Ние околу и преку 40...

Здрав,жив,голем да расти,гордост да ви биде

 

Кo ќе нaјдеш решение зa мaјндсетингoт имaјме вo предвид...
Нa рaб нa нервен слoм сум..

 

Вори што ти е?
@Val-Dim честитки. Ти си млада баба ме потсекаш на мајка ми и нејзините мудрости.

Убава вечер на сите.
Јас изморена сум плус пмс..
Страшно.

Страшно се чуствувам периодот многу страшно ама не се давам тука сум секогаш за шала и смеа па што год и да е

 

Види, јас не сакам да зборувам за "ми кажаа". Ќе зборувам за себе.
Секое мое работење во странство било повеќе шетање, не било за пари штедење.

Во Америка, работна позиција прва ми беше да пакувам производи во кеса, на каса. И да проверувам дали рафтовите се наредени и чисти, и дали вецињата се чисти. Ако не се, да повикам соодветен персонал. Полнев и тубички со вода за пиење

И пошто кај нив нема АМА, ако чистачките беа зафатени јас џогирав веце. Ако редачите беа зафатени, јас редев рафтови. И мојата менаџерка истото го правеше. На работа нема - ова ми е мене понижување.

Поради таквиот став секогаш сум успевала во намерата. И од пакувач, ме "унапредија" во многу полесна физички, а ментално потешка работа. Кога ми истече работната виза, сопственикот ме повика дали би сакала да одам до Македонија а тој да ме вработи, значи не како студент, туку да ме вработи и да се преселам и работам таму, за повисока плата и подобро место и подобри услови.

Тоа е понуда... што претешко се одбива. Парите ми беа многу слатки. Прав american dream терав со таа плата, тек со повисока. Се' ми беше остварливо.

Во Македонија ме чекаше недовршен факултет, за кој веќе имав изгубено волја, било кога струката да си ја работам, немав работа, немав книшка... итн.

Додека бев таму, се омажи моја најблиска роднина, се породи друга.
Татко ми кога ќе го видев на Скајп, солзи голтав и "губев мрежа" па немаше слика. Кога ќе му го видев лицето, навистина не можам да доловам со зборови што чувствував.

Таква празнина, тага, болка, физички ме болеше цело тело. Додека го пишувам постов солзи ми потекоа, си боцнав стара рана

Во тој период дм си го имаше повредено окото, кога го видов таков на Скајп, не знаев што да направам, како да се утешам што не сум со него.

Баба ми не знае да користи интернет. А не се ни сеќавам зошто, ниту мак. Број ми работеше во Америка, нит од американскиот број можев да ѕвонам во Европа. Се сеќавам кога слетав во Париз, прво што направив е го уклучив мак.број и и' се јавив.

Не зборувавме. Плачевме и двете.
Не кажувам колку ме кошташе тој повик од 3 минути

Јас знаев како е тука. Знаев колку е одвратно. И секој ден гледам. Какви неписмењаци ми се надредени, а за колеги ич не ми се зборува. Глупавост и неспособност без граници.

Ама ако. Душава не ме боли од и за нив.

Дома сум. Се' друго ќе преживеам.

 

Комплексна тема сте начнале. Сите сте во право. Секој на свој начин.
Секој животот го перципира и замислува од свој агол.

Работа е работа, дали собарка тука или на Бахамите. Секој го избира својот начин на егзистенција. Тука или таму.

Маж прв креваше врева дека не заминува од тука. Сега како да почна да се предомислува. Ама ако ни се пружи шанса, да би заминале.
Овде имаме се, т.е за нас доволно. Ама има работи кои не чинат и нема да се сменат уште 100год.

Патем дојдов само да честитам роденден на @dunika . Знаа таа што најмногу и од срце и посакувам, ама пред се многу здравје и љубов со мажето.

Ми се спие , ми се плаче. Едвај влегов да се туширам.
Мислам стоејќи ќе дремнам.

