Ние околу и преку 40...

Зависи колку ми е блиска личноста. Ете јас особено се напатив за едните баба и дедо зашто ни беа столб на семејството. А двајцата починаа во рок од година ипол. Од мозочни удари, дедо ми се парализира и шест месеци неподвижен остана па и говорот го изгуби. Колку ме болеше душата кога го посетував. Само се гледавме во очи и тој и јас плачевме. А неможеше ни солзите да ги избрише, до толку беше.
Многу не изненади ударот сите, од здрав и весел човек стана како растение. Тогаш еден од внуците, постар, беше без работа па го убедија тој да го чува. До ден денешен сите се чувствуваме должни кон него. Си го стави неговиот живот на пауза за да се грижи за дедому.
Незнам ете...за родители, за најблиски би оставила се. Може нема ништо да сменам ама барем после нема да имам грижа на совеста.

 

Наминав само да ја испочитувам страничката... ццц пак без потписи ке ја припуштевте

Прегратки за ситеее

 

За блиски чувствувам вина ако правам нешто убаво посебно додека се во таква фаза .Тешко се помирувам.А се соочувам ,правам се трезвено што можам ама насамо ептен се кршам.
Во последно и за така да речем подалечни пр.пријателки ,блиска фамилија ако е посебно помлад многу се потресувам .Сега го сваќам татко ми кога почнаа така еден период да губи другари колеги многу беше тажен потресен а јас детиште се чудев е што па тој не му беше толку близок...Ама сега иста сум. Вчера после посета на вечниот дом на една пријателка цел ден ми беше никаков ,утепана бев.Секоја дружба после нејзината смрт осеќам чувство на вина.И затоа вчера ги натерав да појдиме по 1 свеќа да запалиме.
Се извинувам што зборувам конкретно ама не можам општо и филозофски да зборувам.Веќе имам за жал доволно искуство па затоа можеби.

 

@Yowannty
Имаш порака.

 

@Lilit и мене ми е тоа чудно. Чувствувам вина и тоа многу. Дури едно време се обвинував ептен. А имало и периоди кога буквално не сум водела сметка ни за сопствен изглед (се на мене беше чисто, ама далеку од мода или комбинации да личи убаво). И излегував некаде ептен кога морав, и гледав што побрзо да се вратам дома (не дека тоа менуваше нешто). Ова кога ептен блиски биле во прашање.
Можам да излезам и да одам каде што треба да одам, ама ќе бидам како на трња. Мислам дека со тек на време поднаучив по малку што и колку можам да помогнам или преземам на себе.
Во некои ситуации дури и помага кога ќе ме видат мене расположена или дотерана (да се разбереме, зборувам за мое лично искуство). Некогаш и сум се трудела да изезам, да прошетам за да имам што да им кажувам дома, да ги расположам. За одмор не можам баш да кажам.

 

Едно прашање, ќе оди некој на Пол ван Дајк? И дали знаете од колку е?

 

@Lilit во тие моменти кога сум потребна се давам целосно,на себе не обрнувам внимание,планина да треба ќе поместам.Замрзната со чуства само да се помогни,се друго на стенд бај што би се рекло,а тоа што напишав погоре е за отпосле-тогаш најмногу паѓам и тоа е лошото....

 

Добро веќе.
Како сте?
Муки мои со претпоставениот денес, баш пред некој ден го фалев тука.
Понеделник баш се погаѓа ПМС. Боље да забораил да не ме потсеќа јер и онака сум пипава и штипава со хормониве деновиве и поише и полесно се осеќам увреѓено од обично.
Ах бре што сум уроклива бре.

 

Од близок до близок има разлика.
Секогаш ќе не боли за родител, но треба да сме свесни до кое ниво смееме да си го дозволиме стресот. Од искуство ова.
Како наполнив 31 веќе не го поднесувам стресот на нозе како порано. Сега знам и шеќер да кренам ако од такт се извадам. Што претходно не било така.
Едно најдругарски ќе ви го кажам. Сакајте ги тие што ве створиле, сакајте ги и тие што нив ги створиле. Но мислете на тие што вие сте ги створиле. Што вашата болка на ним им прави..


