Проза, поезија – извадоци

и ми го дишеш морскиот воздух во вратот
со мирисот на солта, и камењата испечени од сонцето
ми ги враќаш коските, загубената надеж и сјајот во очите
со носталгијата на завршеното лето
ги менуваш линиите на моето лице,
му го враќаш шармот на мојот поглед
и кога доаѓаат утрата, заминуваш

и велиш “ни за швалер не те бидува”

 

СМИРУВАЊЕ

Разгласувајќи ги гнездата на усните влубените се стемнуваат.

Од восхит кога ќе станат, постелата по нив ќе тргне, бакнежите ќе ja разрешат млитавоста на

завесите,

а крајниците не се запираат пред напливот на срамот,

туку само желбата знае да ги врзе, со неа понесени, гласејќи го смрачувањето.

Наслуша,

свирежот се вденува во мракот,

возовите доцнат,

од покривот ветрокази вечат.

 

– Знаеш ли штотуку што чув за еден твој пријател?

– Само момент – го сопрел Сократ.

– Пред да ми кажеш макар и еден збор, ајде тоа да го просееме низ три сита.

– Она што сакам да ти го кажам да го просееме низ три сита? – запрепастено запрашал познаникот.

– Токму така, – рекол Сократ.

– Првото сито е сито на вистината!

Да ли си сосема сигурен дека тоа што сакаш да ми го кажеш е вистина?

– Не – одговорил човекот.

– Всушност, штотуку го имам чуено и …

– Во ред – рекол Сократ.

– Значи, не знаеш сигурно дали тоа е вистина или не е.

Сега да го просееме низ второто сито.

Ситото на добрината!

Дали сакаш да ми кажеш нешто добро за мојот пријател?

– Не, токму спротивносто…

– Значи така, – продолжил Сократ, – сакаш да ми кажеш нешто лошо за него, но не знаеш дали тоа е вистина.

Имаме уште едно сито:

Ситото на употребливоста!

Да ли ќе ми биде од полза, душевна или материјална, тоа што сакаш да ми го кажеш за мојот пријател?

– Всушност, не…

– Значи, – заклучил Сократ, – ти сакаш да ми кажеш нешто, за што не знаеш дали е встинито, а не е добро ниту корисно, па зошто воопшто тоа би ми го кажувал?