Родители кои се каат што имаат деца

Ова го прочитав неодамна и се слагам ептен.

“My children didn’t choose to be born, I chose to have children. They owe me nothing, I owe them everything” —Elon Musk

 

Секако тоа ми беше поентата, дека не секој родител што се кае ги малтретира своите деца. Многу родители кои однадвор се однесуваат најнормално и се добри родители можат внатре да чувствуваат каење или да е минливо чувство. За жал, има и оние кои се фрустрирани од тоа чувство и не се најдобри родители.

 

Јас знам мажи што прават деца и после не им се слуша за детето го оставаат на жената да го гледа. Секакви ги има за жал на овој свет.

 

Млада сум уште и немам деца, искрено имање деца ме плаши многу, се чувствувам неспособно да се грижам за себе па уште деца и ме фаќа страв како би го издржила сето тоа за некоја година. Повеќе би сакала женски да имам оти мислам полесни се за одгледување додека машките кога ќе ги пораснеш често свртуваат грб, но не мора да значи. Кога ќе ги родиш нема назад, после цел живот ги имаш и е тешка одлука.

 

Сите познаваме такви.
Многу ги има.
И ужасно ме нервираат.

Кога си се фатил на орото, ќе го играш.

 

Зар и ваква тема постои, се има на светот за жал

 

Јас немам деца и никогаш нема да имам. Моја одлука е, не се гледам како родител и сигурна сум дека тоа нема да се промени.
А колку до каењето, и да познавам такви, никогаш не се изјасниле пред мене затоа што веројатно ни самите на себе не сакаат да си признаат, а знаеме сите со колку предрасуди е поврзана темата имање/немање деца.
Главно е само да не покажуваат дека се каат преку своите постапки... зборувам за односот кон децата. Како што кажа членката пред мене, ако се фатиш на орото ќе го играш.
Затоа треба добро да се размисли пред таква важна одлука, децата не се слатки кукли за играње, преоблекување и после тоа оставање на милост и на немилост на судбината. И не треба да имате деца ако го правите тоа само затоа што сите околу вас (пример, врсниците) веќе имаат. Или затоа што се плашите што ќе кажат блиските. Не е важно што
е кажат и не мора/не треба секој да има деца.

 

Има многу такви ситуации. Ама најчесто бидејќи имале дете со погрешен партнер или погрешна партнерка и детето поминува низ пекол поради нетрпението на двајцата родители. Или поедноставно речено партнерите кои се во токсичен брак или токсична врска Еден од партнерите секогаш се кае во такви ситуации и тоа оној емотивниот кој знае каква штета му нанеле на детето или им нанеле на децата со тоа што растеле во нефункционално семејство. Некои пак се каат бидејќи децата не станале она што тие очекувале дека ќе бидат. Овде првенствено мислам на карактерот и на тоа дека очекувале односно одгледале дете за да има кој да ги чува на старост. До таму оди човековата себичност.

 

Еве јас ќе си тргнам и од моите родители. Мајка ми многу пати има речено „што мисли таа и таа, ние зошто чуваме деца, за да не чуваат на старост“. И ден денес ја карам за таквите сваќања. Која себична изјава е тоа, демек го чувам за да ме чува. А при тоа нејзината мајка, а моја баба, почина сама во 4 ѕида откако децата си тргнаа секој по својот пат и таа си остана сама по смртта на дедо ми. Си почина сама во 4 ѕида, иако изгледала 4 деца.

Кај нас општеството наметнува стеги. Соседи, роднини, пријатели, познаници со кои имаш едно „здраво“ ти кажуваат кога да се мажиш, кога и колку деца да имаш. Исти се и необразованите луѓе, и образованите. Исто се однесуваат. Неодамна една познаничка, инаку судија во пензија, се испожалила на мајка ми со која патем имаат 2 реда муабет, дека синот нејзин не бил женет, не мислел да се жени, што ќе правела, па како таа студирала на времето, па сите ја збореле ќе биде немажена, ама ете се омажила. Кога ги слушнав муабетите си реков „Ллелее, па какви муабети ли се прават со речиси непознати луѓе. Семејни проблеми ли се раскажуваат на секој. Како го третира своето дете, како да е ретардирано, а па којзнае како би се однесувала со идната снаа да речеме, со туѓо дете. И плус неа ја збореле ќе остане немажена, сега таа синот си го збори. Што е таа поразлична од другите? Ништо“.

