[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Фотографии...слики...настани...зборови...сето тоа минува пред моиве очи.Посакувам да имам селективна амнезија да избришам и заборавам се она лошо,тажно,болно...да остане само...она што вреди ....таква сум секогаш пред секој последен ден од месец јули...животов ми е полн спомени..имам и убави имам и лоши..особено ги сакам оние на кој ме потсетува некој мирис...доаѓа кој знае од каде..а не можам да се сетам во моментот на што ме потсетува...и барам...барам дури не го исчепкам споменот ...и кога ќе се сетам не се каам што сум барала зашто споменот баш е пријатен...мирисот на багремот ме потсетува на празник кој веќе не се прославува...мирисот на јодот на доаѓањето на свет на моите најмили..мирисот на реката на ликот на мојот татко..мирисот на липите на еден бескрајно безобразен,прекрасен маж ...мирисот на сено на школските распусти поминати на село...мирисот на машки парфем на случајно зафрлена маица...да богата сум со спомени и мириси и фотографии,за кои не ми треба скап фотоапарат да ги зачувам.Не ми е потребен ниту фејсбук ...моите фотографии се зачувани тука

 

Немам утрово доволно зборови да ви го опишам нашето другарство. Во купот смеа до солзи и спонтаното караоке, викендов ми помина повеќе од совршено.
Сликава кажува се

Седнете на кафенце, многу сте се расчистиле посабајлечки

 

Колку е вреден само еден убав збор!
Не се ни споредува со најголемото богатство
Колку е непроценлив!
Можеш на некој да му го разубавш целиот ден, целиот живот. А ништо не губиш, ни еден денар од себе. А го добиваш непроценливото.
Неговата љубов .
Колку често кажуваме некому убави зборови???

 

доброутро и од мене
да средам некои работи во собата,оти вчера бев преморена кога се вратив(едвај на нозе стоев) па ке ви пишам како сум поминала во Охрид

 

СДК дека денес сум станала најрано од цел распуст

 

Еден пријател кој е инаку голем верник еднаш ми рече: Господ на секому му дава толку тешкотии колку што може да поднесе. Тој сметаше дека скоро секоја личност мора да помине низ турбулентен период од својот живот, период на духовно растење кога детската наивност и оптимизам исчезнуваат, кога човек почнува подлабоко да размислува за смислата на животот, за целта на нашето постоење и сл. Тогаш дечко ми поминуваше низ “таков“ период, на кој што јас му дадов дијагноза анксиозност (сите симптоми беа тука, си замислуваше дека е болен од нешто сериозно, цело време си наоѓаше некои симптоми, имаше напади на гушење и јако срцебиење, посебно во гужва) , а пријателот му рече дека е искушение од Бог, дека било време духовно да порасне. Што и да беше, дечко ми помина низ тој период прилично лесно и не заглави со анксиозноста подолго како некои други со анксиозност што можеби цел живот се носат со неа.

