Ние околу и преку 40...

И јас сум за униформи. Да си кажам де.

Здраво другари. Ех... Септември одамна не ми значи ништо. А се радувам што ќе почне да ми значи за некоја година.

Кога останав трудна, заглеав една серија на нетфликс Workin’ Moms, ајде викам ко идна мајка која сака да е и вработена, да видам што можам да научам од серијава. Пред некој месец, може помалце веќе се ми е измешано, гледам 2ра сезона, ама скроз ја изумив, па ја изглеав сега дур дојам бебе, и си мислев којзнае колку ќе чекам до трета. Таман ја изгледав, на маж му стигна порака дека нетфликс ја прикачил и 3тата сезона, и сега ја гледам неа. Интересен хумор, доста секс, што реални што не реални животни ситуации, лимонатка е, препорачувам за тепање време.

Иначе добро познато е дека многу многу не ги обожавам Грциве еден имам што го сакам, доволно за овој живот. Малово е фифти фифти, не се рачуна. Во принцип, ретко некоја особина од нив бендисувам, ама многу мило ми доаѓа на пример кога ќе ја слушнам не само свеки, туку и свекор кога на маж ми, грамада од човек, 34 годишен ќе му се обратат со “љубов моја” или “дете мое”. И кога маж ќе каже на бебе “љубов моја”. Јас бар не познавам татко кој така се обратил на дете кај нас. Ние жените сакаме повеќе да галиме со зборови ми се чини, мажите... што знам...

 

Сега така им се обраќам на децава,со љубави моја,дете мое,ама се си се думам не се сите како тебе.Читајќи во темана за свекрвите,не салам ќе ме напрат еден ден снашките-страв ме фаќа-опсесивна и наметлива свекрива да не будем

 

Август на крај ,едвај чекам децава да почнат со школово .Некако поорганизиран ни е денот ,поисполнет .Си има обврска дете ,да си оди во школо ,да пишува домашни,да вежбаме ...и пак останува време за игра .Се изнаиграа цело лето ,доста им е
За униформите ,и јас сум да носат децата во сите училишта ,да не се гледаат толку социјалните разлики .
А и јас многу сакам така да им се обраќам на маливе дечиња со милост.е чудев како мм воопшто не користеше такви зборови (освен нели кога му се обраќаше со"тато") и нон-стоп го критикував.И он секогаш ќе речеше ,ако не користам такви зборови ,не значи дека мојата љубов кон него е помала од твојата

 

Кравче, кравкасто, кравиште
Мууууу

 

Муви зунзари, мирис на коприва и вртипоп, на мало звучниче шансони, пиперки со лук, валкани раце од земја на едно мало дете, учење на рапава земја по стапалца, скара и кромид, лепче и пинџур со јогурт, стркалани бели зрна грозје, лето во зазор и локни што се сончаат на последните снопови топлина.
Детево ми се изнаспа, носот и се исчисти, друга клима е. Да можам, барем 3 месеци во годината би живеела на планина.

Спие втора дремка, јас си таманам ресани. Спокој, само тоа. Спокој. Затоа што навистина е немилосрдно стресен градот.

 

Дали чувствувате вина да го живеете животот кога некој близок (родител, роднина, баба/дедо, брат/сестра,па и другар/ка, свекор/свекрва) се мачи/умира/болен е?!

Јас да... не можам да живеам нормално. Не сакам да правам ништо екстра од неопходното. Освен што чувствувам вина, меѓудругото се осеќам и должна и беспомошна, немам желба за особени радости и правење на свои ќејфови илити да си ја утешам душичката со некое задоволство. Едноставно, го живеам неизбежното што мора, а останатото...ни имам желба, ни потреба, а и имам грижа на совест. Дури и кремата за лице пред спиење ми е вишок задоволство, а и потреба.

