Ние околу и преку 40...

@CameliaMiller хаха фала многу, се израдував по втор пат ме има
Повели

 

@menelele таа сум била најверојатно
Викај следен пат!

 

Останавме без тема вечерва.

 

Темата никогаш не била како што е изминатите денови
Глуп муабет знам,ама морам да кажам

 

Хихииииии ако биде ко минатиот пат сигурно ќе те викам. Детево легнато на земја у сред Капитол и вришти......

 

Тука сум @lunicka , фала што си ме помислила, а и сите останати.
На мода на темата не знам шо е, само се надевам препукување не е .

Добра, се кријам од жештините. Одмарав очи од уреди, маж се врткаше по дома, ме чува сега да не му избегнеме у пар.

Гледам сте зборувале за купот. Фудбал и јас не сакам. Ама се радувам на настани кои ни ја оживуваат државата, без разлика од каков тип се. Татко ми беше вчера само заради малиот и се вратија полни со позитивни импресии. Ваков настан кај нас се случува еднаш во сто години. И убаво беше!

Ете кај нас во тек е Опен фест, да излезам во гужвите нема, ама го гледам градот како живее овие неколку денови. Па доста само за митинзи се собиравме, протести и чудби.

Чекам пица. Спомни ми манџа уста не ми се отвара, ама за брза храна очите пет банки.
Среќа јадам како глувче шо би рекла мајка ми. Па компензирам од се по малку.
Совеста чиста да ми биде.

Од утре пак во најава сама и кај мајка. И то.
Живи и здрави да сме, друго ќе дојде на место.

 

Сум ви кажала ли колку сакам кога некои ликови од форумов кога одат на одмор и кога читам како уживаат или уживале?
Епа да.

Денес си ги најдов старите дневници, гледам една кутија само ја влечкам,а ми зафаќа простор, мислам знам што имаше у неа, ама ај. Кога се развртев... леле мори мајко. Све искочи, пандорина кутија. Па кај моите у двор у една метална кофа фатив ги изгорев. Баба ми трча, леле мислев се запаливме, дај тоа кога ќе правам зимница ќе изгорам. Ааа не викам, ти све читаш, као ЦИА си, ќе си горам. И на тоа баш ми го шлапна фино - епа арно, греј се ко ти е ладно! И си отиде.
У случај да се прашувавте што правев денес... раскрстував со минатото.

 

Зарем можеше да биде потопло со оганот од температурите деновиве?!

 

Читајќи те Лилит,криво ми е некои случувања што не сум ги запишувала,можеби малку,барем малку ќе ми олеснеше на душава горејки ѓи,добро си направила,во секој случај.

 

Ооо верувај ми да... ливче по ливче стоев и горев.
Комшиите кој знае што си мислеа, ама не ми се ризикуваше да ги фрлам во контејнер. Мислам еднаш ја отворивме темава тука и баш тоа беше предлогот, да се запалат и ете им дојде редот.
Ризично беше да се фрлат туку така.
Се сеќавам еднаш како мала, си одам накај продавница и гледам лист од тетратка на улица. Загледувам, мојот ракопис... тоа три блока од кај мене дома. Може им летнал со ѓубриштата, ама па ако летне од дневник, има луѓе ко мене што све загледуваат, па ќе ми се изнасмеат, макар не знаат чиво е.

А и симоликата ми дојде тамам.
Стварно олеснува. Се некако пушташ... пушташ да си се намести каде требало.
Ако се замислев да си направам една временска линија на животов, сериозно све на куп ми беше од праисторија. Сега се надевам ќе се подреди.

 

А и јас сум параноична со хартијата.
Обавезно кинам на најситно ако е помала количина пред да фрлам. Не се знае кој ќе стои и ќе се зачита па може и интересно ќе му стане.

 

Види ова по процедура на уништување на доверливи документи.
Фали уште една комисија од тројца да направат записник.

 

Здраво друштво
Ја читам темата од август месец лани, и претходно ја имав приметено, но никогаш не отворив да прочитам ни еден пост. Од тогаш се навлеков, и редовно ве читам (колку што се може де)
Имам 30 години (таман ме фаќа анкетата) сингл цура што живее веќе неколку години во Англија.
Ајде да почастам кафе ко што е редот, па да пробам да предложам тема


Предлог тема
Како се справувате со другари/ки кои живеат на далеку од вас? Како го оддржувате другарството?
Што кога имате различни карактери, а сепак сакате да се дружите?

Имам другари/ки со кои се дружам со години, се гледаме 1 или 2 пати во годината, (некогаш и поретко) нема лутиш ако додека сум во МК не успееме да се видиме. Да напоменам дека сите извесен период живееле или живеат во странство. Но новиве пријателства што сакам да ги склопам со некои луѓе, не ми оди. Се некои преголеми очекувања имаат, да си дојдеш, мораш да одделиш време да се видиме, некако ептен напнато и на сила ми е се.
Или ко ке почнат да напињаат со едни исти муабети, ете, замина, таква си сега, онаква, се правиш на тошо, избегаваш да се дружиш со нас, и заради такви муабети и прекинав неколку долгогодишни пријателства.

Дали јас сум ненормална или тоа е нормална работа?

 

Јас и со другарките од Ск ми е тешко да се договорам...
Имам другарка во уса живее многу години. Како се менуваше технологијата така и ние еволуиравме, од мејл преку смс до вајбер...некогаш по 10 пораки на ден некогаш ниедна во 10дена. Од пријателствата гледам да немам никакви очекувања така можам да уживам во нив

 

и дали исполнуваат услови за уништување архивска граѓа. Дали има законска обврска за чување 5 или 10 година

 

Mудро.
А што ако они па очекуваат од тебе...

 

И јас како Бошка. Очекувањата од пријателствата ги сведувам на минимум. Несакам пријателства во кои другата страна очекува дека ако во моментот каже оп, јас треба скок. Секој си гради живот и има свои обврски. Пријателствата ми се доведени до стадиум, да се пушта абер за дружба, ама ако некој не може во моментот нема лутење.
Јас сум се научила да не барам помош од други, особено ако знам дека не се во можност да ми помогнат. Ако ми побараат помош и сум во можност нормално дека ќе дадам максимум за да помогнам.

@malerozna најпрво добре дојде во темава. Мислам дека имаш малку преголеми очекувања. Сакаш да си таму, а да градиш пријателства тука. Во денешно време кога сите се со обврски ова малку потешко. Особено за градење на нови пријателства. Треба новите пријателства да ги градиш таму, а старите да се потрудиш да ги зачуваш колку што можеш.

 

@Lilit кревам гард тогаш

 

Пријателки блиски или другарки се две кај мене,од кои со едната секој ден се слушам,другата ми е далеку поретко,на скајп,и сл,но тука сме и за муабет и се што треба.Имав другарки повеќе,но дружењето го сведов на минимум,од проста причина што не се покажале.Не немојте да ме сватите дека сум барала кој знае што или помош некоја.Едноставно не се ни јавиле да ме прашаат како сум кога ми било најтешко,а сум била за нив 24/7 достапна.Разбирам и тоа дека секој своја битка води,но за збор,макар на тел.поготово кон некој што те прашувал и слушал во многу ситуации,ваљда не е големо барање.Па така полека си се повлеков,ваљда не ни биле искрени пријателства.