Ние околу и преку 40...

За некои работи постои лек (обично е тоа "нормалната" депресија при загуба на член на семејството, постпарталната депресија, благи форми на фобии...), но некои се контролираат со лекови - трајно.

Во секој случај, нема поента некој да се измачува себе. Нема зошто.
Ако е некој дијабетичар, не се преиспитува 1000000 пати да користи инсулин или не. Кругот на луѓе не му бара објаснување и оправдување за терапијата и болеста.
Ништо поразлично не е и со овие "невидливи" болести.

 

Edna rodnina na mm poveke od 20 god.e na ad...ok si e zenata.Inaku zolvite nejni majtap i teraat pozadi grb, nisto ne i bilo,od keif gi piela.
Ja iskreno se cudam za sebe,sto se proterav niz glava ...a mrdam uste.
Moz kaj mene pokasno ke se manifestira ...ili pak epten sum ,,tvrd orev"...

 

Да, да, баш тоа сакав да го кажам.
Значи не беше дете, девојче... туку жена, 35+ години.
Кој знае во каков затупавен свет живее, што и самата се убедува дека не и' треба терапија...

А депресијата е стварно нешто за што има "чаре".
Луѓе со шизофренија успеваат да живеат нормален живот, зошто овие со депресија да се чувствуваат толку засрамени, ете не разбирам...

@stetoskop сесре, не е секогаш причината што сме преживеале... по себе си знам. Најтешките работи најтрезвено ги поминувам. За ситници можам паничен напад да имам...

Скоро мајка ми ја носев на УЦ. Откако се' заврши, јас дома се тресев како прат.
Таа ми вика, ама смири се, ете добра сум, ништо не ми е. На УЦ колку беше присебна и знаеше што да направиш, зошто сега вакво тресење...

Е, ни мене не ми е јасно зошто.

 

Јас од цвеќара нарачувам
Разна прилика разни прстени (т.е во разни бои
И евтини ми доаѓаат околу 15 -20 ден парче .

 

Да пишам нешто да не молчам цела година
А немам што да кажам...

Стетоскоп, обично претрпениот стрес знае подоцна да си земе данок. Се надевам нема да биде и кај тебе случај. Јас исклучително сочуствувам со луѓе со фобии, мислам нема пострашно нешто. Заробени во сопствена кожа.

 

Силата човекова е неверојатна, тоа само можам да го кажам. А околината е таа која помага или одмага, фразите од погоре сеуште кај нас се користат, а колку повеќе се одложува некое лекување, полошо. Колку ќе ми беше подобро во некои моменти да ми кажеше некој и да ме поддржеше да се консултирам со стручно лице, но не, јас сама си ја лечев болката. Траеше подолго од што требаше, ама помина, а не морав да се мачам толку, тоа е....нашата златна Македонија и нашиот златен менталитет.

 

Изгледа само јас сум некој изрод кој кога ќе ја сподели болката/проблемот, полошо се чувствува

Секогаш кога сум зборувала за нешто што ме мачи со некого, потешко ми било. Прво, зашто пак ја преживувам целата ситуација, па пак се растревожувам.....а кога не кажувам, сама си премерувам што и колку грешам, испитувам алтернативи и можни сценарија и барам решение. И го наоѓам

Денес ме утепаа мајка ми и сестра ми од звонење да им кажам што е проблемот, вчера кога ме видоа на скајп во секундата им стана јасно дека нешто се случило. Ама не можам, самата помисла на тоа дека уште двапати треба истото да го повторувам и да објаснувам што и како......претешка ми е

Чудна сум, знам. Баба ми викаше, сите наопаку, ти обратно

Едит: @stetoskop , имам таква мајка, исто како тебе. Во најтешките ситуации толку трезвено и прибрано се однесувала и се справувала со болката, тоа е чудо. А за ситници и мали проблемчиња, од колосек може да излезе

 

Pisete mi togas 5 za sega.
Potrezveno ne sum mozela da dejstvuvam ni na son za celo vreme.
Motivot isto taka ima golema uloga da ostanes pribran i so zdrav um.
Koga do sega ne puknav-nema ni da puknam veke...

