Проза, поезија – извадоци

„Почетната точка на секое достигнување е ЖЕЛБАТА. Слабата желба носи слаби резултати. Само мал оган создава малку топлина.“ – Наполеон Хил („Мисли и збогати се“)

 

Пријателите чувај ги близу, но непријателите уште поблизу-Полноќни спомени

Соништата не се сенки туку самата суштина и невољата на мојот живот.-Полноќни спомени

Се има своја смисла кога човек еднаш ќе го најде клучот-Полноќни спомени

 

Мораме да ја сочуваме својата слабост бидејќи таа не приближува едни со други, додека силата не раздалечува.

Но, еве што е најлошо: уметноста на животот се состои во криење на најмилите личности и среќата што ја чувствуваме додека сме со нив; инаку, ги губиме.

 

„Не му кажувајте на Бог
дека имате голем проблем,
Кажете му на проблемот
дека имате голем Бог!“

 

„И кога заврши се`, знаев дека сета љубов се потроши. Неговата не ни постоела, а мојата изумре онаа вечер кога ми го раздроби срцето со зборови удирајќи неколку пати крвнички. И повеќе немав срце, не верував и се откажував, без да знам дека можеби баш без љубов сум посилна.“

 

Тишина (Магдалена Хорват)
I

За да ме имаш Немај ме, и имај ме сè дури да те снема:
приказната на мојот живот, ако не и сечиј.
Ми недостигаш, а тебе (сега веќе) може друг нечиј
збор, поглед или допир. Но тука си, иако те немам.

Или: токму затоа тука што те нема,
твоето име од тишината ечи.
Кој од нас беше Орфеј, речи,
кој е виновен што мракот ни ги зема

сништата – ако беа сништа, или привид?
Ме сакаше еднаш; и јас твоите диви
мисли, тој кислород за кој сè ќе дадев да можам

да го дишам со секоја пора на оваа кожа.
Ама некој од нас застана, се сврте; а казната –
не дознав како можеше да заврши приказната.


II

Не дознав како можеше да заврши приказната.
Се прашуваш ли ти како ми е сега?
Зад куќата имам градина во која бегам
кога од светов ми е доста. Клекнувам и мазната

почва ја распретувам, па повторно ја мазнам.
Грабам грутка земја, ја гмечам, ја стегам;
минутите минуваат, а спарната жега
штури, чрчори и пее. Градината е празна –

освен мене, не ќе видиш никој. Но полна е
звуци што секој ден ги преведувам.
Дрвјата се довикуваат, а јас се убедувам

дека ги разбирам. Тополата вели, Болна е
брезата, нека ѝ помогне некој! А лек немам.
Што се случи со него, не знам, ни кој го зема.
III

Што се случи со него, не знам, ни кој го зема.
Да ги прашам постојано заборавам.
Ја гледам, право пред мене, корава
на дрвото што полека се суши. Нема

како да му помогнам. Утре ќе ги повикам
брезата да ја исечат. Така е поарно.
Иако може ќе ми се чини нестварно
кога ќе ја нема, со време, ќе се навикнам.

Ми прејде во навика и што зборувам
со тебе без да ме слушаш.
Летово, ти кажав, пак имаше суша,

цикламите свенаа. Прости, се повторувам.
Сега има вода. Имам и цвеќе во вазната.
Не знам благословена ли сум, или сум казнета.

IV

Не знам благословена ли сум, или сум казнета.
Можеби е пострашно желбите
да ти се остварат, одошто не.
Можеби приказнава е испразнета –

но кога ќе замижам, очите ти ги гледам.
Ме гледаат топло, и тажно. Сини.
Ако јас згрешив, извини, не изустив Извини,
мислев не ти е важно, мислев знаеш, штедам

зборови ко да се витамини – небаре преголемо
количество добрина може да ти наштети.
Шшш, еве ги, срните доаѓаат. Ги сетив

по мекиот чекор. Малото или е глувонемо,
или нема страв од никој. А ти,
колку се плашев од тебе, паметиш?V

Колку се плашев од тебе! Паметиш
колку се тресев штом ќе ме допреше?
Самата мисла Овде си ќе ми го сопреше
здивот. Што сега тоа ќе ми го замени?

