Во православието „јуродивите“ се луѓе кои свесно се однесуваат како да се „луди“ или чудни, со цел да ја сокријат својата духовна доблест и сочуваат смиреноста, да избегнат слава и пофалби, да ги критикуваат општествените неправди на индиректен начин и да живеат целосно во понизност и аскетизам. Во православната традиција тие се сметаат за „свети луди за Христа“ и некои од нив се канонизирани светци. Како на пример однесување што изгледа ирационално за луѓе, но има духовна цел – откажување од гордост и светска слава.
Ye cannot drink the cup of the Lord and the cup of devils; ye cannot be partakers of the Lord’s table and of the table of devils.
Има многу родители кои ги делат децата, во смисла, едното колку и да прави грешки, тие наоѓаат оправдувања, додека другото дете постојано е критикувано. Дали е грев ако на старост, едното дете се дистанцира затоа што не било рамоправно третирано?
Во ред е да се дистанцраш, во смисла не разговараш со нив, се преселиш на друго место, ама ако дознаеш дека живеат на улица, немаат со што да се хранат, немаат за лекови, грев би било ако можеш да не им помогнеш, не мора дома да им одиш можеш и од далеку... Според Библијата треба да помогнеш и на оној што не заслужил.. Има заповед дека треба да ги почитуваме родителите, ама не по секоја цена да останеш некаде кај што не си посакуван.. Ако не се дистанцираш од токсичната средина ќе ти влијае и на психа, дури ќе правиш грев, ќе станеш љубоморен на братот/сестрата, ќе станеш гневен, со омраза, желба за одмазда, вака се штити и себеси и да не направиш грев.. Секогаш кога се наоѓаш помеѓу луѓе или човек со некоја негативна карактеристика, што знаеш дека е лоша, ако не можеш да делуваш ти позитивно на нив, тргни се тие ќе делуваат лошо на тебе. Не е на нас да менуваме некој, може да му помогнеме ако сака, а на него дали ќе се смени или не.. И на крај секако ќе грешиш, никој не е безгрешен и колку и да се покаеш за нешто пак ќе згрешиш, битно е односот со Бог да не го изгубиш и да знаеш благодарение на кој секој твој грев е простен..