[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Нивна вештина е да глумат дека се присутни, а моја е да зборувам за себе. Не сакам други кога ме оптоваруваат со самите себе, кога наоѓаат свое место на врвот од тронот и зборат за себе во суперлатив. Но од друга страна, ми се допаѓаат луѓето кои се срамежливи и полека со текот на разговорот им го отстрануваш хитинот. Почнуваат на тацна да ги редат симетрично своите маани и доблести, своите слабости, хоби, скриени мисли, го спружираат прљавиот веш и срамежливо го кажуваат она што навистина го сакаат. И тоа.. со поглед вперен во својот скут и блага насмевка, а предходно се затскривале зад завесите на срамежливоста.

Маана.
Најголема ми е што многу сакам многу да зборам.
За себе.

***
Џанго. Кај си Џанго?
Свесен си дека си без памет кога во четири наутро се фаќаш себе си како како се смееш на делови од Балканкан.

 

Прошетка по плоштадот...нога пред нога...има ли поубаво попладне од она после дождот.За мене не
Тивок жамор...не чекам никого..сношти си бев доволна сама на себе...Не сакајќи слушнав, разговор меѓу 2 девојки,едната во црвена блуза и вели на другата -Апсолутно ништо не чувствувам спрема тој човек...и паѓа мислата на тротоарот,сурово се крши на милиони парчиња...

Ме радуваат црвени детали.Вриштечко црвениот лак на ноктите,темноцрвена чантичка,и сукња во сите нијанси од бордо до бордо розева...

градот и јас и црвената боја..

Деновиве се викам црвена...

 

СДК дека на денешен ден, пред неколку години доживеав едно непријатно искуство. Денес бев на црква, да се помолам и заблагодарам на Бог и на Свети Илија, што ден денес сум жива и здрава.
Ех... што ти е животот...?
Животот е можност, искористете ја најдобро што можете!

 

Знаете, долго време се прашував како може една добра личност да биде неправедно осудена од светот. Да остане без ништо.
Гледам примери редовно. Безразлика дали на интернет, ТВ или по улица. Случаи од фамилијиата... И на крај јас.
Чинам цел живот од кога сум способна да размислувам сум гледала да бидам подобра од колку што веќе сум. Никогаш многу не сум барала. Ни за родендени, нова години и не знам уште кои други настани. ’Скромно дете си ти’, тетка ми ме гушна кога бев мала. Само да не почнувам на оваа тема.
Кога сум другарка, себе си се нудам безусловно. За трошка скоро буквално сум спремна се да направам. Се ставам на тацна... лојалност, искреност, совети, љубов. Јави ми се во 4 и пол на вечер ако е итно, ќе дотрчам кај тебе.
И сега само ми остана прашањето, кај ми остана се?
Што викаат фудбалерине, срцето го оставиле на терен. Па и јас. Теренот ми беше другарство.
Ставив прст на глава.
Ох Боже, па сама сум крива. Што очекував, се да дадам од своето и пак да ми остане нешто за мене?

Се прашувам уште колку време ќе чекам да се исполнам повторно, и дали воопшто има некој што е спремен да подели со мене дел од себе си, па да имам што да вратам.

 

Сите на Мечкин Камен, Блаа си дреми дома. Е ако де, шо ќе прам таму? Ќе слушам политики? Не фала, ќе си седам на Фемина.
Иначе, сношти, па и немаше многу народ како минатите години. Ама па да имаше повеќе немаше да не собери во она местенцено в центар. Ние одвај вака се пикнавме па нее.. Досадно беше, неможев да ја гледам и слушам Спасовска па слеговме в парк. А таму па, смрдеше на плескавици. На крајот си заминав дома и огнометот од дома го гледав. Е, тој огномет ми буди сеќавања. Малечка, 3-4 годишна јас и баба. Тогаш се плашев од огнометот, па се стискав во нејзината прегратка. Тогаш, свеченоста се одржуваше на Гумење, сега упропастија и таму и в центар

Туф, шо не појдов бе и јас на Мечкин Камен? Ќе си купев сендвич ако не друго.

 

.....кога еден ден злобата ќе ти удри ,врел шамар ЌЕ се освестиш.
Е значи нема нешто погрдо во меѓу човечките однсои од тоа да се занимаваш со некултурни луѓе.

 

Одам да го видам и да го изнагушкам затоа што 15ти септември е далеку, а ние дури тогаш пак ќе се видиме! Ќе ми недостига, знам...