Дете ли, детелина со четири листа?
Не знам; ги немам. Во земја потонувам
кога те спомнувам. Ноќе те сонувам,
дење си наоѓам работа: плевам, чистам,

работам во градината. Срните често
доаѓаат, околу боровинките се вртат,
ги брстат. Нека. Можеби ќе из’ртат

повторно скршените гранчиња, лесно
ко што и раната, кога заздравува, пече.
Не ми требаш да те мразам, ми рече.
VI

„Не ми требаш да те мразам“, ми рече.
А јас разбрав, Ми требаш да те сакам,
па се молев навистина да било така,
макар само за миг таа вечер

—и покрај отсуството на месечината;
и покрај паралелните вители
во кои живееме ко вечни жители
на истиов мит; и покрај далечината—

се молев да сум ти била потребна.
Но не ги послуша боговите што ти рекоа
Треба да веруваш; нозете ми се пресекоа

—се сеќаваш?—кога наназад погледна.
Занавек ме врати кај срните осамени.
Што имаме сега од изјавите пламени?

VII

Што имаме сега од изјавите пламени?
Прав и пепел, стојам тука пеплосана.
Не ми се веруваше. Дури кога осамна,
видов: утро, а пак темнина. Се скаменив.

Долго го барав одговорот. Сега знам:
ти беше Орфеј, отсекогаш ти, не јас.
Тебе те сакаа сите, сите – твојот глас
да го слушнат. Кога само ќе помислам

како на времето бев тргнала да те следам;
да веруваше во мене уште минута,
ќе излезев и јас од маглата.

Не те обвинувам. Но и сега те гледам:
се вртиш да ме видиш; погледот ме сече.
Пеплосана. Мракот, овојпат, е вечен.


VIII

Пеплосана. Мракот, овојпат, е вечен.
Двапати умрев за тебе. А ти,
пееш ли сè уште, жив ли си?
Попусто зборувам. Времево се влече.

Лажев кога реков: дрвјата разговараат.
Туѓи се и нечујни, како и сè тука.
Ни срцево веќе не го слушам да чука,
ни птици пеат. Барем ништо не бараат

од мене – можам по цел ден да седам
во градинава, да си играм со почвава;
ретко нешто што ќе посадам почнува

да вирее, но сеедно – чекам и гледам.
Кога не расте ништо, ништото го одгледувам.
До кога вака—по тебе—ќе боледувам?
IX

До кога вака по тебе ќе боледувам?
Зар и мртва, мртва болна да бидам!
Знам дека никогаш не ќе те видам,
па зошто тогаш се загледувам

во маглата? Таман престана да боли
таму кај што змијата ме имаше каснато,
таман раната ми имаше зараснато,
ти мораше да дојдеш и да ги молиш

да ме вратат кај тебе; да ме оживеат.
Какво фајде сега од тоа?
Во мраков повторно сама стојам,

рацеве ги гледам како сивеат
– бескрвни, сенишни, празни.
Не те казнија тебе; ти мене ме казни.

X

Не те казнија тебе. Ти мене ме казни.
Си прости ли себеси што немаше
верба? Колку време ти требаше?
Бргу ли ги заборави моите мазни,

топли допири? За мене се загрижени;
велат, од тој ден не сум била иста.
Не јадам, не спијам, отсутно мислам.
Често ме наоѓаат со очи подзамижени,

небаре се трудам на нешто да се сетам.
Нема што да гледам во светов црно-бел:
ни сонце, ни бои; и одекот оглувел.

Само во мисливе можам да летам
кон тебе, да ти шепотам разни. . .
(Зошто? Само ти, знаеш, сакаше!) Сказни.
XI

Зошто? Само ти, знаеш, сакаше сказни
во кои сме главните ликови. Ми пееше
и ти; и кога не те слушав, и кога не смееше;
ама кога внатре празнината нè дразни,

и двајцата со музика ја пополнуваме.
Меѓу ноти умеев да те читам.
Заслужив ли подземи сама да скитам,
кога толку, ти и јас, се дополнувавме?

Повторно молк. Колку си предвидлив.
Патем, брезата денес ја исекоа.
Да, ѝ немало спас, рекоа.

