детето во болница да не се сеќира, а друга да донесе дома, сега скоро слушнав за таков.

Да не им ветиш нешто на деца, уште невлезена ми вика ајде да преместиме... и ме нервираат кога им ветуваат нешто, а после не го исполнуваат ветувањето, па кога ги гледам разочарани срце ми се кине. Ама сами сфаќаат кој што и како им мисли. Растат и сфаќаат некои работи.

 

Порано се плашев и јас да ги држам, сега не до толку... лани 4 бебиња ми се родија од блиски другарки, па скоро година сум постојано со нив...

Стравот е сериозна работа.
Не станува збор дали сакам, туку дали можам.
Најголем страв ми е дека ќе родам дете, но тоа дете нема да добие мајка каква што заслужува. Воопшто немам самодоверба во тој поглед, посебно затоа што таму поправен - нема.

Гледам каква сум со животниве мои, жива се јадам кога мислам дека нешто не сум направила како што треба, ако заборавам пример вакцина и ми текне после неколку дена, ненормална грижа на совест имам.

Тие се животни и реално ваквите мои стравови не ги повредуваат, ама дете...

Знаеш како, има денови кога не можам од кревет да станам. Јас знам дека за детето ќе станам, ќе најдам сила и ќе се исправам. Ама што ако сум вознемирена, нервозна... а тоа не е ништо криво, сепак ќе осети.

Гледаш каква сум, нероден Петко а јас веќе како немајка се видов