Проблеми и совети во врска со пријателството

Јас не разбрав.

 

Ако добро разбрав прашуваш дали е можно да не оди во иста смена со другарот и нејзиниот дечко на работа?
Можно е ако има некоја препрека.

 

Nabrzina napisav nemav vreme i ne ste me razbrale, znaci vaka da se prepravam ednas izlegov so drugarkata i drugarite na nejziniot decko i edniot drugar mnogu mi se zasvigja, a bese ocigledno deka i toj mene me zasvigjal i nekolku pati ne prasa koga povtorno da dojdat da se vidime, a taa uporno odgovarase nezainteresirano, posto tie se od drug grad. Posle toa taa izleze nekolku pati so niv kaj nas vo gradot, no ne me vikna nitu ednas i sekogas se vade so muabetot deka mislila deka sum zafanata i pokraj toa sto znae deka sum slobodna. Mi deluva nekako ljubomorno, zatoa sto nejziniot decko nekolku pati pred mene veli citiram "aj da pieme kafe ke go viknam drugarot" a taa samo ke se namrsti i ke kaze edno odbivno NE.

 

Moja greska sori, nabrzina napisav i ne se izjasniv ubavo.

 

Кратко и јасно, на другарка ти не и се допаѓа идеата ти да имаш нешто со другарот на дечко и.

 

A loso e sto taa mi e bff, a uste polosoto sto pred da go zapoznaam taa samata ne prestanuvase so mislata da mi go "mesti".

 

Прашај ја и нека ти ја каже причината.
Можеби сепак има некоја причина за нејзиното однесување.

 

Odgovorot i e deka sum greska.

 

имам сериозен проблем од кој немам излез а премногу сум малаа за тоа..Пријателство со многу злобни луѓее лакоми за пари лажговци (На "другарката"родителите) кој има вака нешто сличен проблем или се разбира да ми пише бидејки дома ништо несум кажала што се ми се деси кај нив веднаш потоа едвај чекав да си стигнам дома сакам да се отргнам од нив само незнам како помоошшш ве молаамм многу се плашаам значи

 

Повеќе дојдов да си ја кажам маката. Сите другарки што ги имав испофаќаа дечковци и имаат посериозни врски во животот, и јас некако останав сама. Една по една, мислев дека им е период, дека ќе помине ама еве така си остана. Ги викам да искачаме, да се видиме ама они се се нешто зафатени. И јас имам дечко, ама не сме заедно секој ден и цело време. Сакам да имам време и за другарки, и тој исто, што е супер за мене и нас. Само ете во другарките е проблемот. Буквално ако имам проблем или нешто убаво да кажам, се осеќам дека немам на кого да се обратам (пријателка). Понекогаш ми е ужасно тешко поради тоа, не можам веќе да ги молам, и за пријателство треба да се вложува од двете страни. Не знам како да искочам од оваа ситуација. Сакам женско друштво, да искочам на пијачка, да прославам за нешто, да си ги кажам маките, да се исплачам...

 

Што кога повеќе како да немаш вистински пријатели? Тие со кои се дружам од мала со кои бев блиска почнаа да се оддалечуваат од мене последниве години. Бевме блиски, си кажувавме се, но повеќе не е така. Јас се им кажувам, но заради ова во последно почнав да преќутувам некои работи. Се зближија со други луѓе многу повеќе. Со нив си се сликаат, се зафркаваат. (Не дека ставањето слики има многу големо значење, ама друго е кога некој воопшто не сака да стави слика со тебе а со други не му е проблем) Јас станав само таа одделената. Дури си имаат групни разговори на фб (покрај нашиот што се дружиме од детството) со другите пријатели кај кои сите ги има вклучено освен мене. Отворено ми кажаа дека не ме сакаат таму. Лани не ме дружеа неколку месеци бидејќи не сум била благодарна што ме дружеле и што ме трпеле. Потоа сами ме побараа кога видоа колку тешко ми падна и јас им се вратив в друштво. Сепак работите не се сјајни. Често знаат да ми ги испревртат зборовите за да се изнервирам и да речам нешто повеќе за на крај да испаднам виновна бидејќи "само се карам". Може и моја грешка е што не знам да ги изразам чувствата правилно па ме сфаќаат погрешно. Едно што научив дека многу треба да пазам што зборувам пред нив за да не ме направат да изгледам како најголема идиотка и уште толку да оладат кон мене. Тешко ми е, не сакам да биди вака, сакам само ко што се однесуваат со сите така и со мене.
Не се наоѓаат други пријатели. На факултет никој не е заинтересиран за склопување пријателство. Една таму другарка на моја другарка се зближи со неа повеќе, мене како воопшто да не ме рецкаат. Сакам да заминам и оттаму, но ајде реков на пола пат сум да не биди џабе мачењето досега.
Другите со кои бев поблиска заминаа на факултет подалеку и не ме бараат, иако јас ги барав повеќе пати за на кафе кога се тука, никогаш тоа кафе не се случи. На сите им е полесно кога ме нема, сакам барем една вистинска другарка да имам што ќе ме разбира и што можам да си направам нормален муабет.
Дечко ми ми стана и љубов и најдобар пријател, само тој знае најдобро да се однесува и да не беше тој досега ќе бев во тешка депресија. Тој ми е живот и единствено нешто што ме турка напред, да не се откажувам. Но ние девојките си знаеме дека како другарка што може да не разбери и да биде тука за нас никој дечко не може. Едноставно ми фали блискост со другарка/ки. А и сметајќи дека сум посрамежлива тешко ми е да склопам нови пријателства. Сакам пријателство што трае, а не привремено...
Ако има некој сличен проблем слободно може да ми пише во дм.

