Писателите биле дно - дали се сложувате со ова?

Во некоја од темите стретнав мислење за писателите кај нас дека биле дно, но што вие мислите за тоа?Дали лично познавате некој и дали мислите дека е така? Јас мислам дека кај нас од моето скромно познавање, знам само неколку луѓе, суета има, и тоа многу. Од тој аспект лошо е да се биде суетен, суетата го убива човека. Што вие мислите?

 

Некогаш порано писателите пишуваа затоа што имаа што да кажат или раскажат, за да им олесни на душата или си го пополнат времето. Денес имам впешаток дека многумина писатели пишуваат бидејќи се писатели.Некако ми мириса на его целата работа - чест на исклучоците.

 

Се сложувам, се гради име од ништо. Многумина немаат кредибилитет според мене, а ниту талент. Скоро читав една авторка, во колумна пишува дека жените имале гасови, оделе по голема нужда, ми се згади. Ако си автор земи пишувај колумни, ама за нешто саглам. Пишувај за литературата денес, но кога ќе имаш 10 книги, куп награди, преводи, кога ќе имаш грб и зборот ќе ти тежи.

 

Не се писателите кај нас дно. Има фантастични писатели, само што за нив се слуша далеку помалку од "цитат-писателите", ако воопшто се слуша.
Ова далеку повеќе кажува каква ни е читачката култура генерално, отколку какви писатели имаме.

 

Некогаш во минатото живееше и Оноре де Балзак. И тој пишуваше романчиња на километар...
Така да секогаш е исто.

 

Убаво кажа @dayla
Се додека има луѓе кои споделуваат мудрости на фејсбук и читаат такви дела ќе имаме "писатели" како Драган Таневски и Сузана Турунџиева.

Имам блиска другарка која пишува феноменални текстови ама никако да ги објави затоа што е убедена дека никој нема да сака да го чита тоа.
Верувам има уште многу такви талентирани македонци кои умеат да творат квалитетно ама за жал не се толку читани и популарни како останатите.

Пишување книга во државава во последно време стана како еден вид на себепромоција. Не гледаат она што ќе го објават да биде квалитетно и интересно за читање и да остави некаков белег во литературата, туку побитно им е да се направи добра промоција на книгата, да има што повеќе посетеност, сликање, интервјуа, потпишувања... 5 минути слава. Тажно.

 

се сложувам со мислењево. Денес кој стаса писател стана епа не оди тоа така.

 

Денес и писател и новинар може да биде кој сака, затоа една Оливера Кирковиќ ќе биде читана и бест селер книга ќе има тука поише од било кое македонче...

 

Значи уште не ми се верува дека се потепаа за нејзината книга... А нашево тло е полно со дно писатели. Кога ќе видев како објавуваат цитати од лајла грејс, Коста Петров, Ксенија Николова, Драган Таневски и тн. и тн., не ми се веруваше. А во недостиг на креативност, на сите телевизии тргнувајки од утринска на телма па на даље немаше кој не ја викна Оливера во емисија, мислиш Мајка Тереза, а не криминалец. Не знам за вас, но не можам да им го дадам епитот што го имаат заслужено Матеја Матевски, Славко Јаневски, Кочо Рацин, Васил Иљоски, Блаже Конески, Петре М. Андреевски, Венко Андоновски ииии многу други до утре би набројувала.

 

Точно, баш така, но, зошто е тоа така ?
Приказната на Оливера е автентична, автобиографија напишана од самата неа, без ни малку додавање шлаг, а на нашиве све е со сила, ќе издадат по 1 автентичен роман, ќе се чуе за нив, па после со сила продолжуваат да творат, се е присилно, се е силувано...

 

Во напливот од многубројни имиња желни за себепромоција преку објавувања на мудри мисли и цитат-извадоци во виртуелниот простор, квази-писателите создаваат инстант-изданија што се прифаќаат и вирусно се шират меѓу читателите. Читателската публика е таа што го препознава квалитетот на книжевното милје по кое писателот станува вистински наратор со изграден стил, талент и вредност. Нејзиниот капацитет е одраз на културно- уметничкото достигнување што многу кажува за градење на односот писател-читател.
За жал, писателството се повеќе се поистоветува со потребата за публицитет како и многу други животни сегменти.
Квантитетот и присутноста земаат силен замав и ги засенуваат исклучоците кои книжевната дејност ја прифаќаат и третираат во вистинска смисла на дефинирањето, уметност на пишаниот збор.

 

Квази писатели за мене се Сузана Турунџиева, Дарко Лешоски, Таневски, Ана Бунтеска, и ред други. Тоа се инстант писатели, кои не читаат, туку само штанцаат и тоа се гледа. Инаку, Петре М. Андреевски за мене е во топ 3, и мислам дека неговата книга Дениција може да се носи рамо до рамо со Нобеловци. Точно е дека пишуваат за себепромоција, и точно е како што пишаа погоре, ќе објави некој една, две добри книги, и тука веќе почнува да пишува изнасилено, лошо, а со тоа го губи епитетот на добар писател.

 

А што се случи со Лајла Грејс? Ми текна на неа и ја отворив на фб, последен пост и бил пред една година, и сега нешто за саем мислам објавила.. Џабе што брзо се прославуваат, кога уште побрзо се забораваат.

 

А реално која е таа девојка со име и презиме. Имам читано една книга од неа, но онака сеќавањето ми е избледено.

 

@Tanjamm Мислам дека се викаше Марија Јаневска. Страшни бљувотини пишуваше на времето, стилот петто накај шесто, ко јас кога си пишував во дневник за симпатиите..

 

Писатели почитувам, ама не од типот како оној "кукле" (му го заборавив името), Турунџиева и компанија.

 

Лепотице, кифла еурокрем да поделиш, п.... на маса остави и пеес денари за кафето итн. Така пишува тој.

 

Па за човек кој пишува не би рекла дека е дно. Е сега што пишува,тоа е друго. А и наш е изборот што и кого ќе читаме. За мене македонски писатели на кои им нема рамни се еден и единствен Петре М. Андреевски ,Славко Јаневски, Живко Чинго Кочо Рацин,и многу други. Нивните напишани дела допираат во срцата и остануваат. Е сега не знаеме дали во нивното време биле ценети. Сега некако е модерно да си писател, многу галама, многу слава и се е тоа ок. Но ,кога ќе прочиташ зошто се тоа може да се разочараш. Па сега и со фб секој може да е писател. Мене не ме нервираат тоа што пишуваат,еве на пример Ана Бунтеска сте ја спомнале пишува искрени песни, четива за секојдневието и си има некој свој стил. Мене ми пречи непознавање на нашиот јазик, лоша интерпункција и др.

 

Navistina Lajla mu bila vnuka na Slavko Janevski?

 

Искрени песни, но еднолични. Сите се копи пејст. Сите се слеани, со повеќе од 30 реда, и кога прави компарација не пишува како туку користи термин „ко“, друго има и грешки некои како непознавање на јазик. Друга работа, ако си квалитетен автор нема зошто да лупаш една иста песна 20 пати на Фејсбук и на Женски магазин, ако веќе имаш читатели што би те нашле во библиотека. Петре М.Андреевски, Дениција е тоа ти се вика ремек дело. Според Ана, Дарко Лешоски во однос на Петре М.Андреевски и ќе видиш до каде се со квалитетот.