 

Не е секогаш емотивниот.
Почесто неемотивниот е несвесен дека со неговото однесување и постапки му нанесува штета на детето.
Додека родител се кае и троши време размислувајќи што би било да не станал родител,можеби детето го забележува тоа и пати.А,не секој родител би приметил.

 

Многу е точно ова.

Треба многу да се внимава со одлуката за имање деца.
Многумина ја сфаќаат несериозно.
Докажано е како влијаат семејните односи на дете во раст.

Нема поголема одговорност од одгледување деца.
Идни возрасни кои треба да бидат совесни и продуктивни членови на заедницата.
Мислам... за мене е монументална одговорност.

А толку многу начини има да си го зафркниш детето, страшно дури...
На душа ги носиме...

 

Од тоа што го имам видено до сега, таква слика ми е создадена. Сите со различни искуства и ситуации се имаме сретнато, затоа може различна слика имаме создадено.

 

Според мене, ниедна причина не е доволно силна да се кае човек што има дете/деца.

 

Не се кае тој емотивниот што воопшто има дете/деца, туку се кае за погрешниот избор на партнер, и токсичноста што мора да ја трпи и детето.
Додека секогаш тој што е неемотивниот (токсичниот) партнер, тој нема грижа за тоа што се случува и што го предизвикува, воопшто не му е гајле за детето и е незаинтересиран, како и да го нема, е тој секогаш се кае што и воопшто детето се родило, детето му е криво за се.

 

Никој нема отворено да ви каже дека се кае што има деца, туку на самите деца зад затворена врата им кажуваат „во афект“ и/или уште повеќе им го покажуваат тоа со однесувањето. И тоа и родители кои од страна гледано се грижливи и сè пружаат на децата, почесто отколку што мислите.
Подобро навистина да се покаам еден ден за одлуката да немам дете (и плус понесебично, спротивно од тоа што мисли општеството), отколку да се каам што имам, па да повредувам и трауматизирам друго ранливо суштество.

 

Овој дел кој е цитиран се однесува на дадената ситуација која е посочена во тој дел, а вториот дел од коментарот се однесува на каењето што воопшто имаат деца. Можеби лошо ги организирав пасусите и требаше да потенцирам и да ги одделам еден од друг за да нема забуна.

 

Прочитав во темава сигурно повеќе би се каел некој што нема деца отколку што има. Не се согласувам, иако јас би сакала да имам деца. Деца не се имаат за секој случај за да не се покаеш што си немал деца. Децата се огромна обврска, цело човечко суштество и неговиот развој се директна последица на вашата грижа и воспитување, а толкаво влијание на нечиј живот не е ни малку наивна работа за да се има дете за да не се каеш еден ден. Секој треба да си е на чисто со тоа и да е свесен што значи да се биде родител пред да стане родител.

Верувам дека има луѓе што се каат што имале дете прерано/прекасно, имале дете во специфичен лош момент во животот и слично, ама не верувам дека јавно кажуваат. Од друга страна, не сите родители се сонциња и добри родители. Верувам дека има луѓе кои потајно се каат што имаат деца, особено случаи кои не биле спремни или наивно ја сфаќале улогата на родител. Сепак, верувам дека најголем дел од родителите не би се покајале што имаат дете. Но не значи дека нема и такви.

 

Има доста луѓе што рекле дека никогаш нема да имаат деца па кога го сретнале "вистинскиот човек" родиле и по три деца пример.
Не осудувам никој, напротив во општество како нашево каде имаш притисок од околината на секое можно прашање кое (најчесто) не ги засега, да знаеш дека не сакаш деца е доблест.
Меѓутоа сакам да кажам дека најчесто работите се менуваат. сакале ние или не. Ама и не мора да значи.
Најбитно е на крајот од денот да сме задоволни со изборот и ако сме избрале да бидеме родители да се трудиме да сме најдобри за своето дете.

 

Јас познавам родител што поради неизживеаност на животот ги обвинува своите деца. Од кога ги родила се посветила на нив и после и текнало дека животот и поминал... Едноставно тоа си бил нејзин избор нема зошто да ги обвинува не се тие криви, вака и децата патат...

 

Родителот има огромна одговорност, лично не би се осудила да имам деца ако не сум спремна не е тоа лесна одлука, колку само неодговорно ми звучи да нејќеш/не си спремен да станеш родител а не користиш заштита или си нестабилна личност која не знае што сака и после ти текнува дека се каеш како да правиме муабет за пиперки на пазар а не за деца, сосема друго е момент на каење ради одредни околности но очигледно има и такви кои сериозно се каат.