Последна прочитана книга и кратка критика

Дискусија во 'Литература и уметност' започната од LaFille, 31 јануари 2010.

  1. TrueReligion

    TrueReligion Истакнат член

    Се зачлени на:
    1 јули 2010
    Пораки:
    159
    Допаѓања:
    170
    Жената во кафезот-Јуси Адлер Олсен
    Исчезната политичарка веќе 5 години.Сите претпоставуваат дека е мртва,дека брат и ја турнал па се удавила..Меѓутоа не е така. Мерете,исчезнатата политичарка е всушност киднапирана поради одмазда. Карл Морк е детективот којшто ќе го отвори нејзиниот случај повторно затоа што постојат многу неусогласености во нејзиното досие.
    Интересна приказна,дури и некаде прочитав дека била најчитана книга за 2017 година.
    Мене лично не ми остави голем впечаток,ама ако сте љубители на мистерии,книгата е вистински избор за вас.
    .[​IMG]
     
    На eta и Thallia им се допаѓа ова.
  2. hellocity

    hellocity Истакнат член

    Се зачлени на:
    28 август 2017
    Пораки:
    1.412
    Допаѓања:
    2.747
    Пол:
    Женски
    Има ли ја некој прочитано перфекционисти? Мене крајот не ми е баш јасен
     
  3. Lella

    Lella a blasphemous bitch Член на тимот

    Се зачлени на:
    2 јануари 2013
    Пораки:
    4.523
    Допаѓања:
    23.527
    Пол:
    Женски
    Чекајќи го Годо - Семјуел Бекет

    My mind has been officially fucked. :D

    Знам дека доцнам на забавата, ама да ја прочитав порано драмава веројатно немаше да ја разберам, а и уште не сум сигурна дали во целост ја разбирам. :lol: Сепак, ова е тоа што го сфатив.

    Очигледно првпат се среќавам со концептот на антидрама, т.е. концептот на анти-што-било, и морам да кажам дека сум mindblown. На прв поглед се работи за двајца другари (обвиени во хомоеротичен субтекст морам да кажам) што си прават муабет за одредена мистериозна Годо-фигура, за која очекуваме дека на крај ќе ја откриеме и ќе си извлечеме фина поента за чекањето, за оној уау момент на откритие, неизвесноста и катарзата на крај што ни кажува некоја колку-толку woke работа за човечката егзистенција. Little do we know, главниот протагонист е самиот читател, а поентата е надвор од драмата. Поинаку кажано, драмава е толку апстрактна што кога ја завршив се прашував дали сум ја халуцинирала. :D

    Да кажам збор два за ликовите. Како што кажав, односот меѓу Гого и Диди ми беше страшно интересен и уникатен. Начинот на кој беа зависни еден од друг ми беше многу telling. Функцијата би рекла дека им беше да ги донесат комичните елементи во драмата, но преку нив да покажат суштински поенти. Како пример за ова ќе го спомнам моментот со шеширите, кога во круг си ги разменуваа. Сречко и Поцо беа интересна претстава на две целосни спротивности: авторитет и потчинет, тренер во циркус и животно, робовладетел и роб, власт и народ итн. итн. Притоа, Поцо е на прв поглед самоуверен, агресивен и надмен, се однесува грубо кон Сречко. Ама на крај така фино и апсурдно ослепува и бидува принуден да го води Сречко (одеднаш тој станува заврзан за него). Сречко, пак, ми е многу интересен лик. Неговиот говор дефинитивно ќе ми остане во сеќавање. Некаде прочитав убава мисла, дека и покрај тоа што во говорот не кажа ниту една суштинска работа, неговиот говор баш најмногу наликува на кохерентна реченица од целата драма. Не во вистинска смисла нормално, туку во смисла ако слушаш од страна, нема да приметиш дека само реди зборови без поврзаност. А тоа било шејд кон тоа како функционираат поштованите академци во тогашната денешница.