Имам познаничка чија мајка е во тешка, терминална состојба, она и покрај тоа си отиде на одмор, тера мода, си шопингува итн итн работи. Не е дека не и е гајле, ама од друга страна некако... чудно ми е. Не осудувам, да се разбереме, се воодушевувам, би сакала тронла од тоа да можам, зошто вака се трошам. Своето можам на нозе да го поминам, знам како е да висиш на конец, ама овие... не. Осеќам дека можеби и претерувам, но поинаку не знам како.

Се ужаснувам од речениците - па јас и онака не можам ништо да сменам, не можам да помогнам, бла бла... мене ми се нон сенс. Можеш, како не можеш - да му дадеш парче енергија сочувствувајќи...или не знам...што знам...

Како се однесувате вие во вакви ситуации?!
На која страна од работите сте?

 

Животот се состои од 4 дејствија. Dare, facere, non facere и pati. У превод, да даваш, да правиш, да не правиш или да трпиш. Кое од овие дејствоја би помогнало во конкретноот момент? Би прашала и така би постапила.

 

Сочувствувам, но и својот живот си го гледам.
Еве од друг агол ако ги гледаме работите и сум болна јас од рак и сум во терминална фаза, сестра ми/мајка ми/свекрва ми/другарка ми да знам дека се обвинуваат и не го живеат својот живот заради мене, би ми било многу потешко.
Знам дека неможам својата душа да им ја дадам, сочувствувам со нив и нормално дека би ме болело, но од друга страна би си го живеела животов секојдневно и нормално.
Можеби почесто би правела работи за нив, би поминувала време со нив, но во секој случај и одмор, и мај, и празници би славела и се' најнормално.

Болката во душата никој нема да ми ја замени.
Близок од фамилија на 43г ми почина 2 месеци пред свадба, не да ме болеше, изгорев начисто.иако знаев дека е болен од карцином, незнаев дека баш тогаш ќе почине.
Направив свадба, и се беше нормално.
Се водев по девизата, дека тој би бил среќен ако јас сум среќна за мојата свадба.

 

Ниту 22 год. живеев нормално,ниту сега,да си кажам искрено.Чуствувам и ден денешен грижа на совест,едноставно да кажам дури и кога има нешто убаво ме боли душата ако се насмеам.Грижа на совест,ме јади психата многу,кога престанав црно да носам,го носев три години патем.Со еден збор тешко ми е што сум жива.Од сето ова излегува дека воопшто не се справувам,туку како што еднаш спомнав мртва меѓу живите.Знам дека за ова ми треба стручна помош,свесна сум.Свесна сум и дека некои работи не се поправаат,дека не можи да се помогни колку и да сакаме кога е здравје во прашање,а баш тоа боли најмногу и се ни се одмилува,па дури и како што спомна кремот на лице ни е тежина на душа.Не можам совет да ти дадам како да се справиме со вакви ситуации кога ни самата не се справувам,туку тонам.

 

Теоретски да, ама во принцип прашањето е за реалното однесување. Јасно е од што се состои, ни реалните емоции кога доаѓаат, не е одговорот во главата, одговорите кои се бараат рационално често потоа носат кон психички проблеми, зошто кога се ќе помине доаѓа душата на ред која ги дава вистинските одговори.

Инаку, коупинг стајл се: соочи се, побегни или замрзни се, јас се соочувам и се замрзнувам, никогаш не бегам, за било што.
И не се бираат ко менувач на кола. Туку имаме еден или два примарни научени начини, зошто како што спомнав, рационалното никако не помага. Моите научени се тие, примарно се борам, секундарно се замрзнувам и никогаш не бегам.

Кое е вашето?

Е потоа е многу клучниот момент... како потоа...
Тука треба да дојде селф кер моментот...за да не остане трага...
За време на сето тоа, ништо не сакам и без се можам, не сум си на второ место, камо ли на прво. Ама буквално.


Инаку, не е баш фино и добро, ама вака проценувам и добри пријатели... како се носат со вакви ситуации. Ако за блиските не се спремни да се дадат, не се за никого ни барем тровче. Може грешам, ама да... така ги "проценувам" што и се докажало во пракса ко точно.