Ни мене. Но дури и кога си невидлив,
нâ ти ги мисливе—и онака ги поседуваш—
за во нив да можеш да се огледуваш.

XII

За во нив да можеш да се огледуваш,
ноќта ти дава сништа. Во боја ли се?
Не, не вели ништо; дај веќе појави се,
наместо постојано да ме заведуваш

со отсуство; не е тоа добар знак,
никогаш не ти прилегаше.
Ако можеше еднаш, не си вчерашен,
зошто не би ги смилостивил пак?

Заборавам. Боговите имаат правила.
Во споредба, ти си кревок и немоќен.
Бар да знаев дека во некој полноќен

час ко призрак сум ти се јавила,
полесно ќе ми беше. Ти треба Евридика?
Па еве ти една, макар бледа, слика.
XIII

Па еве ти една, макар бледа, слика
на тоа што мене ќе ми беше вредно:
сакав за миг, или вечно, да сме едно
– додека крвта в образи ми шика,

името сакав да ти го викам:
Орфеј! Сега сум мртва, пепелаво-сива.
Ако уште ме паметиш, памети ме жива,
памети ги тие неколку мига

среќа; среќавај ме во тревите,
во ливадите на нас сеќавај се;
место мене гледај ги залезите и изгревите

кои јас не можам да ги видам.
Памети ме среќна. Не обрнувај внимание
на тишинава со која некогаш те викав.

XIV

На тишинава со која некогаш те викав
ѝ е сеедно дали ги слушаш овие зборови.
Ќе ѝ биде сеедно и да си ја заборавил
некоја-си-таму Евридика

што некогаш те сакала.
Наспроти вечноста, што е животот човечки?
Наспроти вечноста сме само бубачки.
А љубовта, сјај—пред да избега—

во окото на плашлива срна.
Којзнае зошто некои се избрани; умеат
да разберат, умеат да пеат.

Па пеј, и пеј одново; без тоа ноќва е црна,
бескрајно долга, глува и нема.
За да ме имаш Немај ме, и имај ме сè дури да те снема.
XV

За да ме имаш Немај ме, и имај ме сè дури да те снема.
Не дознав како можеше да заврши приказната:
што се случи со Него – не знам, ни кој го зема.
Не знам благословена ли сум, или сум казнета.

„Колку се плашев од тебе, паметиш?“
„Не ми требаш да те мразам“, ми рече.
Што имаме сега од изјавите пламени?
Пеплосана. Мракот, овојпат, е вечен.

До кога вака по тебе ќе боледувам?
Не те казнија тебе; ти мене ме казни.
Зошто? Само ти знаеш. Сакаше сказни,

за во нив да можеш да се огледуваш
– па еве ти една, макар бледа, слика
на тишинава со која некогаш те викав.

 

Смеењето го отвора срцето и ја успокојува душата. Никој не треба да го сфаќа животот толку сериозно и да заборави да се смее на себеси.

~ Робин Шарма~

 

„Денеска, професијата на лицемер дава вонредни предности. Тоа е уметност чија лага секогаш се почитува; дури и да се открие, никој не се осмелува да каже нешто против неа. Сите други пороци се подложни на цензура и секој има право гласно да ги напаѓа; но лицемерието е привилегиран порок кој, со сопствена рака, ја затвора устата на сите и спокојно ужива во својата неограничена неказнетост.“ - Молиер

 

The beauty of a woman is not in a facial mode but the true beauty in a woman is reflected in her soul. It is the caring that she lovingly gives the passion that she shows. The beauty of a woman grows with the passing years.
Audrey Hepburn

 

Копнеж

Ги затварам очите
и веќе те чувствувам,
мислам си крај мене
и можам да те допрам.

Можам да те осетам.
Можам да те гушнам,
да го слушнам ритамот
на срцето твое..


Мирисот на твојата кожа
го вдишувам,
колку е само прекрасен
воздухот.

И копнеам...


Копнеам по твојата близина.
Копнеам по твојата прегратка.


Копнеам за твојата насмевка.
Копнеам за твојот бакнеж.
Копнеам за твоето тело.

Копнеам по тебе....

