Припадниците на ЛГБТ не ги коментирам, затоа што мојот став си е мој. Не ги разбирам искрено, не ми се допаѓа сето тоа. Но премногу е застапено и на некој начин сум ги прифатила. Без да ги осудувам. Ама парадиве ми се too much. Целосно непотребни. Ако секој од нас си најде истомисленици за било кои ставови, гледишта или убедувања дали тоа значи дека треба да парадираме за сите да видат и да ги натераме да го прифатат нашиот став ? Јас имам блиска роднина transgender, семејството беа почитувани луѓе, на високи позиции работат, ама заради своето дете се со наведнати глави секаде. Разочарани комплетно. Сите ги озборуваат, ги осудуваат дека не воделе сметка за детето и дека е изманипулирано. Родители како родители ја прифатија ситуацијата и секојдневно се трудат да разберат и да премолчат. Ама сето тоа не го прифатија преку парадиве или медиумските изјави, туку поради љубовта кон своето дете. Се уште се против, разочарани и овенати. Но не можат да се борат против нешто кое не го разбираат, си бараат оправдувања и начини како да се справат.
Јас би аргументирала дека колку гледаме поназад, имаш фамилии шо во истата ситуација би го избркале детето, би се откажале од него. Ако на нешто сме изложени, поверојатно е то нешто да го прифатиме полесно кога сме соочени со него. Парадите отвораат дискусија. Дискусијата носи до нови гледишта и разбирање.
Парадата не носи до ништо. Само одбивност ствара уште толку затоа што на парадите се глупираат во голема мера, ај тоа со голотии да не го споменам, ама општо не гледам ништо на тие паради кое би ме натерало да ги прифатам полесно. Овие не си го избркаа детето, ама не прифатија ич лесно.