 

Пред малце си седам со куферов до мене и си велам, убав е животот понекогаш, зар не?
После милион години - најпосле одмор у грчка.
И така ви викам, си го гледам куферчето празно, душа ми сака одма да го наполнам, ама уште алишта се сушат надвор, мислам, нема смисла да правам стави-извади.

Па, одамна не сум пишала. И сега нема да ви пишам, од сабота до другата недела.
Ептен ми фалите.

Ама, кога си среќен, никој и ништо не може да те уништи, нели?

И.. со душа чекам да одам да се излежавам на плажа и да си читкам книги.

 

Се спремам да излезам, времево е само за фамилијарен празничен ручек и фрлам последен поглед на ФБ. Покрај толку многу постови и Македонски знамиња за денов, едно ми падна најмногу во очи, она на Josh Duhamel и постот кој гласеше:


Секоја чест Josh, нека е честит Илинден и од мене.

 

Се гледам дома на огледало... немам целулит, стегната, струкче, колкче, средно стомаче ... Си викам добра сум си, има полоши.

Се гледам во соблекувална во бутик на огледало...целулит фрчи на сите страни, сало, САЛО everywhere...

 

^^^^
До огледалото е верувај. Мене во продавница се ми стои пристојно а дома
Кај тебе обратно
Не бе, не е до нас

 

Самодовербата не е определена од видот на телото со кој сте родени, не лебди во луѓе со мал конфекциски број и совршени гради, едноставно не и е гајле дали имате кратки или долги нозе; самодовербата доаѓа од самопочитта на луѓето.
Самодовербата се покажува од тоа како се носите дури и на слики, без оглед дали изгледате како модел. Ако се чувствувате убаво - и другите ќе мислат дека сте убави.

Недостатокот од самодоверба руши карактери и личности, први впечатоци и мислењата што луѓето ги имаат изградено за вас.

Не ви треба совршена насмевка да знаете дека сте убави.
Наместо да завидувате на жени што се „совршени“, угледувајте се на жени кои наликуваат на вас и вашето тело, и научете по нешто за тоа како се среќни со тоа што го имаат.

 

НЕ САКАМ ДА ПОРАСНАМ.
Ете, кажав. Не било толку тешко колку што ми изгледаше..
Не сакам да влезам во тој свет на возрасните, на сплетки, проблеми, нервози далеку полоши од оние кои ги имаме сега (Ставиле слика на фејсбук на која не сме си убави, па замисли, дури и не тагнале! OMG, неее! ; Дечкото и лајкнал слика на атрактивната кучка, леле, сигурно му сум грда ..)
Наречете ме размазена ама убаво ми е кога некој друг се грижи за мене, кога седнувам на маса и има подготвено јадење пред мене, можам да одам на одмор без да се грижам од каде ќе најдам пари, кога станувам наутро и не сум обврзана веднаш да го наместам креветот или да мислам кој ќе ме изнервира на работа, кога ќе дадат плата, што ќе готвам за ручек итн.
Убаво ми е. Да, убаво ми е. Иако се жалам, демек животов не ми е совршен, сепак ми е.
Назад нема, работите одат кон полошо. И секундата која само што помина никогаш нема да се врати. Сега сум малку постара отколку што бев пред 5 минути. Ах, колку можат да бидат пресудни 5 минути некогаш во иднина. Постара сум за 5 минути од претходно, 5 минути од моето безгрижно детство заминаа во неповрат...
Не, не ја злоупотребувам оваа слобода наречена детство, ама не сакам ни да помине овој период, а поминува. Ги бројам деновите до заминување од дома. Не одам преку океан, но ќе треба сама да се грижам за себе, а со тоа сум еден чекор поблиску до возрасните.
Е, не сакам. Кој би ми замерил за ова? Можеби сега ме гледате како разгалено детиште, ама ви недостига и вас, зарем не? Детството. Колку е се убаво тогаш.
Колку само не сме свесни за тоа доколку не помине..
Заврши.
Поминаа деновите во основно, средно училиште. Нема назад.
Напред - цел живот што ќе треба да го поминам во работа и проблеми. Ќе ги има. Колку и да ми е совршен животот, ќе ги има.
Противник во професијата, недостаток на парични средства, можеби и сопруг, деца ако гледаме подалеку.
Не сакам да се претворам во грижлива сопруга и мајка која не постигнала ништо во животот. Можеби сакам сопруг кој ќе се грижи и гордее со моите успеси, можеби сакам мали невини суштества кои нема да знаат ништо за животот (ах, колку е прекрасно тоа), но не сега, нормално не во блиска иднина, не пред да постигнам нешто во животов.
Ќе оставам трага. Ќе градам кариера. Ќе се борам. Ќе создадам нешто корисно, за понатаму, кога мене ќе ме нема, за пак да живеам, за никогаш да не изумрам целосно.
Пишаниот збор никогаш не умира.
Да, ќе пишувам. Ќе се обидам да променам нечии животи... На подобро.
Што друго ми останува освен да правам добро? Да изнудам барем мала насмевка на нечие лице, да вметнам прашалници во нечии мозоци, да ги натерам луѓето да размислат за моите зборови, барем на кратко, барем за минута, да не бидам заборавена.
Сепак, се плашам.
Колку будалесто звучат сите овие планови сега. Далечната иднина... ќе дојде ли? Можеби. А можеби и не. Но, се додека знам дека после мракот пак ќе ја видам светлината на денот, дека Земјава ќе продолжи да се врти околу својата оска и Сонцето, ќе се менуваат денот и ноќта, летото, есента, зимата и пролетта, јас ќе правам планови и ќе имам визии.
Ќе имам нешто што ќе прави да гледам оптимистички кон „подоброто утре“, кон остварување на моите планови и цели.
Ах, пустата желба. Пустиот порив за успех. Ме плаши.
Но, јас сум само човек, како тебе.. Како сите други. Погледнете ме подобро. Не се разликувам толку многу од вас.
Луѓе. Заслепени од нашите индивидуални карактеристики и различни потреби не можеме да ги забележиме работите кои најмногу не зближуваат.
Љубовта, болката и стравот од непознатото. Ги имате почувствувано сите, нели?