 

Ниту јас не можам за моите проблеми со моите дома да зборувам. Некако сама се имам јас помирено со тоа што се случува со мене, но не сакам нив да ги повредам. Затоа што за некои аспекти е “виновна“ мајка ми, иако знам дека не е тоа намерно, дека не било со цел да ме повреди. Но, затоа не се согласувам дека “кога ќе имаш дете - ќе знаеш“. Не, не знаеш. Додека е бебе и се грижиш за физиолошки потреби, веројатно знаеш.
Но воспитување на дете... не е лесна работа. Не е нешто “природно“ што доаѓа.
Јас и мајка ми сме два различни светови. Кога бев дете, тоа не го знаев, сакав да бидам како неа, сакав да ја слушам, да одам по нејзини насоки. Тоа не ми донесе ниту среќа, ниту некакво исполнување. Не дека погрешни совети таа ми давала, само погрешни за мене, за мојата личност, за мојот карактер.

Како што викаше една моја многу ценета професорка - ако нешто им фали на родителите, им фали тренинг.

И сигурна сум дека вие што имате повеќе од едно дете, некако “поинаку“ постапувате со второто, во смисла, “сте научиле од сопствените грешки“.
Сестра ми на пример е многу поголем “бунтовник“ од што јас било кога сум била, но е многу поборбена и поискрена со сама себе, затоа верувам и дека полесно ќе пројде во животот. И моите многу полесно прифаќаат дека е различна и од нив, и од мене. Дека залудно ја споредуваат со мене. Дека е посебна личност, ако е дете.

Моите имаа повисоки очекувања за мене, од очекувањата што јас ги имав за себе.

 

Медицината е отидена многу напред, не може тоа да се занемари. Но, многумина на своја рака и премногу лесно посегнуваат по апчиња.

Друго, не сме сите исти. Една работа некого ќе го скрши, некој ќе ја помине многу полесно, сам ќе се излечи. Но, ако е неизводливо да се премости проблемот само со убава мисла и “бабини деветини“, решение некое мора да се бара.

@stetoskop Само насетувам што ти се случило, но мислам дека нема да одлепиш никогаш. Од мислењава твои, колку што успеав да сконтам, голем човек си, борец. Знам дека не ти е до комплименти, но секоја чест.

 

Се што се поминува низ живот остава некоја последица,во најтешките мигови сум трезвена многу,издржувам,и се ќе направам само да помогнам,е маката е после тоа,тогаш пагам.Стресовите кои сум ѓи поминала,оставаат последици врз мене покасно,а немаме луѓе кои ќе ти помогнат,макар со збор,освен овде каде сум нашла добар збор.

 

@CameliaMiller истото било и кај мене И уште е така.
Дијаметрално различни сме со сестра ми карактерно. Она е многу поотворена од мене, конкретно за ваков проблем одма ќе се пожали кај мајка ми и ќе побара совет. И ќе се исплаче, ќе ги исфрли емоциите, и ќе го реши проблемот. Е јас не, јас сама ќе се убијам од мисли, ама на друг не дај Боже да кажам Не можам, таква сум. И сега одма компарацијата беше направена „како сестра ти одма си кажува што е проблемот, ти ич не си научила од неа„. И истиов муабет беше и е буквално за сѐ, моите до ден денес не можат да сфатат дека јас и сестра ми сме два различни света, без разлика што ја сакам неизмерно многу и сме многу поврзани.

 

Мајка ми зазема “одбранбен став“ секогаш кога ќе ѝ кажам што се случува, а секогаш е тоа на нејзино инсистирање. Може и на форумов да се види дека не сум баш нешто многу “отворена“ да зборувам за конкретни проблеми. Така сфаќам дека ја повредувам, иако не ми е тоа намерата.
А бидејќи не сакам да ја повредам затоа што не сум ѝ лута, знам дека секогаш сѐ што направила било со најдобра намера, наједноставно ми е да не ѝ кажувам.