 

Da li sam svuda gde su mi tragovi

Ko zna s cim sam se spajao a nisam ga ni takao
mozda sam boravio i u svom zivotu
mozda postoje izvesni znaci ili kao da je neko stran.
Ali ipak uz mene se moze, mada je neobicno.
Sa mnom je opasno ici, ja se nikad ne umaram.

Valjda sam jedini covjek koji sumnja u sebe
sve cesce mi se cini da nisam nikakav oblik
vec da slobodno jedrim kroz sopstveno pijanstvo -
prepusten suncevom vetru odlivam se i dolivam.

Ali ipak uz mene se moze, mada je neobicno,
sa mnom je opasno hteti, ja nikad ne odustajem.
Neiskvaren iskustvom, poseban slucaj samoce.
Ponekad izmislim sadasnjost, da imam gde da prenocim.
I suvise sam video, da bih smeo da tvrdim,
mnogo toga sam saznao, da bih imao i jedan dokazali
ipak uz mene se moze, mada je neobicno.

Sa mnom je opasno voleti, ja nikad ne zaboravljam.
Pokusavam da shvatim ucenja koja mene shvataju.
Nejasna mi je vera spremna da u mene veruje.
Tesko je biti okovan u moju vrstu slobode.
Lako mi je s nemirom, ne mogu da umirim mir.

Al ipak uz mene se moze, mada je neobicno,
sa mnom je cudno cak i umreti...
jer ja se ne zavrsavam.

Miroslav Mika Antić

 

Затвори ја вратата зад себе, за да можеш да отвориш прозорец во иднината. - Франсоаз Саган

 

"Играта на ангелот" - К.Р.Зафон

 

Стравот кој дозволувате да се создаде во вашиот ум е полош од ситуацијата која всушност реално постои.
~ Спенсер Џонсон ~

 

“Кој не ја видел – тој не се родил
кој ја видел а не ја вкусил – тој умрел
кој ја вкусил – тој не куртулил,
оти ќе живее.
Јас, а можеби и Ти”

“Со ист здив умираат љубовниците. Со ист здив умираат оние што макар еднаш, во еден миг се љубеле.”

И двата цитати се од „Вештица“ - Венко Андоновски

 

Не постои грев туку недостиг од љубов. Имајте храброст, бидете способни да сакате, па дури и ако љубовта изгледа предавничка и ужасна работа. Бидете среќни во љубовта. Радувајте и се на победата. Следете ги заповедите на своето срце.

 

"Ќе го живеам овој ден како да ми е последен.
Денешните обврски ќе ги исполнам денес. Денес ќе ги милувам своите деца, додека се млади; утре ќе си заминат, а и јас. Денес ќе ја земам својата жена во прегратка и ќе ја опсипам со слатки бакнежи; утре ќе си замине, а и јас. Денес ќе му помогнам на пријателот во неволја; утре нема да моли за помош ниту пак јас ќе ги слушнам неговите молби. Денес ќе им се посветам на пожртвуваноста и на работата; утре нема да имам што да дадам ниту пак ќе има кој да го прими.
Ќе го живеам овој ден како да ми е последен."

 

Омилени ми се неколкуте поеми објавени од неа на Окно

 

Ќе ја видам низ градов некогаш, ретко , случајно, не сакам да ја барам, ако биде биде, ако не не, така некако, мислам.Знам дека се е сменетно,знам дека и она ке ко' порано, пораснала, време е ќе те победи секако. Ама, јас сум ситничар, и за мене ситниците се големи, а големите работи, ситници. Затоа од ваму каде што седам. ништо не е сменето. Не е битен ликот до неа, или на неа, не е битен прстенот на левата рака, нејзиното смеење на глас, ништо од тоа не е битно. Тоа се големи работи, работи кои друго око ги гледа и ги сфаќа како вистина. А , за мене, тоа е лага. Ефтини трикови, знае таа ке и веруваат. Јас кога ја гледам, гледам само едно. Сите фустани и стојат исто како порано. Секое парче на неа стои исто како кога беше моја. И можеби сум луд, а можеби и не, ама штом на мојата љубена фустаните и стојат исто како кога беше со мене, тоа значи дека сеуште ме има во неа.