 

Ти тогаш си отишла, си пробала, одболувала. Јас баш заради тоа не отидов, оти си ја сакав домата, фамилијата. Ама години поминаа, едно се зафати - не бива, друго - не бива и губиш трпение. Времето минува, годините си течат, јас немам две години стаж. Си прифативме дома на крајот дека болело, не болело, чарето мора да се бара надвор ако има прилика.

Имам врска на далечина и многу убаво те разбирам се што си напишала и тоа за дечко ти. Ама ете, некој мора и потрнливиот пат да го минува. Се што сакам е да сум среќна. Менувам момент на среќа еднаш во месец, а другите денови да го гледам на скајп, засега. Опечена сум во животов, се прифаќам само да имам мир и љубов, небитно каде.

 

И тебе те разбирам емче..
Прочитај ме погоре.. ако се нема се нема и тогаш и сакал и не сакал ќе одиш и плачел и липтал и не знам што, од љубов не се живее факт е. Кога немаш каде мораш и никој тебе не те пита плачеш ли нели плачеш..
Едноставно сите се раководиме по своите проблеми и гледаме да ги решиме, а ако немаш пак ни избор.. е тоа е претешко..

Да така пак ќе речам сите сте си со право и сите коментирате овде и се искажувате од себе и свои гледни точки

 

Секој со своите маки. Некој видел како е таму некаде, па сака овде. Друг од овде рекол аман, сака да проба таму некаде. Битно е да сме свесни за своите одлуки и за тоа што сакаме, а што не. Што можеме, а што не. И среќа да не прати.

 

Еми, пробај. Има начини. Кај што е дечко ти пробај. Само така ќе знаеш дали можеш.

Јас имам стаж, од келнерската работа. Од болницава имам една година стаж, а работам четири

6 месеци волонтер, по 4500, после договорец 12 000. Од тие 12 000 делев за заштедата со дм. Ама некако имав план секогаш, знаев што сакам. Мене коцките сега почнаа да ми се редат. Зборувам за материјално. Откако се вратив од САД се поминати 5 години. 4 години ми беа кризирање

Не дека сега мед и млеко ми тече... пак работам за 16 000. Ама имам надеж. Јас со државна работа со убави очи ме гледаат по банки, дм ризикуваше и од минус сега супер му работи фирмата, да чукнам во дрво.

Јас не сум амбициозна да станувам научник, само сакам мирен живот. Верувам дека го можам тоа тука.

Со многу помалку живеам, ама тие 6 месеци бев најбогата и најшетана, но и најнесреќна.

Најубаво искуство во странство работење, ми е во Грција. Работев како рецепционерка. Не работев на црно, можев 5 месеци да работам според визата. 1000 евра рамно плата, немав слободни денови, ама малку саати работев, а се' ми беше платено, цигари улошки и шампон си купував.

Најубаво ми беше зошто за 5 месеци, два пати моите дојдоа таму на одмор, а дм еднаш а и знаев дека баш кога ќе ми текне можам одма дома да си одам

 

Како и да се свртиш, г'зот ти е позади.

 

Камелија, и јас сега веќе не сакам да станувам научник. Немам време. Годините ми минуваат, а сакам барем едно дете да родам. Сакам работа од која ќе бидам задоволна и тие што ми ја дале истата да се задоволни од мојата ефикасност. Тоа е тоа.

Јас живеам во мал град, освен по потреба не излегувам, оти нема каде да се отиде. Сакам нешто подруго од тоа. Сакам да видам нешто, не во најубавите години да окапуваш дома оти само една улица е и за напред и за назад. Да не можеш да видиш луѓе од своја генерација, само ученици и стари луѓе. Преуморна сум од тој живот.

 

Дефинитивно најинтересните дискусии овде се случуваат пред легнување. Ако сме искрени, оваа дискусија е ептен болна.

