Ние околу и преку 40...

Утро и од мене, два дена веќе должам кафе, доручек неколку дена, а кока кола месец и повеќе. До мене е, шутрак сум

Луѓе што ме разочарале, не постојат за мене. Тие што ги сакам или не знам да ги задржам, или треба да одам на баач да не имам нагазено нешто или треба да се преселам на друга планета.

Мали ми е болен 800%, сам сакаше да одиме на диши диши, ама вчера не работеа. Кога тој не ми е ок, не сум ни јас.

Повеќе не талкам по патиштата, ама тоа не ме прави којзнае колку среќен.

Знам што сакам, ме е*е реалноста.
Утрово сам ќе се испратам.

Имајте убаво утро и убав ден прекрасни луѓе, моите утра се одамна сјебани

 

Абе тоа и до самиот човек зависи колку бара и колку прифаќа помош.Ја на пример на колена ќе се влечам ама помош нема да побарам ...ќе се распаѓам на миљон дела а никој нема да забележи ...така сум научена од мало ...ама бре некад,значи некад ,по некоја логика има потреба кога едноставно мора да му се наметнеш на некој -колку и да одбива помош,барем да бидеш уз него,до него...
Колегата ,ко почина татко ми ,се понуди да ме вози јер на работа бев ко ми јавија ...одбив.Ми седна у кола ,стави појас и молчеше се дододека не стигнавме до моите.
И? Треба ли коментар ?

 

Рефке искрена да бидам мене многу ме нервирале, до страшно потресуење, очекувањата на родителите. Моите сакаа да сум како нив. Паразит. А ти ме знаеш, не сум. Кога се случија екстремни чекори некои, за кои ти знаеш, 10 год ми ги префрлаа. И канцерот на чале беше моја вина. Се нервирал ради мене. Или ради сестра ми. Зависи на кого сака жртва да му глуми.
Некој да ми објасни како може јас да сум крива за 60 год човек што не бил здравствено добар!? Ќе умира ради мене!? Шо им е бе!? Му реков последно, ако ти сам не знаеш да си го чуваш здравјето јас не сум ти крива. Срамота е на тие год да препишуваш вина на туѓ грб зашто тој не сака да пати за ти да си среќен.
Немам контакт со моите веќе скоро 6 месеци. Најдобра одлука во мој живот е тоа.

 

Не си им згрешила ништо од набројаното.
Тоа што имале планови кои не се поклопиле со твојот живот, не е твоја вина... пошто е твој живот, не нивни.

Ако гледаш така, можам да речам и јас дека ги 'разочарав' моите, пошто не завршив факултет, а бев меѓу најдобрите во генерацијата, секогаш; се разболев од депресија, па цела година не одев на школо; па дечко фатив кој ме малтретираше; па се омажив 'далеку' од нив... Да не праам муабет за тоа колку либерални погледи имам, во однос на нивните... посебно на мајка ми.
И никако, ама никако не се наоѓам крива самата себе, пошто мојот живот не е тие како што очекувале.

Иначе, со мајка ми сме на пристојна комуникација во моментов, а имам пишувано по други теми за тоа какви ни се односите ... подетално.

Уште од сабајле сериозни муабети бе..
Сакам од доручекот на @malerozna

@Bubce38 ќе помини... знајш

 

Ахахха извини што се смеам кисело ама и еден престој на мајка ми во болница според татко ми беше причината " оти ние сме се преселиле во Скопје, внуката немало секој ден да ја гледа, тоа било болно" . Охохох за набивање кривици петка се. Ама не трзам јас повеќе. Дури трзав , не чинев ама и арна бев, сега ем нечинам ( да ги прашаш ќе речат неее, најбоља е) , ем кучка....факит поарно е да се поместиш ако сакаат да те згазат.
Оф девојчици , родителите се едни, ама некад се......боже пази. Се надевам боља ќе сум за своето дете.

 

Друг човек станав откако ги немам нивните кочници повеќе. Откако нема кој да ми каже колку сум неспособна за добро утро и за добра ноќ. Посебно последниот месец им стана омилено тоа да ми го велат.
Огорчени. Тотално. Не можев да најдам начин да не ме допира тоа и да го игнорирам.

 

Јас мислам дека повеќе ги имам разочарано моите отколку тие мене. Вусшност тие мене никогаш не ме разочарале.
Подршка во се, па и во изборот на партнер за кои и тие и јас бев свесна дека грешам.
Ме пуштија. На секое мое одење дома ме пребираа и максимална подршка. И за мене и за дете. Ама чуствувам дека се разочарани, особено татко ми.
Он ги има премногу повредено и пак заради мене му зборуваа.
Татко ми доби дијабет. Има и генетски предиспозиции, но јас мислам дека стресот си го направи своето.
Јас завршив факултет, се школував, не ги посрамотив нешто страшно, единствено мојот избор на партнер ги разочара затоа што знаат колку патев. Тоа им е болката.
Дали чуствувам вина? Понекогаш. Но знаете кога одлучувате да имате деца треба да сте спремни на се, деца според книга нема.
Но затоа јас неизмерно ги почитувам, ги сакам. И ќе ги гледам кога ќе остарат. Сум рекла дека ништо не им заборавам.
Ве читам и сфаќам колку сум среќна што ги имам вакви, со неизмерна подршка и љубов.
Они мене никогаш не ми префрлија за ништо. Никогаш не ме обвинија за било што. Напротив се уште кога треба и ми помагаат.

 

Ве разбирам сите...
Од денешна гледна точка, најболно од мајка беше, што откако бев силувана, и' кажав, и ми рече: Ај шо има врска.. кај сите, таму и тој.
И сега?

 

Е затоа ја терам -нас троје,троугао среќе.Знам да и тоа нема да трае ,раснат децата,ама сега за сега ... тие сме,сите други се ,,надворешни"

 

Зато ќе се мажиш, или бар живеј со некој..
Како шо си планиравме некни

 

Јас со моите сум генерално ок...
Од 14 год. сум надвор од дома... од 18 заработувам сам, на 31 станбено се осамостоив... не сум им терет, не ми се они на мене терет. Живееме доволно блиску за да не си сметаме а да си бидеме на дофат за било што. Со мајка ми сум поблизок и емотивно поповрзан. Татко ми е попрактичен ама и со него сме си ок.
Сега, добро утро...
денеска не сум на работа, немам никави обврски, не знам што ќе правам или што да правам...
знам само дека не сакам дружење и луѓе околу мене денеска...
Тоа веројатно значи, точак под гз и обиколка на скопска котлина...

 

Аха...еве ги ,ред се реди ....
Сви јунаци

 

Сврти низ Аеродром и звони со звончето, да ти мафнам

 

Со марамчето ли ќе му мафтаШ?

 

Немам јас марамче, марама имам.. од голем'те

 

Ја издепилира?

 

Не. денес ќе ом, ама неа не ја депилирам.. ме боли.
Ќе ја забричам после депилацијата
Да не сакаш да ми ја забричиш ти?
Полесно ќе ми е

@Bozica1980 да не си за кафе?
Во два имам закажано.