 

Именден на мојана водолија, маска за лице од авокадо на мене, мирувам, лимонадата се лади, вечер во дворче ќе вртиме пивце, а мачорот си крои планови...

Август, убав како што знае да биде. За 6 дена мојот 25ти роденден, за 12 дена годишина од врска, за неполн месец тој оди во туѓина, и животов продолжува, да биде сладок, мачен и волшебен истовремено.

Се радувам, зреам. Тешко ќе биде, но и искуствено. Животот пружа и одзема, а наше е да го направиме тоа најдобро.

Убав празник имајте.

 

Чекањето убива ...Треба да имаш трпение и нерви ... Е сега додека умирам од досада со тивка музика сфаќам дека можеби некои планови треба да одат во сосема друга насока ..Не сакам откажувања , не сакам лажни ветувања , не сакам колебање а сега сум во некоја РЕМ фаза каде ништо не ме интересира ....И сакам кога е вака тивко на пладне барем моите мисли ќе бидат на чисто ..

И нека ни е честит празников ...Нека е за многу години ...

 

Пред 87 години, во една соседна држава се родило едно девојче. За жал рано останала без најважната жена во животот, па пораснала со многу момци. Била вредна, паметна, послушна... Не сакала да го напушти семејството и да се омажи. Но, еден ден пред неа се појавил малку постар маж кој и го освоил срцето и кој успеал да ја украде не само од семејството, туку и од државата. Горда мајка на пет деца и добра сопруга. Сега веќе баба и прабаба. Денес и е роденден на мојата баба, жената која сеуште- Не да се
Бабо среќен роденден, да ми поживееш уште


Среќен празник мили луѓе.

 

Четврток со неделно расположение.
Во комшии како по обичај ечи пајдушкото, Бисер Балкански и други патриотски песни и орца.
Татко ми си поправа нешто, а јас и мајчица моја за прв пат правиме еден специјалитет од вујко ми .
Братко како братко, комедија е со самата своја појава и треска зелени. Затоа што нели, за добра работа треба добро расположение.
Чекам вечер, да падне малку мрак и да го фатиме патот накај село. Јас и тој. Сами неколку дена на планина.

 

Епа убави мои, денес ми е именден и на сите ве поканувам на едно парче торта или нешто слично.
Ако сакате, добивате и чаша вино или мартини.
Си го сакам именденот во отмено издание.

Вечер одам на концерт на двајцата прекрасни хрвати, Лука и Стјепан. Ве поканувам да ми се придружите, бидејќи звуците кои ги прават со тие нивни инструменти ми се убавина за душава, а рај за ушиве.

Уживајте и вие во прекраснава преработка:

http://www.youtube.com/watch?v=lyqo4VaG ... re=related


Бидете поздравени, убави, весели, среќни и префинети како секогаш - уживајте во прекрасниов празник и ден.

Вечно ваша,

Јас.

 

Може некој пишал, ама еве ќе пишам и јас - Џош Духамел ни го честиташе празникот:

http://www.facebook.com/photo.php?fbid= ... =1&theater

Закон.

 

Cuteness overload!!!