 

Лилит,да,и мислам дека секој би бил згрчен во душата во таква ситуација.

Свекрва му се обраќа на м.м со schatzeli(љубовче) или љубави моја и обратно.
Мене малце Едиповски ми е,ама па која сум јас да мислам
Мајче моја па во последно време е под прозападно влијание и ми пишува “Те сакам” “Ве сакам”.
Јас и праќам назад.Чудно ми е искрено.

Не сум порасната и навикната да слушам изливи на љубов од моите,бар не со зборови,туку со дела.

Јованти,и јас ја гледам Workin‘ Moms.Не знам дали знаеш ама Кејт,стварно се вика така и е продуцентка,а маж и’ и малиот и се вистинска фамилија.Личи додуша малечкото скроз на нив.

Униформа е практична работа и за родители и за децата,а класни разлики во нашето алапача општество не се кријат.Се се знае,кој на кого е,што како има,па патики,ранци телефони...одма се познава.

 

Јас не би функционирала нормално,ни одмори,ни шминка ни шопинг ни ништо.
Кога имам мака не функционирам нормално.
Ако длабоко ме боли за близок,мојот живот го ставам на пауза.
Едит:
За униформите ќе отворам тема каде може да збориме, за и против.

 

Моето е "се соочувам"
И милион пати сум се соочила.
Ја живеам сегашноста, и не размислувам за далечната иднина.
Гледајќи многу назад или многу нанапред, ја пропуштам сегашноста.

Епа не сакам утре на 60г да си кажам " еее на 30 наместо да живеев, јас кукав" -нема да го дозволам тоа

 

Иста сум ,секогаш чуствувам грижа на совест ,кога некој близок преживува некоја тешка ситуација.
Би сакала да не бидам толку емотивна ,но не можам .
И да ,секогаш им се восхитувам на луѓето што си го тераат секојдневието со луксузи како ништо да не се случува ,јас едноставно не можам ...

 

Не е кукање, едноставно човекот умира. Не го мешај со депресии и анксиозности, тоа е друго. Зборувам за реална ситуација.
Па не ми оди некако зурли и тапани да терам за на 60 си речам, еј ама проживеав у животов што баш тогаш си го терав животот.

Јас би сакала да научам како поинаку, сериозно.
Бегање е кога ќе рече некој - тоа е и ќе си замине на одмор, а соочување е кога боли и стоиш на нозе и тука си.

 

Ниту спомнав депресии, ниту анксиозности. Зборував за лично искуство. Самообвинувањето не води никаде и самоуништувањето.

Да не јадеш, да не спиеш, да не правиш ништо. Епа, како си помагаш и себеси и на болната страна.
На него тешко, на околината уште потешко, а животот си врви.
Сигурно зурли и тапани нема да викнеш, но доколку ги слушнеш нема да се обвинуваш дека правиш нешто лошо.

Во секој случај е тешко и за едната, и за другата страна

 

Гајле ти е што ќе помислат снашките Лејла, ќе си се обраќаш како ти е мило на душата. Ти си ги родила, за тебе ништо подраго нема.

Мене многу милно ми звучи. Може оти не сум навикната да слушам така. Од татко ми никогаш не сум била некако наречена освен “тато..” а мајка додека бев мала ми велеше соколче, или сокол мајкин. Ама ептен мала. Па сега кога ќе се чуеме, ми вели како е соколчето за бебе. Претпоставувам тоа ја презема улогата сега.


@dunika не знаев. Многу интересен лик е. А баш си одговараат со Нејтан и малото.

 

Многу зависи и од јазикот.
Мене најтопло обраќање на македонски према дете ми е со “Чедо”
Го употребуваат само старите ама многу ми ја топли душата кога го слушам.

 

Јас употребувам чедо..ко ќе размислам и тоа многу често...

 

Тачно. Чистев во подрум, утре генералка ќе правам дома.