Вие арни

 

Денеска верувајте сум испила 2 литри Кока кола.Значи вратата од фрижидерот ја искршив отвори ,ко пијаницине директ од шише изнаглтај се. Знам не сум нормална.
Како зависник сум кога имам шише К.кола немам престан.
Ова муабетов ко безвеза реклама сред филм ми е знам

 

На оваа другата,што темнее,се нервира,бара некое чаре,преживува се...
После кога ќе помине ,како исцеден сунѓер сум...заборавам да се радувам, а не треба така...

 

Ејјјј дел од мене се крши,се сронува,и вегетирам на дневно ниво-само најнеопходните работи ги извршувам.Ова зборам кога најблискиот се соочува со здрасвени проблеми.А кога се мачи,е па тогаш жива ќе се изедам како да помогнам.И сто пати ке се јавам.
Таква сум.Емотивна до коска.Маж ми вика најди си начин како да ги надминеш состојбиве.Твои се и сама мораш.Е незнам.Ама вака емотивно преживувам и убави нешта.Ги делиме.
Малце ме окураживте што прочитав и некои од вас слично се осеќаат...Не сум била единствена откачена )))шала

 

Не би можела да бегам во такви моменти. Нема радост во одморот, ако некој близок умира.

Има периоди кога не можам да си ги совладам емоциите. Тогаш избегнувам контакти со луѓето кои страдаат. Сакам кога се гледаме да им дадам барем трошка ведрина. А ако не можам, ако знам дека ќе ме навладеат емоции и ќе заплачам, избегнувам да одам во тие моменти. Може и да ми е грешка последново. Ама така реагирам.

 

Извинете ако ве вознемирив, но јас учам низ примерите на другите и секогаш кога гледам како некој поуспешно се справува од мене со нешто - сакам да научам. Зошто кога забележуваш дека нешто ти пречи, во ред е да го промениш, а сепак да биде нормално. Не мислам дека тотално баш ме брига е исправно, тоа не би го можела никој пат. Веројатно тие така што се однесуваат, никогаш не им текнало дека можеби и тие некогаш би се нашле во таква состојба и се дур не им се случува не се свесни за состојбата на другите, пресебично е.
Не судам кое е поисправно, мислам дека нема исправно во вакви случаи.
Не има секакви.

 

@Lilit не се извинувај,тоа е животот,подеми,паѓања,веселби и се друго.Ако не зборуваме и за вакви тешки работи,ако не споделуваме,потешко би се справиле со се.Споделувам она што сум поминала,чуства и се друго,со надеж дека некој друг ќе најде решение или макар ќе се пронајде па полесно можеби ќе се справи со се.Најлесно е кога ни е убаво и сме весели,здрави,дај боже секогаш да сме,но живот е ова

 

Знам дека прашањево не за овде ама знам дека има може и овде некој да ми понуди нешто.Дајте некој линк или број на тел за понуди за стан за 3 девојчиња студентки во реон на Центар ,Капиштец...
Оти како што гледам оваа мојава со нејзиниве демек цимерки на крај ќе ке останат на улица и ќе се испокараат уште непојдени... ...Еден најдоа го откажаа далеку бил друг демек најден готово им го откажаа газдите ,сега си префрлаат вина и одговорност една на друга а мене нервиве ке ми попуштат...
А и родителиве с(м)е бетер...
Нешто да им понудам и од моја страна ако успееме да седнеме да се видиме.

 

Ние бевме последните 40тина минути, ама не ти помогнав баш касно пишувам
Бевме на дејт со мм, кино, па сендвичи на клупа на кеј па на журка во Аеродром , како млади . Добро беше на журкава, убава атмосфера имаше, се мислевме дал да одиме, ама супер беше.
Него се повеќе се разочарувам од нехигиената во градов, не знам колку поминувате низ центар ама ситуацијава е очајна. Секое сабајле проаѓам покрај кеј доле и е страшно прљаво, ама одамна не сум прошетала навечер горе кај кафичите и низ плоштад. Луѓе очајно е, ми се плачеше. Не знам дали сум била детиште и не сум приметувала ама се мислам дека не беше вака порано. На секој чекор фрлени шишиња, ќеси, хартии од сендвичи, лименки, кој каде јадел и пиел таму оставил. Значи многу гаден народ сме, па и она корпине горе кај гтц повеќе од пола искршено и без дно

 

И не само што пливаме во ѓубре, неодамна дознав дека долго време веќе не поминуваат по улиците со камионите со вода. Значи само се теложат гнасотии и се печат на сонце. И после ќе имаме 30 мутации на стомачен вирус. И добро поминуваме...

