Ние околу и преку 40...

Депресивни мисли и клиничка депресија се два различни поими.Поради првиве,самата болест е потценета,а во стигматизирано општество ко нашето,заболените уште толку осеќаат товар.Бар така мислам.
Свекрва ми пати од хронична депресија.Пие и терапија.Некакви антипсихотици во ептен мала доза се,но ја прават поспана,летаргична и со празен поглед.Расположението и е променливо,некогаш се смее и е весела,а знае и од нигде никаде да почне да плаче.Мислам дека е хормонално кај неа,помеѓу девер ми и маж ми доживеала два спонтани,за после раѓањето на м.м да и ја отстранат матката.


Не се себични воопшто луѓето кои посегнале по својот живот.За болните од рак и леукемија секогаш ни е жал и имаме разбирање,а душевно болните ги сметаме за луѓе со слаб карактер.Погрешно е.

 

Точно така...
Многумина не можат да разберат дека психичката болка, може да биде мачна како физичка, терминална.

 

Moze li jas da ti preporacam, ne od licno iskystvo tuku od drugarka. Mome petkovski do vo vojna bolnica na drzavno.Doktorot raboti i privatno

 

Одев кај него..
Ми се бендиса што беше многу темелен во проверка на физички причини за депресијата..
ЕЕГ ми немаа направено од дете, човекот ми направи.. И уште еден куп други тестови.

Мораше сам да се увери, да постави дијагноза солидна...
Го потврди тоа што го имав како дијагноза - го забетонира.

Ама за психотерапија е многу 'ладен', 'непристапен'.. барем јас такво чувство имав...

 

Ако не смените називот, јас шеќерот ќе си го расипам. Си замислив за секоја кола кола по една чаша вистинска кока кола да пијам, и ми се слоши уште од помислата знам, безобразна сум.

 

Зиро пиј мори!

И ждригај после

 

Зиро ме асоцира на... Зиро... Нада... Погрешна асоцијација ми е

 

Јас оваа недела имам Т'га за југ Ќе си мислам на кока кола.

 

Тоа е кока кола без хепи ендинг И таа ни е именувана.

 

Реков јас, не е тоа за мене

 

И тоа. Денес шо ќе јадете?

 

Kaj nas na rabota doagase vo edna prilika imavme i edno predavanje od psihoterapevt Karbevska Svetlana..mnogu mi se bendisa. Raboti samo privatno.
Inaku jas mojata baba ja nosev kaj Marcekic koj i davase lekovi zasto bese poludementna, no na drugarka nejzina ne i dade lekovi..

 

Што зготви домаќинката. Пилешко со зеленчук ми се каде, или риба Нешто полесно... Ако направи супа од домати, уште поубаво.

 

Јас супа јадам... од оваа

Со семиња плус внатре.

 

Полесно за јадење или за готвење?
Денес можам на чипс и чоколади да живеам

 

За јадење, јас ќе јадам, нема да готвам
А и не се плашиме од готвење, гурмани сме и двајцата.

 

Најлесно за готвење, купив 100гр лешници и ги изедов. Ќе кукам до вечер ама гинекологот ме караше.
Акам цел ден, тон пари потрошив а ништо не купив. Сакав едни Ипанема, има во веро на штандот попуст ама не најдов ништо интересно. Тие што носат помали бројчиња нек си проверат.

 

Познавав неколку деца што си го одзедоа животот. Од 18 до 26 години. Само еден ми беше добар другар, другите онака ги знаев.
Сите навидум имаа супер живот. Ама навидум.

Него го знаев многу добро. Сме правеле муабет на таа тема. Депресија. И тој имаше, а и јас. Ама од муабетите со него сфатив дека се разликувавме. Кај мене доаѓаше и си одеше, некое чувство на мрзеливост, кога за никој и ништо не ти е гајле.
Кај него беше поизразено, не минуваше. Зборуваше за иднината, правеше планови. Ама зборуваше и за тоа, дека не вреди да живее, најдобро ќе биде да се убие. Си имаше многу проблеми, не можеше да се носи со многу нешта. Се бореше и тој сам протов себе, против црните мисли. Некогаш на шега ќе кажеше, уз смеа, вака и вака ќе си направам.
Го молев да побара помош од психијатар. Неколку пати и се скаравме, му бев лута што не бара помош. Па ќе почнеше да тера сѐ на шега, дека се зезал. Беше многу интелигентен. Дури и јас не знаев дали е озбилен за самоубиството или не.
Сплет на околности, прекинавме контакт. За едно сабајле да ме известат дека го сторил тоа...

Животот е тежок. А сите околу нас го прават потежок. Социјалните мрежи уште повеќе придонесуваат. Сите сме во натпревар за нешто. Се споредуваме со другите, кој што и колку има. Бараме подобра работа, повеќе пари и материјално, подобар маж, повеќе пријатели. А сите сме во потрага по среќа. Дури ја бараме, минува животот. Ден по ден, недела по недела, годините летаат. И упорно ја бараме среќата, не се откажуваме. Времето ни минува, и само кога нешто тажно ќе се случи, како и секогаш, секое чудо за 3 дена, малку ќе се свестиме и ќе сфатиме дека сепак сме биле среќни, ама не сме биле свесни за тоа.

 

Само да се пријавам во живите. Ве читам повремено, ама немам живци и волја за пишуваање. Гден период, сакам да помине одма. Бидете добри.

 

It's the terror of knowing what the world is about
Watching some good friends screaming
'Let me out'