Поддршка за сите оние што сакаат да забременат

Девојки како се справувате со емоциите и стравот пред започнување на нова постапка?
Незнам зошто пак ме фаќа страв а нема да ми е прво ИВФ.
Верувам дека го имаме сите додека трае постапката, за што ќе биде и како, па ако имате совети за како да се чувствуваме подобро би било добро да споделите.
Благодарам

 

Fitnes i psiholog. Mnogu ubava kombinacija. I mnogu mnogu ljubov doma!

Ti posakuvam uspeh

 

Според календар ми касни 2 дена, правев тест пред скоро недела беше негативен не беше со утринска мокрача.. немам симптоми за добивање само брадавиците ме болат од време на време. Ќе почекам уште некој ден и ќе правам тест пак ако е негативен ќе одам на гинеколог, досега цело време ми доаѓа на 28-29 дена.

 

Направи пак тест утре. Штом веќе ти доцни ако има нешто ке покаже. Тоа пред една недела било рано. Со среќичкаи мене ми доцни 2 дена

 

@MinnieM @Flooora96 Ајде вие двете правете тестови па со || да ни се придружите во труднички

 

Ништо девојки ми дојде денес.. повеќе среќа следен месец

 

Јас имам болки у колкови и благи менструални болки.. Најверојатнл утре ке ми дојде. Пак ке чекам, не е првпат да ми доцни вака. А и овој месец немавме многу односи па и не се надевам баш..

 

Кога останав бремена 2 пати тој месец само имавме односи со мм. Не губи надеж, прави тест

 

Odi na endokrinolig da ti vidi rezultati. Za Tsh koj ti dade terapija vo granici na normala e no sepak visok za bremenost.

 

За тсх ми даде терапија ендокринолог. И таа истото ми го кажа, дека е во граници на нормала ама сепак бидејќи се обидувам за бременост треба да се спушти на 2.

 

Како да се справам со секој месец разочарување? Неможам веќе психички да издржам. Возам накај работа и липтам од плачење. Едвај на работа се држам да останам присебна, да заврши раб време и дома да се доисплачам. Веќе се осеќам безпомошна, без сили. Не ми се прави ништо.

 

Потполно те сфаќам како се осеќаш.
- скоро 3 години обиди
- 2 абортуси
- година ипол од последниот абортус и веќе немаме успех ни да забременам
- направена лапароскопија и хистероскопија
- Ми се поремети тироидата
- Ми се пореметија хормоните
- Го уништив моето тело, се уништив психички, физички, емоционално,

Понекогаш се погледнувам во огледало и не се препознавам. Веќе не сум јас. И погледот ми е сменет. Изгубена ми и самодовербата
До пред овој предизвик сум била многу силна жена.
Не верувам веќе во моето тело.
Не осеќам дека сум способна да останам трудна, а камоли и да терам бременост до крај.
За сѐ во животов досега сум можела да влијаам и да го контролирам, освен на ова. Сега гледам колку сум слаба и немоќна.
Ама сепак, колку и да имам разни емоции, скептицизам, песимизам, очај, на крај пак останувам на тоа дека за она што го сакаме, нема откажување. Надежда е се што имаме.

Те гушкам и ви посакувам на сите две цртки!!! На сите до една.

 

Изгубено бебе во 16та недела, хорор.
Тешка дијагноза, од најстручни доктори добив мислење може ќе имаш деца може и не. Специфично е кај тебе. Тешко до крај да доносиш бебе.
Бев лута и на телото, и на себе и на сите и на се!
Ни дадоа дозвола да пробуваме пак.
6 месеци обиди, биохемиска.
3 месеци обиди се фати. Бремена сум 32 недела во моментов. Серклажи, терапии, клексани, витамини, прогестерони, лежење скоро цела бременост.
Нема откажување. Прочепкајте го форумот некогаш да прочитате какви силни жени има овде што имаат поминато и сито и решето. Со куп дијагнози, неуспешни обиди и на крај стигнале до целта. Некогаш потешкиот пат треба да се изоди. Зошто, не знам. Ама ќе биде добро !

 

Мора да биде
Потребно ни е да слушнеме од време на време вакви успешни стории.
Посакувам бебето што го носиш да ти донесе толку многу радости и среќа што ќе ти ги избрише сите лоши спомени од трнливиот пат што си го изодела

 

Секогаш викав кај сите па и кај мене. Дај боже сите да се израдуваме

 

Како една од поактивните теми и повеќе нѐ има тука, да си кажам и јас маката, па се надевам дека колку-толку ќе ми олесни.

