Потеклото на притисокот врз жената да биде мајка

За ова имам една теорија, ама се' си мислам дека пак ќе се најде некој навреден.
Па да си ќутиме подобро.

 

Многу сакам теории, кажи, кажи.

 

Па би било убаво да ги прочиташ мислењата, нема смисла од ново да пишувам

 

Ајде бе. И после се лутеме кога мажите не ни ги чуваат децата, не се грижат за нив и не им обрнуваат внимание, оти мое дете е, моја одговорност

 

Еве јас не бев при здрав разум кога родив дете невработена, кога само маж ми работеше и земаше плата од 13-14.000. Не сум здрава што го чував детето една година дома и потоа се вработив, ама напуштив затоа што не ми се работеше за 12.000. Еве дури сега имам шанса да работам на струка. Дури сега маж ми најде работа за поголема плата, оти веќе е фамилијарен човек и платата од 13-14.000 не е доволна. Кажи ми дека не сум нормална што избрав прво бебе па се останато, за да ти кажам дека пак да бирам истото би го одбрала

 

Моето семејство е традиционално, мајка ми е жена како што ја опиша тетка ти. Мајка ми отсекогаш била таа што сама ги работи сите домашни обврски (иако со татко ми двајцата работат како продавачи во свој дуќан) - правење ручек, перење, чистење, после ручекот таа да раскрени, кога има гости таа да свари кафе, да постави, па кога ќе си заминат да раскрени и да измија. Почнаа и мене тоа да ми го наметнуваат, долго време како мала мислев дека е нормално за жена да биде таа работа и дека ме спремаат за во иднина.

Но како што растев почнав поинаку да мислам, почнав да прашувам зошто на брат ми никогаш не му велите да зачисти, да измија садови и сл. Одговорот - машко е тој, не е негова работа. Е тогаш салам почнав да го осеќам патријархатот и притисокот само затоа што сум женско, само јас треба низ дома да имам обврски.

Најтрагично е тоа што на сите тоа им е нормално. И на мајка ми и е нормално сама таа да извршува домашни обврски. Нормално им е и само мене да ме тераат на тоа, а брат ми не. Никогаш во моиве 22 години не сум го видела татко ми ручек да направи, ни јајца да испржи, а камоли за друго. И брат ми се повеќе и повеќе таков станува.

Но од ова јас сфатив многу работи. Не успеаја да ме стават во тој традиционален општествен калап и никогаш нема да бидам како мајка ми. Среќа имам и што дм е полиберален како мене (па и да не беше немаше да сум со него in the first place), имаме многу зборувано за ова и мислам дека во иднина ќе бидеме едно либерално, ослободено од патријархат семејство што и своето потомство (кога и ако се одлучиме да го имаме) ќе биде воспитувано така. Заедно ќе ги делиме обврските и ќе си го олеснуваме заедничкиот живот.

Нема да ги правам истите грешки како што ги прави моето семејство. Бидејќи добро знам и ја имам осетено на своја кожа таа поделба.

Можеби мислењево не беше конкретно за притисок на жената за потомство, ама тој е еден од многуте притисоци кои што се вршат на жената. Посебно тука во Мк, уште не сме излезени од среден век.

 

Жената е онаа која го носи плодот и која раѓа.
На нејзе е физичкиот терет од целата таа процедура, на никој друг.
Затоа, таа ќе одлучи дали сака да раѓа, или не.

Плус, темата е за притисокот врз жената, за притисоците врз мажите, може друга тема да отворите.

 

Оваа глупост мора да се искорени. Што ако детето нема мајка?
На инфективна е дозволено татковци, ама изгледа е една од ретките, ако не и единствена.
Имаше пред некое време дискусија за ова на форумов. Ако добро се сеќавам на мајкиве им сметаа татковците, оти ќе им ги гледале цицките кога ќе доеле Свашта Кој лежел со болница со дете знае дека во тие моменти баш до туѓи цицки ти е дојдено

 

Тоа ми е муабетот.
Нема закон кој ограничува каде може, а каде не може таткото да оди. Произволни сфаќања си се тоа.


Исто како родендените само за "мајки и деца"

 

Ова па

 

Епа тоа ми е муабетот... да видиш колку жени ги бранат овие концепти

А стварно не чинат!

 

Глупа тема.. Ти ако сакаш ке станеш мајка ако не не, зошто ги форсирате овие прашања што ви ги поставуваат мали луѓе незнам... Едноставно игнорирај и готово.

 

И за породилното муабетот, зошто мајките, не татковците.
Еве, чекам дете, и додека треба да бидам на породилно ќе ми истече договорот. Имам барање за порано враќање на работа со уште неродено дете. Нема баби и дедовци што може да го чуваат бебето.
Со таткото зборевме он да земе породилно последните 4 месеци (законски следува) затоа што јас ќе морам назад на работа. Арно ама, и таткото е на висока позиција и не може туку така да земе породилно, посебно во фирма во која ниедно машко не користело породилно.

