Реквием за еден сон (Requiem for a Dream) [2000]

Го имам гледано повеќе пати ама поодамна, во скоро време не сум го анчекала по тв.На Телма нонстоп го даваа порано.
Многу реално е прикажано во филмов каков живот тераат зависниците од дрога. На моменти ме плаши филмов, од некои сцени сеуште имам и трауми и кога ќе се спомне дрога секогаш прво нешто што ми паѓа на памет е филмов. Неможам баш на се да се сетам убаво за да продискутирам, треба да го ѕирнам пак.
Саундракот маестрален.
Се си мислам дека е дело на некој од револуционерните композитори ко Моцарт, Вивалди, Лизт штознам, па е некоја преработка. Некако неможам да ти поверувам дека таквва копозиција е направена од современ копозитор.

 

Доста тежок филм за гледање, можеби и најтежок и најнапнат што досега сум гледала, низ цел филм чувство на гадење, одвратност, неверување, мрачни судбини на сите ликови кои завршуваат неславно, а сепак заслужено.
И треба секој родител кој има дома тинејџер да му го пушти филмот за да ги види последиците и ужасот од консумирање на опојни дроги.
Цела сторија е прикажана на најсуров можен начин, прикажани се сцени кои тешко избледуваат

 

Фазите на зависност се маестрално опишани заедно со психологијата зад семејните односи, критиката кон општеството е моќна; пофалби за режијата и монтажата, инаку не е совршениот филм како што го претставуваат.

Можеби треба да се гледа на тинејџерска возраст зашто мене сега ни малку не ме вџаши Сите овие работи се познати, ништо ново и искрено, претерана приказна во една фамилија и мајката на наркоман да стане зависник и во ист ден да заглибат. Иако е добра идеја да се вметне навлеченост на пилули следејќи ја паралелно со опасноста од уличните дроги, сепак е неверојатно околу еден човек да се случи се она. И сцената од забавата при крај не е толку застрашувачка, колку ко некое порно, да шокира и да привлече публика.

Trainspotting ми се допаѓа повеќе.

 

Trainspotting е чил филмче, иронија, црн хумор, сатиричен, ова е веќе нешто друго, мрачни сцени и ликови, хорор.

 

Ели, само ме караш на темите во последно време

Мене не ми беше страшен затоа што преувеличува, намерно се труди да исплаши и да приреди шокови.
Додека Trainspotting e горчливо-сладок филм со повеќе душа и природност, пореално опишано едно такво друштво, периодот автентично доловен (Реквием и визуелно и инаку е 2000-та, ама книгата и менталитетот на ликовите се од 70-ти) и мислам дека меѓу другото и Реквиемот сака да биде Trainspotting.

Ни приближно колку во 127 Hours (случајно или не, филм на Дени Бојл) не знам како го издржав, мигрена ме фати