Првите 2 цртки ги добив лани во Април, но повеќето знаете дека за жал го изгубив бебенцето во скоро 9та недела. Од тогаш, испитав хормони и мутации, каде што хормоните ми се одлични, а мутации имам, што и за нив добив терапија откако ќе останам бремена пак.
Почнавме неколку месеци обиди, од оваа есен што помина поточно, тие 2/3 месеци кои пробувавме не се фати. Сега сме на пауза од обиди уште некое време, ради што поправам заби. Не мислев дека и тоа ќе ме сруши и закочи во врска со обиди, ама ајде некако прифатив. При крај сум и знам дека за брзо ќе почнеме со обиди пак.

Тоа што ме мачи е следново: дали сум единствена што толку многу ми е страв да видам пак 2 црти, а воедно толку многу ги посакувам? Од прв позитивен тест ќе сум со клексани и аспирин, знам дека треба да сум помирна овој пат, ама самата помисла на 2 црти веднаш ме враќа во таа пуста ординација каде што добивав само неубави вести - ,,ќе почекаме уште некој ден” ..
Како да го надминам тој страв незнам. За бремена знам дека ќе останам пак, уствари сѐ надевам дека веќе како е тргнато во животот ништо не сѐ знаи, но сепак ми сфаќате поента, ама мене повеќе ме плаши после позитивен тест.
Ме мачат прашањата: ,,ќе слушнам ли срце” , ,,ќе биди ли се во ред” , ,,ќе продолжи ли бебе да расти после 9та недела” ..

Извинете за долгиот пост, само сакав да си се олеснам а незнаев каде, веќе го скренав и мм со плачки секој ден и негативности.
Знам дека еден ден ќе дојде тоа што го сакам најмногу, ама само се надевам што поскоро и да биди само здраво и живо, те молам Боже.

 

Не ди единствена, и јас посакувам 2 цртки а од друга страна ми се лоши само што ќе ми се спомнат муабетите за обиди. Завчера, по направена контрола после прв циклус пост киретажа, докторот сам кажа као се е во ред, следниот циклус очекувај го пообилен и после тоа може да размислувате да се обидете пак, во секунда раце ми се стресоа и таква као не не не, не можам пак низ истиот хорор да проаѓам. И докторот ми вика а зошто одма такво сценарио, зошто лоши мисли. Е зошто психата ми е сјебано, затоа, уплав имам, нозе ми се грчат само што ќе видам болница
Од оваа причина не ми се ни обидува

 

Буквално исто размислувам. Не треба така знам, ама како што велиш психата ни е сјебана и не знаеме за друго, сме добивале лоши вести цело време и тоа го очекуваме за понатака..

Како да кажи човек а да не згреши незнам веќе, само се надевам дека Бог ќе нѐ благослови и нас што побрзо, оти веќе ова не се издржува

 

Нормално е така да се чувствуваш, немој да се обвинуваш што ти е така.
Стравови ќе имаш, тоа е дел и од забременување и од бременоста, раат нема да си.
Да си останеш бремена е важно, да си покриена со терапија, па секоја емоција во текот на бременоста ќе ти помине низ душа. Ќе ти биде страв и ќе се секираш, тоа е дел од бременоста, од мајчинството, од родителството. И ќе поминат тие 9 недели, и пак нема да си безгрижна.
Затоа, кога ќе си средиш заби, кога ќе почнете со обиди, ќе си речеш покриена сум со терапија и ќе се надеваш на најдобро, иако цела бременост како состојба е неизвесна и не е лесна. Но чекор по чекор, ден за ден, недела за недела, месец за месец и ќе дојде ден кога ќе си го гушнеш бебето.

Ајде храбро, биди силна, ќе успееш да ги поминеш сите препреки. Ќе бидеш добро

 

Ne si edinstvena, istoto i mene mi se sluci, jas povekje od se sakam da gi vidam povtorno tie dve crti, iako vo isto vreme i se plasam da ne povtorno ne bide kako sto treba, no iskreno zelbata mi e 100 pati pogolema od stravot i koga i da pomislam negativno si vikam sama na sebe NE, PREKJINI DA MISLIS SAMO NEGATIVNO, ovoj pat kje bide se kako sto treba, poradi toa sto poslem nevreme sekogas se pojavuva sonce. Gi posakuvam II crtki vo sto poskoro vreme. Good luck