Јас трет ден веќе терам трета смена, а секое сабајле се' порано ме буди ѕверчето мое, дали и' е жешко или и' растат заби...

Гледам сте збореле за справување со загуба/болест кај близок. Лично освен дедо ми кого го изгубив на 14 години и кого уште ми се случува да го сонувам толку вивидно жив, што кога ќе се разбудам се замислувам дали стварно е и си пуштам солза, другите се сите на број и се надевам вечно ќе биде така, зошто и на самата помисла се распаметувам. Болно емотивна сум. Сум се трудела да го сменам тоа, ама тешко.

Мислам дека справување со загуба или болест е многу индивидуална и интимна работа и дека нема погрешен или правилен начин на справување, туку треба секој да тера како му доаѓа природно. Не верувам дека може да се научи од друг и не треба да се суди начинот на справување на другиот. Уствари ај да не го тупам, ништо паметно нема да пишам, си признаам дека не знам да се носам со загуби. На пријатели кои се соочувале со нешто такво сум им кажувала дека сум тука за нив за муабет, за пиење заедно, за плачење заедно, ама не сум пропуштала да им кажам дека товарот никој за нив не може да го преземе, сами ќе го носат цел живот.

3:20 е во моментов . Мислев дека философирање ќе ми помогне да заспијам...

Се излажав.

Ми се игра јамб.
Сонував како сум се качувала со штикли на некоја бугарска планина.

Чисто да ви доловам со кого си имате работа и колку да ме сфаќате сериозно.

 

Добро утро

Повелете кафе за расонување
Вчера бев на Пол Ван Дајк и ок беше. Озвучувањето супер, музиката супер... Само денес би ми било страв да отидам да видам колку ѓубре има. А хаосот со паркираните коли е сосем друга работа. Паркирани на средина на булевар, од семафори до кај што може, меѓу лентите во двата правци
Ај тие во тротоар и на трева веќе како нормални ќе ги рачунаме...
Извинете за мрчењето.
Имајте убав ден сите

 

Комплетно се согласувам со ова.
Нема шанси 'да научиш' од други, како би реагирал во таква живото-пресвртна ситуација.
Татко ми беше болен повеќе од 15 години од паркинсон... И знаев каква е прогнозата од првиот ден.
Се разбира, на почетокот не беа страшни симптомите, и не му го нарушуваа скроз квалитетот на живот, но како што минеше времето, болеста прогресираше, и симптомите стануваа се повеќе и повеќе онеспособувачки.
Сега, 'предност' ми беше, што не живеев со нив и го гледав неколку пати годината.
И последните година-две, посебно ми беше тешко кога ќе го видев.
Животот не ми беше запрен.. И одевме на одмори, и одевме на свадби, и излегувавме.. Исто и брат ми, кој живее во иста куќа со нив. И не очекував да се врзи за домот 24/7-365 дена во годината.
Е мајка ми ја поднесе најголемата жртва. Таа запре се' во нејзиниот живот, за да се грижи за него.
Посебно истоштувачки и' беа последните 5-6 месеци, како што се' повеќе и повеќе се врзуваше за постела.

И почина...
И знаев дека ќе почини, 'спремна' бев...
А у ствари, не сум била ич.
Ме акна депресија, и еве, сеуште сум во тој луп... а поминаа скоро 3 години од тогаш...
Мајка ми... годинава, прв пат после не знам колку време, ќе оди на одмор, на море...
И треба да оди. Оти нема видено оддишка две децении...

Нема 'правилник' за однесување кога некој се соочува со толку тешки ситуации.
На кој-како му е полесно да се носи со ситуацијата, така ќе прави.
Пошто со луѓе кои се долго време болни, не страдат само тие, туку и сите во нивна близина... Посебно домашните.
Затоа во нормалниот свет има групи за поддршка и на роднините на оние кои се соочуваат со тоа..
Кај нас... само се гледаат едни во други и 'мерат' кој жалел 'правилно', а кој не.