Па, мислам дека не останаа многу, повеќето овде што пишуваа мислам имаат уште едно родено или работат на случајот, ама нѐ има оние што сме тука.
Има Јас тазе одлучени со маж ми да немаме второ.... Ке го постирам мислењето од другата тема за да не пишувам пак
Со маж ми имавме исцрпни разговори цел викенд. Зборевме отворено за сите стравови и за сите убави работи. На крај заклучивме дека ние веројатно не сме спремни за второ.... Знам дека звучи себично , се осекам како гомно....ама кога ке си ја замислиме сликата напред за 4 години ....се гледаме како доживуваме нервни сломови зашто нема никој околу нас да ни помага. Господ е еден. Се молам цел викенд да ми даде памет и разум што да правиме. Маж ми не е спремен , јас не сум спремна. Многу сакаме дете а не се осеќаме реди .....најверојатно ке го прекинеме процесот на ИФВ . Цел викенд доживувам тешки сломови се борам со себе...и он и јас. Си викам ало тикви цел пат го поминавте, добивте ваучер....сега ли ке се откажете ? Себичњаци невидени...па после викам ама Господ може има причина што немаме второ дете сеуште..... Па после си викам глеј го детево, само ли да остане , душата ми плаче , па незнам што ни носи животот , па што ако нешто и се случи недај боже.... Сите можни стравови и убавини ги поминав во мозокот Имајте убав ден. Потешка одлука никогаш не сум требала да донесам.... Се осекам убаво зашто изнапишав овде се , барем да го исфрлам
zdravo na site . I jas sum ista situacija do dusha malku povizrasna 41. Imam edno since maka isterav stresovi vo bremenost I posle . Rodeno so Eden bubreg mi e . E Sega nanazad nekolku meseci osven komentari od tipot samo go ostavi nekoj strav nekoe cuvstvo na vina mi se javi . Sto kje pravi koga mene kje me nema deka premnigu sme vrzani Eden za drug ... Se nekoi misli negativni . Normalno li e ovaa sostojba ?
Па, ако оди редот ко што треба, а сите се надеваме дека ќе оди, сите ќе останат без родителите. Кога тебе ќе те нема, он ќе биде веќе возрасен, надежно и со своја фамилија, свој круг на пријатели. Прерано е сега да мислиш на нешто што е далечно, си создаваш анксиозност непотребно за нешто и над што немаш контрола, анксиозноста ја јаде енергијата, нѐ јаде одвнатре и ни одзема од среќата денес за нешто што нѐ знаеме како ќе биде понатаму.
Сакам да ти камам дека те разбирам (иако имам второ) и поддржувам. Дефинитивно е поубаво свесно да донесеш ваква одлука отколку да родиш второ само ради очекувања на другите или за да не е само. Оти според мене деца се раѓаат кога човек е психички и материјално способен да ги гледа а не дека сите имаат второ. Нормално е да мислиш и премислуваш Не е нормален тој коментар ,,са о го остави" Никој ,апсолутно никој не може да гарантира какви индивидуи ќе излезат од едно семејство. Куп примери има кај што не зборуваат за банални работи. Друг куп има кај шо ,,очи си копаат" за куќа на распаѓање. Во фамилијата имам ,3 ца беа. Братот е полинат пред 20 г ,сега почина таткото. Практично од тоа семејство (без внуци ,мажи итн) се останати две сестри шо секој ден ,ама буквално секој ден се караат. Така да ,не мора да значи дека сестра/брат се другари за цел живот. Ако ти е само за тоа ич да не ти е.