Се извинувам на долгиот пост но морав да се искажам.

 

Тој што вреди ќе остане.Во животот имаме многу минливи ликови, јас со девојчиња што сум се дружела од мала сум на здраво сега со некои па но толку.Конецот се тенчи се тенчи и на крајот се кине.Ќе запознаеш нови другарки не се секирај.

 

Сакам да запознаам ама ете таква ми е средината сега, нема нови ликови.

 

Јас поради тоа што сум испаднал будала често поради некои кои ми се претставувале како пријатели, тој круг значително почна да се намалува и сега скоро и да немам. Тие таквите што ми се претставуваа како пријатели сега си ги нареков познаници, едно здраво со нив и ништо повеќе поради тоа што и тоа не го заслужуваат. Ама ајде да не испаднам клошар од едно здраво нема круната од глава да ми падне. Дури често се случува да им кажам здраво, а тие да поминат како покрај турски гробишта.

 

На таквите не вреди ни здраво да му кажуваш. Мене овие кога не ме дружеа понекогаш само здраво ќе речеа а понекогаш ништо. Точно е дека ми беше тешко иако знаев дека јас не го заслужувам тоа што ми го прават, но ете ми фалеше да се дружам. Сега се дружам со нив најверојатно бидејќи нема со кого. Немам нови ликови во животот за да се спријателам, во истата средина сум цел живот, а и тоа само по себе е тешко за мене бидејќи сум повлечена и за да се осеќам комфорно со некој тој треба да се потруди околу тоа, што често луѓето не го прават па затоа и немам некои пријатели. Не им барам многу, само да ме третираат како што ги третираат нивните пријатели.

 

Истиот карактер сум и јас затоа ќе си страдаме уште многу пати во животот.

 

Епа за да не страдате ќе си ги тргнете од вас. Подобро да сте сами отколку со таква околина.

 

Затоаи потенцирам дека немам пријатели затоа што многу ме имаат повредено и искористено. Зборот пријатели се однесува на вистински пријатели, а не на познаници како што јас знам да ги дефинирам.

 

Сакам да прашам нешто.
Дали мислите дека е во ред најдобрата другарка да не сака да ве запознае со дечкото? Значи заедно се скоро 4 месеци и досега го имам видено само еднаш во живо и тоа случајно кога ги сретнав.Како што кажав, блиски сме, ми раскажува за врската и за него но кога и да спомнам да излеземе да се запознаеме како што треба, наоѓа изговори кои се најчесто од типот дека било рано...во ред еве за месец два е рано но сега 4 месеци мислам дека и не се баш малку.
Никогаш не сум и кажала нешто против оваа врска, напротив уште од почеток ја поддржувам но пак не ми е јасно зошто прави вака.Ја имам прашано директно зошто не сака да не запознае ама одговорот пак беше извртен, неконкретен, како да бега од темата...
Не знам, можеби преувеличувам но ме интересира што мислите и вие?

 

@Angie1432 Не се замарај за глупости. Кога и ако сака да ве запознае, ќе го стори тоа, ако не, не.

Како што кажа, уште се на почеток, па можеби едноставно сака да биде сигурна, отколку непотребно да ве запознава. Секако причините се нејзини, не е нешто за кое ти би требало да си го трошиш времето