Проза, поезија – извадоци

Рајот кој го пропуштаме...Прекрасен и восхитувачки текст ...го прочитав неколку пати

 

Глеј, се трупаат облаци на небото.
В залуд го плаши светилникот на столот заради своето дотерување -трепери и сегасина ветерот.
Прекрасно!!

 

Кога ти е најтешко

Кога ти е најтешко, кога ти се чини
дека гласот ти е крик, a погледот молење,
загледај се, нурни се во водите сини,
ај, во таа свежина, во тоа шумолење.

Ќе сетиш сo длабок здив
сила и смирување.
Погледот ќе блесне жив,
жив од подмладување.

Ацо Шопов

 

Napisat ću ti pjesmu
U kojoj će biti
Sunce, vjetar i ti.

Vrijeme će mirisati pred kišu.
Žito će snivati Van Goga.
Poljem ce svirati rijeka
Iz roga zelenoga.

Odjenut ću te u haljine tanke
Tek tijelo da ti se sluti.
U jednom će stihu lipa
Svu pjesmu zapuhnuti.

Hodit ćeš sva izvan sebe
Od uzvišene neke slobode,
Nedjeljiva od svega što vidiš:
Od zraka, od zemlje, od vode.

Jablani dizat će glave.
Ružama dah će stati.
Za vitkom pojavom tvojom
Sve će se okretati.

I šume, i brda, i ljudi,
I suncokreti daleki žuti.
Učinit ću da cijeli se svijet
Oko tvog lika zavrti.

I u tom, svemira verglu,
Gdje prste u prostor boje,
Ti očima šibat ćeš pejzaž
Svjesna ljepote svoje.

Vjetar odoljet neće,
Za kosu će te ščepat.
Ti ovlaš ćeš ustrgnut klas
I kosu u rep ćeš vezat.

“Moja si”, siktat će vjetar
Za vratom studeni zubi.
Dobacit ću ti maramu kradom
Da vrat zaštitiš dugi.

“Ne bježi”, bjesnit će vjetar,
“Nećeš se oteti lako!”
I zaskočit ćete pod suknju –
Pűt bijela bljesnut ce zrakom.

Ti zgrabit ćeš vjetar za gušu
I koljenima ga stiskati glatkim
Sve dok trzaji vjetra
Ne postanu posve mlaki.

A zatim ću, tiho, u pjesmi,
Otškrinuti oblake lake,
I ti ćeš prosuti kose
U zlatne sunčane zrake.

Tisuće svjetlosnih strijela
Kroz srce će ti sinut.
Od nožnog palca do čela
Nevidljiva vatra će liznut.

Osjetit ćeš u svakoj pori
Svjetla svilene lasi,
Vrh tvojih stidljivih dojki
Dvije maline divlje će rasti.

Osjetit ćeš pod čaškom pupka
Sve ukrug slatku toplinu,
I kao kad dijete kamenčić
Baci u vodu mirnu;

Krug za krugom topline
Krv će širiti vrela –
Sve dok ne dodirneš sebe
Izvan granica tijela.

 

Се прелева чашата на ноќта.
Истура пороен дожд.
Ноќ и дожд. Дожд и ноќ. Ивернаж.
И една жена сама во ноќта и ивернажот.
Под далечниот татнеж на там-тамите
змијулесто се извива на дождот
како во прегратки на маж.
Една жена во ноќната стара и чкрипава кола,
една жена од бучавата на дождот пробудена,
една жена од радост излудена —
танцува во ноќта, на дождот, сама и гола.

А дожд врне како лекување на тешки рани,
како ослободување од темни сили и страсти,
врне како шепотење, како милување: Стани! Расти!
Дожд врне и нема крај на овој ивернаж,
додека жената змијулесто се извива на дождот
како во прегратка на маж.
Дожд врне и чудни приказни плете,
како раѓање и плач на првото дете.

 

Нисам престао мислити на тебе,
Волео бих ти ово рећи.
Желео бих ти написати да се желим вратити,
да ми недостајеш
и да мислим на тебе.
Али не тражим те.
Чак ти и не пишем.
Не знам како си.
Недостаје ми да то знам.
Имаш ли планове?
Јеси ли се данас насмешила?
О чему си сањала?
Да ли си се одјавила?
Где идеш?
Имаш ли снове?
Јеси ли јела?
Хтео бих те пронаћи.
Али ја немам снаге.
А немаш ни ти.
И онда узалуд чекамо.
Размислимо о томе.
И запамти ме.
И запамти да мислим на тебе.
Да, не знаш,
али ја живим сваки дан,
оно што пишем, пишем о теби.
И запамти –
потрага и размишљање су две различите ствари.
И мислим на тебе
Али не тражим те.

Чарлс Буковски

 

Бабо, ова пишаново ме потсети на твојата топлина и грижа,почивај во мир

 

Težak san, tihi korak
Mrtav mrak, curi oblak
Beskucnik koji traži
Zbir znakova po prašumi

A tvoje ruke su nežne
Lako spuštaš ih na mene
Tvoje reci su jasne
Samo treba da ti verujem i proci ce

Ja ih nikad ne bih sanjao
Ali neko tera me na to
Nemam izvor svetlosti
Na vidiku samo mrak
Crna krpa preko ociju
Ja se plašim da je skinem

Nema razloga za bolji svet
Sve što smislim stvorim ga za sebe
Al' protiv sebe...

Ja dobro znam šta radim
Al' ne znam zbog cega
Sve dobija drugu boju i miris
Koliko puta sam krenuo iz pocetka
I stigao do istog prokletog mesta

Moje vreme prolazi
I nemam ga još mnogo
Moje vreme prolazi
A ništa nisam stigao da naplatim

Strah ili strepnja
Kradem ti misli
Radim protiv sebe..

 

„Секој човек си го планира некако животот.
Но никој не знае кај згрешил кога ги повлекувал правите и криви линии, допирните точки, острината на аглите. Не може ни со сигурност да се објасни кај му измрдала либелата.
Можеби некој ден ќе го открие тоа, но ќе го открие кога не ќе може нешто да измени”.

-Петре М. Андреевски.

 

"Размислувам за зборовите
и како да ти кажам нешто
силно како те сакам
а да не ти кажам дека те сакам."

- Витомирка Требовац