Во исто време повеќето блиски викаат - не се остава бебе на 5 месеци, батали работа, ќе му требаш на бебето итн.

Јас, ако одлучам да се вратам на работа и оставам дете со дадилка, автоматски сум лоша мајка?

 

Оти се психолошки, емотивни и социјални прашања.

 

Уопште не си
Батали душегрижници... нема они да ти плаќаат сметки, или да ти го чуваат детето

 

Не.
Мислиш на добросостојбата на своето семејство.
А за добросостојба, пари требаат.
Никој нема да ти плати сметки, и пелени да ти купува.

Направете го она што е најдобро за сите вас.

 

Нема да бидеш лоша мајка. Ама прашање е дали ќе можеш да го направиш тоа. Од емотивни и природни причини. Не заради ојле дојле што рекле. И јас така размислував, ама природа е тоа, детето бара мајка. 9 месеци во твојата утроба го слуша твоето срцебиење, велат дека и кога ќе се роди истото го смирува, оти тоа му е единствениот познат звук. Па се врзува за твојот мирис, оти кога е ептен мало не распознава визуелни детали. Па сум читала за мајки што оставаат свои блузи до креветчето, за да го чувствува мирисот и да спие само. Ама кај нас тоа не функционираше. Не дека татко не може да преповие, искапи, заспие дете.
Незнам дали е инстикт или просто развивање на взаемна врска, ама откако е моето дете родено, а шутне јас се будам. А инаку спанка сум, топови не ме бидат. На татко и на глава може да му скока, тој нема да се разбуди. Може не е секаде така, не ги знам туѓите искуства.
А твоето дете ќе биде твое, сама ќе си процениш. Само биди спремна дека домашниот есап може на пазар да не излезе. Што и да се случи, ќе го направиш најдобриот можен избор.

 

Има подзаконски акт кој в7ка дека до 1 година мајката лежи со дете. Над 1 родител.

Жалам, комуњара сменија правилник. Таткото може да користи породилно или одма по 45 дена или ич. Не може како јас што користев пола пола. Платата маж ти ќе си ја зима од фзо нема што со фирмата. И ако некој жу се смее, глуп е.

Ете уште една глупост од општеството. Не само што жената мора да има дете, туку и да го чува. Никако маж.

Стварно не знам дали некои жени се мажат за деца или за возрасни луѓе.

 

Селективно гледате притисок само кај што вас ви одговара. Притисок е и немањето финансии, притисок е и "кариерата моментално не ми дозволува", притисок е и "нема кој да ми го чува".
Иако постои патријахалниот притисок дека жената е створена за деца, постои и капиталистичкиот притисок дека иако сакаш деца, сега не е време за нив, или не си во можност
Ај првиот, со едукација, со зборење и со "пробуденост" ќе го изолираш, ќе си најдеш и партнер што ќе се грижи за детето како да е негово. Тука веќе многу зависи од тебе. На тебе останува да стоиш до твоите принципи и исто да ги растеш твоите деца, и во исто време ако чувствуваш потреба да го "шириш зборот" дека патријархатот е злобен.
Вториот пак притисок, нема да се среди со зборење. Тука е потребна акција, вистински активизам, и реални реформи, а не прифаќање дека "абе така мора да биде".
Искрено, жално ми е што млади луѓе се препуштаат на системот и го земаат како непроменлив. Против притисокот од општеството да бидеш мајка ќе се избориш индивидуално, ќе се потрудиш и да образоваш луѓе дека не е во ред да ти кажуваат кога да имаш деца. А кога општеството ти кажува дека сега не треба да имаш деца, ќе си ќутиш и ќе се правиш дека не постои.
"Сакам да имам деца, ама сега не можам да си ги дозволам" е многу ненаивен притисок кој упорно го игнорирате. Не бираш ти дека нема да имаш деца, во тој случај. Тука општеството те принудува на тој избор, сакала ти деца или не.
А избор ли е, ако немаш друг?

 

Тоа е многу подлабока тема на која не можеме толку да направиме.
Ја сфаќам борбата за работнички права на жената, дека не треба да биде дискриминирана уште на интервјуа ако планира деца, и за породилно исто. Ама со средствата потребни за сите основни работи и удобности кои ги заслужува секое дете за безгрижно детство, што правиме? Да, за мене е реален и разумен пристап да мислиш дали можеш да си дозволиш деца, посебно ако се работи па и за второ дете, трето и понатаму. И не гледам од кого доаѓа конкретно, од каде ќе почнеш, кому ќе се обратиш, со каква идеја? Во утопија би навлегле вака...
Немањето финансии е притисок за секого, пречка во многу видови желби и цели - не само за деца... ако веќе вмешуваме секаква варијанта на притисок во животот.