@Misskirova ти пишав и во другата тема. Правилна одлука е онаа што е промислена одлука. Се прави она што е најдобро за семејството, не она што социјалната конвенција го пропишува. @ШноличкаМала сосема е во ред да имаш некаков страв за иднината на детето. Сите имаме. Ама да имаш страв дека ќе остане само кога тебе ќе те нема е малку нереално. Детето ќе расте, ќе си најде другари, па веројатно партнерка во животот. Само нема да остане. Од друга страна ако има брат/сестра нема гаранција дека нема да остане само. Види околу себе колку луѓе се испокарани баш со најблиска фамилија (и тоа најчесто за фаворизирање на едно дете или за поделба на имот). Има и луѓе што не се скарани, ама ич не се блиски со браќа/сестри. Она што треба како родител да го правиш е да ја градиш самостојноста на детето за да може самото да си создаде круг на блиски луѓе.
Како родител на едно дете, а 99% ке остане така, можам само да кажам дека ми е преку глава од муабетите: само ли ке го оставиш?!? Не, нема да е само. Ке има многу луѓе околу него. Другари, другарки, пријатели, колеги/колешки, партнерка. Нема гаранција дека утре тие две деца ке живеат во ист град. Или ке се блиски. На крајот на денот, луѓето живеат со својот партнер, донесуваат животни одлуки и делат кредити со партнер. Не е фер, за помалото дете, да го донесам на свет за да биде нечија "играчка." Ако некогаш родам второ, тоа ке е исклучиво затоа што јас сакам второ дете.
Pak izleguva deka vtoroto dete bi bilo Kako za uteha na prvoto ne deka iskreno imam sila , energija, nervi , so nego sum kompletna povekje od dovolen mi e . Ama ete nekogas mislite lutaat vo mojata situacija sto Ako ne daj boze nekoj period od zivotot treba da.mu se Dade bubred zatoa sto e so Eden a jas ne bi bila tuka ! Auu mislive me iscrpija
Мене да знаеш какви мисли ми имаат поминато низ оваа моја глава.....ми беше срам и страв да ги кажам...ама затоа некни со мм кога седнавме да си кажеме сфатив дека и он ги има истите . Што ако и биде нешто ? Што ако нас ни биде нешто ? Мајка моја вака вика " да можевме да си ја знаеме иднината многу ке беше лесно " ама не можеме.
Imase edna majka vo edna grupa imase napisano ... Edna mi e Ako nedaj boze I se sluci nesto ja izgubam I uste deset da imam nema da mozat da ja zamenat .
Мајки, кој беше за вас моментот кога рековте дефинивно дека останувате на едно дете? Мене ете некое внатрешно чувство ми вели дека не сум спремна за таква жртва. Јас би била најголема жртва во случајот. Со маж цел ден надвор од дома без никој близок околу мене. Некако чувствувам дека после скоро шест години од првото животот ми се врати во нормала, повторно се пронајдов самате себе, а сега пак да се изгубам во бездната барем три години... и пак се од почеток не би искрено. Истото тоа внатрешно чувство барем засега не ми вели дека ми е жал за одлуката а дали ќе се смени тоа во иднина не знам... мислам од тоа и се плашам искрено, да не се покајам после оти секако не сум во години во кои би било сеедно после некое време...
Пред некој ден видов една на телевизија, вика ,,бев со децата, 20годишно, 10 годишно и 1годишно. .. Never say never Мене така ми се падна, едно ама вредно за сите пари. Не ми е криво за ништо, никому не му е криво, колку што сме, толку сме таман
Кога не успеа ИВФ трансферот со останатите замрзнати ембриони маж пресече дека ќе останеме со едно. Ми беше криво до кај 7/8 години на детето потоа ми стана страв од добивање второ дете зашто создадовме ритам на живот, се почувствувавме послободни со маж, се навикнавме на ние тројца да сме си доволни и толку.
Јас сум мајка на едно дете, и 99% сум сигурна дека ке остане така. Причината е кај мене што јас не сакам. Си давам фора уште 2-3 години да добијам желба. Но, како минува времето се посигурна сум во одлуката. Финансиски сме во можност, јас природно останав бремена, со маж ми сме 50-50 околу детето и домот. Иако сами го израснавме синко, секогаш сме имале помош ако ни затреба. Ми се допаѓа вака, супер функционираме како семејство од 3 члена.