    А јас морам да го искоментирам тој говор од друг аспект. Невозможно е колку само говорот на Сречко има скоро идентична структура како речениците кои се добиваат со притискање на средното копче на аутокомплит на тастатурите: една континуирана реченица, во која секој следен збор е само она што најмногу би одговарало на претходниот, без да се следи некој контекст, туку само да се звучи паметно. Еве ќе демонстрирам какви реченици се добиваат со аутокомплит:
    Ако патникот не се појави на кој ќе ги направи да се почувствувате како не е тоа што се случува со мене на тоа што не се случува со мене мене на тоа што се случува во животот и да не е доволно што го знам за да ја потпишам и тоа ќе го видам...
    Дури и рандом повторување зборови има. Не викам дека Бекет бил пред своето време, ама Бекет дефинитивно бил пред своето време. :D Е сега, можеме од ова да си вадиме заклучоци за технологијата и уатевр. Бидејќи нели Сречко е лик кој има механичка интелигенција со ништо суштинско, а и технологијата ко аутокомплит е токму тоа. Интересна тематика, ама не ми се разглаба за тоа сега, сакам да преминам да главното. :D

    За мене брилијантноста на делово се состои од тоа што не го следи стандардниот терк на едно литературно дело. Обично, кога авторот сака да докаже нешто, си измислува конфликт, си прави паралели, си го ескалира конфликтот и на крај задоволително го разрешува, било среќно, катарзично, трагично. На крај добиваме награда за читањето. Кај Годо не добиваме награда. Буквално нема разрешување, нема ни среќа ни тага. Едноставно ништо. Само се враќа на почеток. Тоа е поентата мислам. Ако структурата на сите други дела е линиска, тука е во форма на кружница, или уште повеќе, во форма на бесконечност: . Тоа баш убаво се наговестува со постојаното повторување на некои реплики, па и цели конверзации, главно меѓу Гого и Диди (кои, морам да кажам, веројатно не се ни викаат така). Исто и песната која ја пееше Диди во вториот чин, беше циклична и многу наговестувачка. Најслична ваква градба што сум ја сретнала би рекла дека би била во Блек мирор, каде секоја епизода завршува неутрално, оставајќи те да се мислиш шо да фак се случило. Сега всушност гледам дека она што толку ми се допаднало кај таа серија се апсурдните елементи во неа. Морам повеќе анти-работи да читам. :D

    Моите импресии главно се должат на завршувањето, поточно на фактот што ништо во суштина не се случи и сè продолжи онака како што течеше. Со други зборови, Бекет нè остави со blue balls и го обожавав секој момент од тоа. :D

    Што се однесува до тоа кој или што е Годо, читав различни теории и интерпретации, од кои доминантна беше дека е Годо е Господ (наговестување од самото име), оттука и се влече цела поента за чекањето на спасување, избавување, второ доаѓање итн. И би се извлекол некој заклучок дека Бог всушност не постои. Ама јас не би ја сведела цела драма само на тоа, сметам дека е поопширна од тоа. Друга теорија е дека Годо потекнува од француски збор за војнички чизми. Имено, кога некој умирал во војна, најчесто назад биле враќана нивната облека (чевлите обично), а семејствата ги оставале пред врата во надеж дека ќе се вртат. И за ова истото би го рекла, не мислам дека е толку специфична драмава, туку оставена за интерпретација. Малку поочигледен заклучок е дека Годо е иднината, а очајот низ драмата е едноставно претстава за неизвесноста и преокупираноста со неа.
    За мене Годо е расплетот на приказната, а тоа е просто празнина, антиматерија, дупка, непостоење... Расплет нема, а Годо е само апстрактна мисла и ни докажува дека колку и да го исчекуваме она што е следно, идноста секогаш е еден чекор пред нас.

    Како што кажав, my mind has been officially fucked. :)
     
    Последна измена: 13 декември 2019
    На violetblue, Annath, grungy и 2 други им се допаѓа ова.
  4. RainBow

    RainBow Глобален модератор Член на тимот

    Се зачлени на:
    3 декември 2009
    Пораки:
    18.404
    Допаѓања:
    43.814
    Конечно ја завршив новата од Colleen Hoover - Regretting You.
    Ииии... разочарана сум. Целата приказна е базирана на недоразбирања и ништо повеќе. Еден шокирачки фактор, колку да има некаква драма, и понатаму само недоразбирања и некомуницирање за да се продолжи драмата. Не беше лоша, брзо се чита, ама и фалеа многу работи. Има едно тројче од мене.
    Ќе и треба многу на КоХо за да ја надмине Ова завршува со нас.
     
    На violetblue му/ѝ се допаѓа ова.