Ние околу и преку 40...

Ох срце милоо

 

Само отворам и проверувам дали станав феминска баба,само со лесно да е

 

Колку нестрпливо го чекаме бебенцево еден куп тетки баби и по некој чичко .
Јас дури и на темана отидов

 

Ја за Вујна се пријавувам
Прва жичка за водичка

 

Ана болница е чупево?
Знајте ли? Или не знајте?

 

И јас сум тука и си чекам крофни ...не брзајте ќе биде..
@Yowannty со лесно мила

 

Имаше пишано сабајле во Труднички дека ја примиле сабајле во болница, така и беше договорена. Рече ќе пише пак кога ќе има нешто ново
И јас ѕиркам цел ден дали се јавила
Бебка нејзина моја форумска снашка ќе биде

Кај мене ништо ново, тоа па тоа.
А знам дека кога ќе тргнам на работа ќе ми фали овој мир што го имам дур бебо спие.
Денес мм ја регистрираше колата, еден куп пари отидоа. Па се мислиме утре дали да мрднеме до Прилеп кај другарка ми, да се видиме. Од Охрид секако ништо не испадна за жал.

Треба да почнам да се учам да ја возам колата деновиве, ама како да се натерам еве не знам. Поминаа 3 години откако положив, и се немам качено во кола никако да возам. Сакам само да ме возат Шала настрана, имам преголем страв, а потребно ми е да знам да возам. Посебно сега откако ќе тргнам на работа, планирам да си доаѓам до дома за еден подој на бебо, друго е колата да ми е во раце наместо да се маткам со такси.

Ручек за денес печени макарони со јајца и сирење, не постиме ние по дома. Ајде кој е за, повелете

 

Да не бидам лошо сватена, не сум суеверна но можеби и сум. Многу ја спомнуваме денес Јованти, потсвесно не сакам да ја мислиме, верувам дека и праќаме енергија, но да не ја мислиме барем малку.
Господ да ја чува

 

Исто. Само што кај мене имаат поминато 11 години

 

Ме расплака,еве незнам зошто

 

Не е лошо спомнато но нејќум да ја мислиме, само со лесно да помине, потоа и ќе се радуваме и ќе плачеме, пиеме. Ете бар јас така мислам, можеби е застарено мислењево,ама таа сум

 

Мож имате кој да ве вози,не сте имале зор или нзм што друго.
Ако имаш возачка ,ставај цвикер и седнувај вози-не чекај се од друг

 

А кај мене точно 20 ...
Се откапав од шпартање или чат пат такси плаќање ама не завозив.Уште ко полагав знаев дека нема да биде шофер од мене.

 

Зашто си трудно, и мене исто

Инаку за спомнувањето, некаде имам читано или слушнато дека преку тоа испраќаме енергија на личноста, онаква каква што носиме во себе. А знаеме дека не сечија енергија е гуд вајб. Така да ми има логика ова што вика @Alishan30 . Како и да е, сите сме со добра мисла, барем така мислам, особено за ваква работа. Ај нека биде, па ќе зборуваме и славиме

Мене се’ ме тера на плачка денес, не знам што ми е Недостаток на сон, трудноЌа, нервоза, секирации, страв, се’ на куп. Ќе помине ваљда.

На позитивната страна, дете ме почасти со две масивни бомби во пелени, и’ се олесни и сега е уклучена на турбо Најбитна ми е нејзината добробит

Ај одам да пружам машина, титка од прееска, не можам да ја слушам веќе

 

Те сватив,ама не мораше да се расплачам...
И кај нас има такви верувања,колку повеќе ја мислат таа што раѓа толку повеќе се мачела...можи има вистина.

 

Потполно те сфаќам. Кај нас велат дека кога одиш да се пораѓаш, не се кажувало на мајката, за да не те мислела цело време. Јас кога бев во болница и чекав со болки да се отворам, мајка ми 100 пати ми се јави тој ден. Ај еднаш се скрив у вц, после веќе не и ни кревав. Исто и сестра ми. Аман луѓе си велев, остајте ме да раѓам на раат

 

Ај доста плаќете, таа ужива со бебе сеа они цмиздрат. Прибирајте хормоните

 

Сестра ми кога се пораѓаше нели оти медицинско лице јас, она секое цтг ми го сликаше и праќаше, секој преглед одма рапорт, милион пати на камера ми се пушти додека да роди. Она ме бараше, не јас неа
На работа бев, се занимавав детално со пациенти за да не ја мислам, но неможев бре. Ќе колабирав како јас да раѓав. Кога ми кажа зетот дека се породила, ја дигнав поликлиниката у вис, плачки, смеење, сите ме гушкаа и пациенти и персонал. Постариот доктор знам ми велеше само "смири се, полека, смири се", срцево преку униформа ми скокаше мислам, нонстоп им се извинував оти и плачев и се смеев во исто време.
Уф таа возбуда не се опишува, јас сум најемотивното "гомце" шо постои на планетава.
И сега си се расплакав.
Се мразам што сум ваква

 

Aх колку се прекрасни тие моменти кога стануваш тетка а Бог знае како е кога се станува мајка.
Уствари мајките знаат .
Нема да го заборавам моментот кога и јас станав тетка.

 

Оф бре душаа Мене па сестра ми ме видела на фб дека на локација ме покажувало дека сум у градот кај што ќе раѓам (поима немав дека сум мала уклучено опција за локација да ме покажува), ми се јавува на телефон, даде те гледам таму си, да не те фатија болки?! Јас, не бе дадо, цтг дојдов да ми прават, кај нас у нашиот град не работеше Она кутрата сигурно не ми поверувала, туку ме мислела цела ноќ, си мислела ах бе воа дете уште ли се маче Утре сабајле во 11 тато и се јавил и и' кажал дека има внуче.
Ми се јавува дада да ми честита, вика знаев дека си отишла да се пораѓаш, знаев!

Иначе не си единственото емотивно гомце, истата сум. Дупло ракче бе