Ние околу и преку 40...

Ај добро утро...
На темата ... не би да зборам...
Многу ми е тазе.
Дали се снајдов најдобро... никад нема да знам.
Не се повлеков скроз. Ме влечеа и ме буткаа да не се повлечам... како ми беше надвор?! Во душата исто. Без разлика како изгледало.
Некогаш па не ми се враќаше дома. Кога успевав да одлетам со паметот.
Ама имав и дете. Многу мало.

Добро утро.
Имајте убава недела.

Ве гушкам сите.

Сите сме борци.

 

Маж ми ме викаше сношти на Пол Ван Дајк, ама ми кажа, дури во 9 вечерта (прочитал некаде на интернет).
'Нормално', му реков дека нема шанси да се закренвам тогаш... Не бев психички и физички спремна..
Можи требаше да го пратам сам
Ама знам дека сакаше да оди заради мене.. јас сум таа што скока ко недоквакана и се радува ко мало дете на техно журки

Иначе, @eta 4-5 дена ме држеше вирусот.
Арна сум сега

 

Ние се мислевме со маж дали да одиме на Ван Дајк, и решивме не, демек да одмориме дома. Си слушавме синоќа од тераса и криво ни беше што не сме таму. Мисири сме и двајцата

На темата од погоре, напишав цел реферат за смртта на татко ми и го избришав. Ни после три години не можам да си ја отворам душата. Боли страшно.

 

Јутрич екипо!!
Како сте ми?
Го вдишив најубавиот утрински воздух.
После медитација(бар мислам дека медитирам) супер ми е...
Сега јога и денот може да почне.
Обожавам кога сум позитивна и го имам мирот во себе.
Живеам за овој мир движечка сила ми е во животов.
Ми фали утринска прошетка знаете колку сакам да станам рано наутро и на свеж воздух да шетам.
Ама има едно амааа се плашам знаете од што да не ми е тој страв секое утро така би ми започнувало.
Темата ќе ја прескокнам не можам да одговорам на тоа .
Убав неделен ден
И сакам да ви пренесам дел од мојот душевен мир
Ве сите!!!

 

Сочувствувам со твојата болка и на сите други кои доживеале таква загуба. Заебан е животот, али ј..и га, мора да се игра со картите што ни се поделени, зошто играле или не, играта продолжува. И да, и јас мислам дека групите за поддршка се многу корисни и штета што кај нас не се практикуваат. Како детиште кога гледав по серии како луѓе посетуваат АА состаноци, малку ми беше смешно како седат во круг и сите повторуваат име и дека се х-зависници и сл. Како што растев почнував да ја разбирам моќта на повторувањето кога ти е тешко и моќта на искажувањето. Кај нас се' уште ги учат децата дека е срамота или слабост да си ги покажеш/кажеш чувствата. Ама еве ние тука си кажуваме. Можеби ова е нашата група за поддршка. Уствари што можеби, сигурно е. Знам како ми беше со пост-породилната депресија, само што читав други мајки ми се подобруваше ситуацијата.

И многу ме радува што мајка ти ќе оди на море, иако не ја знам.

 

Психијатарката што ја имав во Битола... Правеше групна терапија за зависници од алкохол.. Ова, одамна.. има 20 години скоро од тогаш.
И' велев да организираме и група за такви ко мене.. кои страдаат од депресија и анксиознот, ама ми кажа дека АА не функционирало како што треба, пошто, кога ќе се виделе поарни, воопшто не доаѓале и замирала терапијата...
Не знам денес дали има некаде во Македонија групни терапии...

 

Охоооо честитки @Yowannty те побркав по теми, бепка пркнала дур јас да честитам!! И сликата ја видов, леле желче малечко

 

Ни јас не сум слушнала да има. Ама за волја на вистината, кај нас нема анонимност, секој со секој се знае преку некој. И одма оговарање. Можеби и тоа е проблем плус што немаме такви групи.

 

Кај си мори млада невесто?!?

Кога ја закажавте свадбата рече?

Во право си за тоа ептен..
'Срамота' е да си болен од психичка болест кај нас...

 

Да знаете колку посакував да има тука кај нас групни терапии и подршка за луѓе кои се соочуват самите или блиски кои се соочуваат со депресија паркисон деменција алцхајмер шизофренија и др состојби и болести.
На секому му треба подршка и помош и на луѓето кои дирекно се соочуваат со ваков или сличен здраствен проблем но и на нивните блиски.

