Последна прочитана книга и кратка критика

Каква книга, уште не можам да се присоберам.

Плачев уште од самиот почеток. Филмот го имав гледано пред многу време, но додека ја читав книгата сфатив дека речиси ништо не паметам од него.

Морам да признаам дека книгата ми остави многу посилен впечаток од филмот. Додека читав, си го замислував соседството, Уве, семејствата, снегот пред тремот… и така си плачев.

Не знам дали плачев затоа што Уве неизмерно ме потсети на дедо ми, кој почина и премногу наликуваше на Уве или затоа што ова е приказна со толку силна порака и една од најубавите љубовни приказни што сум ги прочитала.

Го обожавам Уве. Начинот на кој е прикажана неговата љубов кон Соња е прекрасен, а уште повеќе ме трогна тоа што, без воопшто да биде свесен, тој им ги промени животите на луѓето околу себе. Им помогна на сите, а не забележа дека, во меѓувреме, токму тие му помагаа нему.

Му помогнаа повторно да ги почувствува и покаже своите емоции. Му помогнаа да не се откаже од животот, иако единственото што го посакуваше беше повторно да биде покрај Соња. И така, чекор по чекор, сите си станаа спас едни на други.

Мислам дека долго ќе размислувам за книгава… и дека ќе заплачам секојпат кога ќе ми текне на неа.

 

Дефинитивно можам да кажам дека цела “врева” околу романов, навистина беше оправдана, бар за мене.

Пред да ја земам в раце, никогаш претходно не бев слушнала за поимот tradwife, а уште помалку ја разбирав културата што стои зад истиот. Повеќе од сè, некако книгава ме врати во реалноста и ме потсети на една вистина што сите ја знаеме, но премногу лесно ја забораваме: Инстаграм и социјални мрежи не е вистинскиот живот.

Отсекогаш сум била свесна дека социјалните мрежи ни прикажуваат внимателно уредени и селектирани верзии на реалноста, но сепак, како и многумина верувам, понекогаш се фаќам себеси како го споредувам сопствениот живот со тие навидум совршени светови.

„Yesteryear“ ме натера да погледнам подалеку од естетиката. Ми покажа како зад една идилична слика на социјални мрежи можат да се кријат осаменост, контрола и губење на сопствениот идентитет.

Не можам да кажам дека навистина ми се допадна некој од ликовите и баш сите ми беа иритантни. Единствен исклучок беше Абигејл, нејзиниот развој низ приказната беше некако убаво изграден, суптилен и стварно имаше character development. Од друга страна, Натали ме нервираше од сам почеток до крај, иако верувам дека токму тоа била намерата на авторката, така што very good job.

Она што најмногу ме вознемири беше сознанието колку убедливо можат да изгледаат тие внимателно создадени слики. Однадвор гледаш само прекрасни фарми, домашно печен леб, долги фустани и насмеани семејства, прашувајќи се како сите тие луѓе успеале да го пронајдат совршениот живот, а всушност е тоталната спротивност.

Оваа книга ме потсети дека зад секоја совршено кадрирана фотографија постои реалност што ретко имаме можност да ја видиме и дека токму најживописните животи понекогаш ги кријат најголемите ограничувања.

За мене, книгава е многу повеќе од приказна за tradwife movement. Некако ќе ми остане вмрежана дека е потсетник критички да ги преиспитуваме приказните што секојдневно ни ги сервираат социјалните мрежи и никогаш да не заборавиме дека естетиката не е исто што и вистинската среќа.

 

Искрено, не се сеќавам кога последен пат се почувствував толку емотивно поврзана со една приказна. Можеби затоа што и јас имам сестра. Колку и да се различни две сестри, меѓу нив секогаш постои врска што тешко може да се опише со зборови. Додека читав за Марина и Анна, често се фаќав себеси како размислувам за мојата сестра и за тоа дека семејните односи никогаш не се толку едноставни како што изгледаат однадвор.

Кога двете сестри повторно се среќаваат во 2010 година за да ја продадат пекарницата што неочекувано ја наследуваат, всушност ги отвораат вратите кон години исполнети со спомени, неодговорени прашања, болка, љубов и сè што останало неизговорено. Приказната полека се расплетува, а пред да сфатиш, веќе си целосно вовлечен во неа, а ако сте плачки како мене, ќе си плачете на секоја страна

Една од работите што најмногу ми се допаднаа беше самиот стил на пишување. Описите никогаш не се чувствуваа како да се таму само за да ги пополнат страниците. Секоја просторија, секој леб, секое катче од пекарницата изгледаа толку живописно што лесно можев да ги замислам. Во еден момент дури си помислив колку би било прекрасно да имам мала пекарница (a girl can only dream and romanticize)

Особено ми се допадна тоа што ова не е книга која се обидува да понуди едноставни одговори. Наместо тоа, јасно те потсетува дека секое семејство крие нешто за што никогаш не зборува, дека секој човек носи спомени кои никој друг не може да ги види и дека љубовта меѓу сестрите не мора да биде совршена за да биде исклучително силна.

Со сигурност можам да кажам дека книгата ја доживеав преку призма на сестринската топлина и љубов како и за созревањето, за товарот што го носиме од нашите семејства, за учењето да простуваме и за сознанието дека луѓето најчесто умеат да сакаат онолку колку што знаат и можат, дури и кога таа љубов не изгледа секогаш како љубов.

Знам дека ова е една од оние книги на кои ќе им се навраќам во мислите и по многу месеци. А веројатно тоа е и најголемиот комплимент што можам да ѝ го дадам.

 

Преубава рецензија. Наредна на листа за од библиотека

 

Многу ми е мило што ти се допаѓа, да ја читаш обавезно и да споделиш впечатоци