Проза, поезија – извадоци

и ми го дишеш морскиот воздух во вратот
со мирисот на солта, и камењата испечени од сонцето
ми ги враќаш коските, загубената надеж и сјајот во очите
со носталгијата на завршеното лето
ги менуваш линиите на моето лице,
му го враќаш шармот на мојот поглед
и кога доаѓаат утрата, заминуваш

и велиш “ни за швалер не те бидува”

 

СМИРУВАЊЕ

Разгласувајќи ги гнездата на усните влубените се стемнуваат.

Од восхит кога ќе станат, постелата по нив ќе тргне, бакнежите ќе ja разрешат млитавоста на

завесите,

а крајниците не се запираат пред напливот на срамот,

туку само желбата знае да ги врзе, со неа понесени, гласејќи го смрачувањето.

Наслуша,

свирежот се вденува во мракот,

возовите доцнат,

од покривот ветрокази вечат.