Ми боде очи муабетот "граѓанин од втор ред"... Како се чувствувате овде кога некоја личност од администрација, за која сте сигурни дека едвај го завршила факултетот а вработена е партиски, ке ви се обрати со "КАЖИ"?! Нема што да кажувам ја, за тебе ја сум госпоѓица, граѓанин кој ти треба да го услужиш со "Добар ден, повелете, како можам да ве услужам госпоѓице", реченица која одговара на моето "Добар ден, ми треба тоа-и-тоа".
Или не, како би се чувствувале вие кога одите во болница, срцето ви е во пети, јер најчесто некоја ваша битна личност е во операциона сала (читај смртна постела) а некоја сестра ке ви каже: "Почекај кафето да го испијам, нема ништо да се смени"? Мене вака ми кажаа, искрено, грозно се чувствував.

Се согласувам со секој збор на @Emy867 и целосно ја разбирам.

Во овој момент не сум спремна да одам. И тука живеам релативно квалитетно. Од финансиски аспект, сега за сега, ситуацијата е добра. Но, има еден куп други аспекти кои не ми се допаѓаат. Од каде ли да почнам?
Не ми се допаѓа мојата улица. Не ми се допаѓа ни овој град. Не ми се допаѓаат луѓето. Се е сиво и депресивно. Стиропорот е мизерен.
Ме фрустрира фактот што не се цени вистинскиот квалитет и вложениот труд. Загрижувачки е фактот што платите стојат во место, години и години наназад. Магистер можеш да бидеш ради лична сатисфакција, јер никој не ти ја бара дипломата, ниту пак би добила поголема плата бидејки знам повеќе. Ама и во право се, квалитетот на образованието е никаков, ни ја не би ја вреднувала таквата диплома.
Ме плаши фактот што студент по медицина нема ниту еден ден пракса.

Дали би си заминала? Да, ако е дојден ножот до коска ке си заминам без размислување. Во овој момент не сум спремна да ги напуштам блиските, ама пак ке кажам, финансискиот аспект за мене е пресуден. Доколку тука не бива, ке ја барам среќата на друго место.

 

Јас не сум била без леб и не ни зборувам за такви ситуации.
Не потекнувам од сиромашно семејство, моите кубуреле додека сум била бебе, после не.

Затоа не зборувам за оние кои по корка леб заминуваат.

Јас не заминав за леб. И тука не живеам субстандардно.

Можеби затоа емоциите ми биле поголеми од парите.

Избегнував да се гледам со моите на Скајп. Не можев да се смирам после.

Ама тоа сум јас. Не значи дека се сите како мене. И поарно е да не се.

 

Јас колку сакам да живеам во мало градче или село... само што кај нас не е развиено баш онлајн купувањето
Ич не го сакам Скопје.

Гласно ми е и бучно. Кафичи и кафани нејќам. Дома седам

До карактер е... јас кога се родив веќе бев баба

 

Луѓе, возрасни сте,па до кога мислите да живеете со вашите родители,зошто толку страв да заминеш далеку без нив?
Има Скајп ,има летови,зошто да се заробите тука?

 

Ама на долго и широко објаснив де.
Не се осеќам заробена, утре ќе заминам ако треба.

Ама повеќе сакам да бидам тука кога некој од родителите ми е во сала на операција. И кога ќе родам дете сакам мајка ми прва да го земе во раце. Татко ми да го учи точак да вози.

Не е ропство. Избор е, желба е.

 

Не велам не,но не е добро преголема приврзаност со родителите.

 

Ете, како што кажала @CameliaMiller , никој не ме држи овде, топло ми е на срцето.

@Cosmi зошто не е добра? Јас на прстите од двете раце можам да ги избројам личностите со кои сум приврзана. Едни од нив се и моите родители. Не сакам цел живот да сме соба до соба, ама сакам да сум до нив. Ако треба да седнам во кола и за половина час да ги гушнам, силно, најсилно.