И така, според него, јас сега сум доведена до искушение. Само јас размислувам, доколку вистина постои Господ, да не ја преценил мојата издржливост? И ако е така, каков е тој Господ што мојата издржливост ја тестира преку животите на другите? Не ми е логично ни малку, верниците се толку контрадикторни самите на себе. А ако целта му било од мене да создаде мрачен песимист, разочаран и исплашен од животот, си ја постигнал целта. Сметав дека доволно бев духовно созреана и претходно. Вистина е дека можеби бев преголем оптимист, но пак ова сега е милион пати полошо.
Животот сурово си поигра со нас, 8 месеци на падови и воздигнувања, надежи и солзи, за на крај, кога се беше речиси завршено, кога мислевме дека на маките им дојде крај, тој како за инает ТРАССС! Е нема, ќе ве докусурам до крај... Но начинот, начинот на кој што се случи се е премногу суров за да можам да заборавам и да се помирам. И како очекуваат од мене да продолжам да живеам како ништо да не било? Кога 8 месеци заедно се боревме за да го спречиме тоа што се случи, а сега откако се случи сите очекуваат да почнам нормално да функционирам.
И ќе се чудат зошто сум се затварала дома, зошто сум ги одбегнувала сите. Па, една причина е што се ми изгледа бесмислено, празно, не ја гледам целта што ќе ја постигнам доколку излезам на кафе со еден куп луѓе. Нели целта примарно треба да биде за да јас се расположам и заборавам барем малку. Но, доколку тоа не можам да го постигнам, зошто тогаш да се измачувам?
Друга причина е што знам со какви очи ќе ме гледаат другите. Не го сакам тоа, знам дека не знаат што да ми кажат, не знаат како да се однесуваат, се плашат да не кажат нешто погрешно, а јас со мојата мрачност можам да ја расипам целата атмосфера.
Затоа сакам да ме остават сама во својата болка, не сакам да вовлекувам уште некој со мене. Сама, да си најдам јас мој начин како ќе поминам низ се. Иако, се запрашувам и за моите методи, дефинитивно не се најдобри, ми се заканува сериозна депресија знам, сакам да зборувам, но со некој непристрасен, објективен, што нема да го заболат моите зборови и нема да пази што да ми каже. Размислував и за психијатар, но добри психијатри во мојот град слабо. И колку би било лесно сега едно јаже околу вратот. И оп, се ќе снема. Но не можам да го направам ни тоа, нема шанси, премногу би било себично, премногу луѓе би страдале околу мене, не сакам да предизвикам таква болка. А пак, да не зборувам за мајка ми и татко ми, што би правеле тие доколку јас направам такво нешто?
Во ќор сокак сум, изгубена, исплашена и збунета. А најмногу од се скршена и разочарана. Не знам што да правам, не знам како да ја истргнам болката, стравот, разочарувањето. Не знам како да живеам, не сакам да планирам, планирањето боли, душата ми ја кине.

 

Dior, Dior.
Ми го разубавивте денот!

http://www.youtube.com/watch?v=1LNp0tEkTMY

 

Гледам и не можам да верувам...До каде можи да стигни глупоста на луѓето?? Дали треба некој јасно и гласно да му нагласи дека се многу ПРОСТИ со некој работи? Стварно,не се трпи, никогаш,ама никогаш не допирале до мене никој,ништо псолутно,ама гледам стварно сами се упропастуват. И многу ми е интересно,кога некој за мојот живот се прај дека поке знај од менее,а до вчера никој не ни знаел дека постојат. леле ова ми е врв

 

Конечно се решив, кидам да спијам.
Имајте убаво пладне.

 

И јас, бев будна дур во 07:30мин..па го осетив свежиот летен воздух..

 

Ти во 7:30,ја во 10:30.А до вчера во 1 станував бе.Спанка

 

Офф топи- исто и јас бе, пред 1 нема шанси да станам.

 

http://www.youtube.com/watch?v=3ZDpqDpIsfs


Некако, тоа е најважно... Да останеш, да истраеш на овој свет.

Филмов ми буди неверојатни емоции, генијална ранливост, сценарио, живот и смрт во една игра. Совршен начин на претставување на дуалноста на нашето постоење, за умирање. Како што и Аронофски сам рекол - Смртта е болест. Треба да ја надминеме, зошто и во оној свет треба да останеме крај Љубовта.

Хју Џекмен и Рејчел Вајс совршено лежат за овие две улоги. Амбиентот е страшно вонвременски, ме натера да плачам како мало дете. Како јас да ја губам својата половина, својата Изабела, својот Томас.

А сакав да кажам дека многу бев лута вчера, на овој посран неправеден свет. Кај што спомениците вредат повеќе од солзите на едно болно бебе, кај што херои се политички газови, наместо кутрите загинати струмичани што влегоа во жив оган за да спасат други луѓе.

Но, ете. Тоа е. Да останеш, запаметен. Да бидеш жив во очите, мислите, душите на другите луѓе. Оние што во своите солзи, гледаат и чест, доблест. Реткост.

 

Не сакам да имам дома ниту едно огледало,твоите очи да се мое огледало во кое ќе сум секогаш убава....

 

Ете така, мојот одмор со либето е испланиран и договорен Ќе правиме еднонеделно romantic getaway патување на прекрасни места низ нашава Македонија. Сабајле ми се јави, ме разбуди и ми кажа дека се' е средено и резервирано Е па како да не го сакам бе? Претходно се нервирав да не нема место, дека е Илинден, а и ме нервираше фактот што дечко ми секогаш го чека последниот момент за се'. Не знам што го спотерало, ама нека е на арно. Го резервирал баш тоа што го сакавме и неизмерно сум среќна!