Со психијатарката можам да зборувам и зборувам, но до таа граница околу моите симптоми, тригерите, реакциите, справување итн. Не сум баш добар кандидат за вистинска психотерапија

 

Кога почнав да ја гледам серијата На терапија, лично за себе си сфатив дека имам потреба од личност со која ќе можам отворено да разговарам, која од мене ќе ги извади и најскриените мисли и чувства...
И јас не можам да кажам нешто што ме мачи, при мајка стално наидував на осуди и споредби, а сега маж ми премногу размислува, па ќе ми даде причина уште толку да се замислам или изнервирам...
И сметам дека кај нас, сѐ додека попрво се верува во бајачки, психијатрите ќе бидат табу

 

Mozda smesno ke vi e ama ja u sekoja napnata situacija prvo sto si vikam sama na sebe e Stoj,poleka...mozam li da smenam nesto?Mozam.Aj da pocnam od pocetok da menuvam...
Ama za vakvo treba mnogu pribranost i covek do tebekoj ke te mentorira odreden period.
Blagodarnost do mm.Negovo delo sum.

 

Не би можела се да кажувам на мајка ми,ќе ја умрам пред време жената,мада и сама гледа работи кои се поврзани со мене,а не се баш добри.Сега за сега помошта ја наоѓам во неконтролирано рмбање и со по некоја таблета,мада рмбањето повеќе штета ми прави од корист.Ма зрела сум за на психотерапија.

 

Да чкртнам некој збор. Ако годинава по денот се познава бебе цела година ќе плаче ама па уствари не е више бебе детенце е.. тие пусти заби паметот више ми го земаа, ко друго дете да е.
Нит сум чистела нит перела нит ништо мислев спокојно денот да го минам ама не и не плачки солзи мрсули не сум јас за второ дете не. Немам живци.
Ќе одам уште малку на работа. Маж сега ќе доаѓа од работа го прежалив и него до 1 нишал дете па у 4 станал за на работа јас топ до 10 сабајле претходно цела недела сврзувавме сон едвај 4 часа. Земав легнав и идклучив тв на тишина глава ме боли. Којзнае ќе успееме ли со маж ми да се прилагодиме или нема.
Тек ќе видиме периодот.
Ми се спие..
Ми се леже да фатам некаде света 1 ден и да не станам од кревет и никој да не ме замара и да не брбља
Ми се плива и ми се оди на спа
И да одиме доле да сакаме тоа да го направиме нема да можеме оти само неколку дена ќе сме раат да се нема.
Денешниот живот од моја гледна точка е толку стресен и брз толку неквалитетен и од друга страна осамен и оддалечен, толку брз и збунувачко не емотивен.
Сите брзаат за некаде, брзаат на работа се нема време ниту за квалитетно време со фамилијс ниту за друштво нити за ништо. Луѓево се толку се исцрпени од работа толку без воља.. насекаде се бара квалитет и брзо сработена работа а никој не плаќа соодветно за квалитетноста. И така се укочуваме телото не боли што се вика за корка леб и се се стискаме.. за по дома ајде се има ама ајде да те видам отиди некаде и да отидеш или ќе се стискаш или ќе брзаш и ќе се потошиш до нула па ќе зјаеш.
Ако постои среќа и "поклопени коцки" онда мене дефенитивно цел живот ме поминува мошне вешто.
2016 ми беше толку лоша година....а се започна така убаво.
Учев само од грешките и молчев. Молчев немо пред икс ситуации и размислував што понатаму..
А кога животот те става на раскрсница па тогаш е најтешко оти не знаеш која страна да ја фатиш и да знаеш однапред која е подобрата..
А ти наместо да избереш правилно кога среќата ти чука на врата пак се давиш во сопствеби г*вна.

Живот.

 

Уф,бре тешки теми и муабети како за денов сте разврзале.
Ама тоа е живот, реланост не е се само розево...
За тоа што ме тишти на моите ,најблиските не кажувам,ама на другарки пријателки да ќе си кажам олеснам.
И јас немам некој близок однос со мајка ми,таа или ќе ме осуди или веднаш како нејзе и било потешко таа повеќе маки си имала и сл...затоа ќути си и терај си...Па тоа е причина изгледа што и јас сум таква со децава ,а не сакам.Колку ида се обидувам да воспоставам близок однос не ,некако тешко ми оди...