 

@Lilit најтешкото кога беше, бевме на одмор, прилично "нормален" животот ни беше...
Нема рецепт и правило, секој се носи со проблемите како умее.

И после смртта, правевме се' нормално, адети не теравме, на свадби кај што не' канеа одевме...

Јас сум на мислење дека животот мора да продолжи, тешко-лесно, времето си врви, не не' чека да одболуваме.

Кај нас мислам дека ептен голем терет (вина) се става на семејството на болниот, од очекување дека сите ќе запрат со животот, па да не зборам за после смртта, адети за почитување милион за тој што веќе не страда, ама никаква помош психолошка за оние кои се уште тука... за нив што повеќе страдаат - толку "подобро" жалат.

Да знаеш што оговарање доби(ва) свркрва ми, брзо "прежалела" ... оти не покажува по јавност. Ама ако не покажеш, исто ко да не било.

Многу сум лута на народецов; посебно последниве 4 години, "срамота е" "не оди/не личи" е нешто што и официјално ми е банирано како причина за (не) правење нешто.


Едит: за тоа "секако нема што да направам"
и ќе бидам поддршка


6 месеци секој ден без исклучок, мим носеше неброени пари за лекување (крајната сума беше доволно висока да одложи/откаже/смени многу работи), одеше на лекар, спремаше посебна храна, научи да пушта инфузии, и не сакам ни да се сеќавам искрено, а ни душава не ми сака да кажувам се' детално што се случуваше.
И да, 10 дена во 6 месеци одмор, не значи дека болниот не е поддржан, ама и негователите се луѓе, а мим беше на раб самиот да се разболе.

Да имаше што било потреба од нас, ќе останевме. Ама немаше.

А да не зборам дека и болниот не смееше да чуе дека сме пропуштиле одмор/свадба/што било, зошто и самиот секаде кај можеше одеше.

1 месец пред смртта, така со инфузии, сосе сестра, го носевме во Грција.
3 недели пред смртта, на свадба беше.

До последните 2 недели се' што можеше сам - правеше. Свекрва ми само тие 2 недели не одеше на работа. Кога почина, четврток беше. Понеделникот назад на работа.

Мислам дека 100% сите направија се' што можеа и не можеа.
Простор за грижа на совест и вина, кај никој од нив не гледам.

 

Чекај ма

 

Ако денот се познава по утрото, денес цел ден ќе биде недела.

 

@CameliaMiller ај да ни се врнеш на темава што побрзо . Обожавав да те читам пред да ви се придружам. И да кажеш тајната како ослабе.

 

Моето " бебе" е болно
Страшно болно со 37 температура, и ете го леже, "чашката" (ресичката) во грло му паднала.
Бара апче луѓеее, фрижидерот го претресе, освен парацетамол не му давам, се фати за лексилиумот, не сум го лекувала. А јас растропав тенџериња, му правам супа, цедам лимони. Тој апче бара во сон синоќа ми барал ќебе, сум му рекла "гушни ме, јас сум ти ќебе" и сега ќе болуваме цел ден, оти бебето ми е страшно болно.

Милион пати сум рекла, само тој да не се разболува, јас да бидам болна, зошто е неподнослив ваковдури и одвај збори, а оно од сон на сите гласот ни е загроздавен, ама неон оти е болен му е таков гласот

Е, ќе си пукнам денес.
Морам да излезам од дома

 

Уф, овие бебиња се најлоши Седи дома, кај ќе идеш, не го оставај сам да не се напие лексилиум

 

Јадам помалку од што сакам да изедам

Леб не јадам, освен за појадок, и тогаш хроно леб домашен јадам 2 кришки.

Шеќер намалив многу, нес кафе пиев со 2 ипол лажички, сега со една рамна, турско со 2 ипол, сега со пола. Кравјо млеко не ставам, купувам од бадем.

Благо јок, само овошје од благо, ако баш баш морам благце, еден raw bar на Виталиа јадам. Грицки солени јок.

И така

 

Го фрлив лексилиумот, го излагав дека му е поминат рокот. У живот не сме се напиле, за недај боже го чував. Но поарно да го нема.

Моментално шмука исла џуниор, по 2 наеднаш зошто за деца биле

 

Оф мори мајко, со маживе не знаеш дали да се смееш или да плачеш