Не можам да дочекам, ми се оди! Еве ова ќе го правам: + ќе лежам со сите четири во вис. Максимално опуштање

 

Јухуу ќе одам во Берово на 3-4 дена. Се радувам како мало дете. Многу ми е убаво таму, знам дека убаво ќе си поминам. Едвај чекам 2ри август.
Повеќето се радуваат кога одат на плажа, а јас кога одам на планина.

 

Spoiler

Mygirl, помалку или повеќе, секој човек има турболенции во животот. Велат, проблемите не учат како да бидеме посилни, созреваме. И јас се чудам како. Па зарем во тешките моменти ти ќе се тешиш дека созреваш. Да сум на твое место и јас би реагирала исто. Не, нема и не постои ништо што би ја намалило болката или проблемот. Не постои таков збор кој ќе ти го напишам јас или било кој друг, кој ќе те утеши и извлече од состојбата во која се наоѓаш. Решението е само да се прифати состојбата, да се собере сила и да се продолжи понатаму. Јас не знам што тебе ти се има случено, можеш и да споделиш, знаеш, велат дека помошта најчесто доаѓа од непознат, но како и да е, читајќи те, почуствував дека тебе животот добро те стресол, но мораш да станеш и да излезеш. Што и да се случило, прифати го, соочи се со проблемот и продолжи да живееш. Знаеш, мајка ми во вакви ситуации знае да каже „Сонцето утре пак ќе огрее„. А и така. Нов ден, нова надеж и нова мака. Живот!

 

"Никогаш не сакав да станам еден од оние луѓе кои зборуваат за некаков си крај а тој никако да дојде. Ама од судбина не се бега. Господ знае колку пати сум лижел таму кај што сум плукнал. Но еден ден научив. Љубовта е глупост, која те тера да правиш глупости и да се заљубиш во глупави луѓе. Во мојата глава е она совршена и на ниедно друго место. Само во мојата глава. Ми требаше време да го сфатам тоа. И на крај, дојде крај. Се разбудив еден ден, и се околу мене мирисаше на тоа колку не ја сакам веќе. Престанав да ја сакам. Кој вика дека не може? Луѓето преку ноќ се откажуваат од цигари, јадење, алкохол. А јас од неа ли? Бар цигарите, јадењето и алкохолот се само твои дур ги имаш. А она? Она не била моја ни кога спиела до мене. И сега јас како знам и умеам ќе се заљубам во друга, во поубава и подобра од неа. И не ми е тоа цел туку желба. Во мојата глава она беше идеална и мислев нема друга. Затоа три пати треба да се мисли пред да сакаш и три пати треба да разгледаш се што кај некого покажува колку не е за тебе. Има вистина во тоа дека треба да се плашиш од нечие "те сакам"..."

 

Утрово со мама си се спремивме и правец во болница. Гужва, муабети со непознати и кажување на маки. Се прерадува кога и рекоа дека сме исти, а не дека до сега не ни рекле ама ај.
Него муабетот ми беше дека сум ЗДРАВА, да, да добро де имам мака ама не е толку страшна. Сум била нежна, па затоа кај мене така делува. И тука нели следува - па нежна е, во памук чувана. Туф, туф
Ми олесни ептен, и на моите и на цела фамилија. Јухуууу!

Имајте убав ден

А да, именден ми е, па да ве оладам и почастам

 

Не е можно колку пресврти ти се случват во животот..
Мислев дека ни една ситница не можи ништо да промени, али не испадна така, понекогаш и сами си ги правиме грешките, можи малце потешко ама на крајот знам дека се ќе биди добро
Јас не сум баш во најдобра состојба, плачам за ситница, и ако не се најблиските осеќам дека ќе паднам во депресија, но животот ме направи таква оти мислам дека веќе доста беше јас да трпам за се.
Нема да бидам активна некое време, ама тука сум и ќе ве читкам почесто.
Останете ми среќни насмеани, и покрај сите проблеми шо ги имате насмејте му се на животот и тој ќе ви се насмевни вас без разлика на се, сакајте се, љубете се, нема ништо поубо од то

Имајте убава недела
Ве сака вашата Ади.