[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

СДК оваа вечер си поминав ужасно...

 

Зошто големите одлуки никогаш не се едноставни?
Зошто не може само да направиме што сакаме,без оглед на последиците,без оглед на чувствата,без оглед на луѓето,без оглед на се...
Сите би ги оствариле своите желби,или барем ќе знаат дека се обиделе.
Понекогаш сакам да немам никако чувство,ни сочувство.Да сум ладна,бездушна,себична.
Ама не сум.И никогаш нема да бидам.
Не сум слаба.Ама не сум ни доволно јака,да можам да газам преку луѓе кои ни најмалку не заслужуваат да бидат прегазени...или заборавени.
А луѓето се глупави...тие секогаш би дозволиле да бидат прегазени од оние луѓе со убави,или барем поубави чевли,а дури и најпаметниот маж од убавата жена.

 

Дали зборот “предавство” претставува човечка работа? Или спаѓа во оние животинските? Дали се работи за инстинкт, за казна или скриена желба? Дали може да биде прочитано во очите или го пишува на челото? Дали луѓето се свесни дека те повредиле дури и кога мислат дека не го знаеш тоа? Предавничкото чувство се намирисува, едноставно го имаш, го носиш, го гледаш. Никој не може да ти го докаже спротивното. Понекогаш тоа е толку цврсто, што неизбежно прераснува во опсесија.
Постојат различни видови на предавство, од различни типови на луѓе. Скоро сум сигурна дека секое од нив ми го имаат направено. Откако ќе бидеш искористен повеќе пати, после тешко е да веруваш на некого и веќе не можеш да бидеш сигурен дека не си предаден дури ни во моментот кога ти е најубаво.
Лично, не очекував дека ќе ме предадат најблиски луѓе, но уште помалку очекував дека на истите ќе им се заблагодарам, зошто тие ме научиа на најважните лекции во животот. Никогаш не верувај безусловно! Потребно е долго време за да изградиш цврста скала на доверба, а потребни се само секунди истата да биде расштимана и од неа да паднеш. И што после? Да глумиш полицаец, да испрашуваш, да те гонат налудничави мисли, да станеш параноик? Ништо од тоа нема да ти помогне. Можеш само да одлучиш да веруваш, но секогаш со доза на претпазливост и брзоплета спремност.
Јас одамна ја изгубив довербата во човештвото. Од моментот кога луѓето почнаа да си ги погазуваат сопствените зборови, од истиот оној момент кога некои се навраќаа безброј пати таму каде што некогаш застанале со причина. Некои како мене. Да беше животов филм, луѓето ќе беа лекомислени. Ќе веруваа во сè и сешто, ќе се појавуваа баш таму каде што ти требаат, ќе се враќаа баш тогаш кога ќе сакаш, ќе ти ги читаа мислите… но, не е. Воопшто не е!

 

Драго лето 2012то (поточно распуст),
Ти благодарам што ни ги подари сите среќни и безгрижни вечери шпартајќи по улиците, за сите топли денови и неподносливи горештини (кои не ги осетив баш, бидејќи во тој дел од денот спиев). Незнам зошто вака сакаат да не' разделат кога сите толку многу те сакаме. Но, училиштето се вмеша во нашата прекрасна врска и за жал на крај успеа да не' раздели. Сепак ние сеуште неизмерно многу те сакаме и ги броиме деновите кога ти повторно ќе ни се вратиш. Уште еднаш ќе се потсетам на сите настани летово, журки, концерти, Пиво фест, одморот, вечерите поминати со придружба на пекарата Финеса и знам дека многу ќе ми недостигаш ти и безгрижното спиење до 3 сатот на поручек. Исто така ти благодарам и за овие гратис 2 дена, некои велат аман шо се 2 дена, ама два два... Многу значат за еден ученик. Секако, имам само најубави спомени од тебе. Другата година те чекам повторно да се вратиш, веќе ги бројам деновите...

Те сака, butterfly33

http://www.youtube.com/watch?v=jVO8sUrs-Pw

 

It's amazing how lonely you can feel...

 

ЌЕ помини и овај период.Не мисли толку и не се замарај,туку одмори си го мозочето И денес пази што ќе сонуваш Можеби кај што сме на кафе,па да не се чувствуваш така

Добра ноќ женски,јас со книгата уште малце ќе се подружам и легнувам.Што да се прави,мора и тоа.

 

Само да се јаде г*мна. Ебати народот што сме.
И не ми е гајле ако навредувам некој со моево мислење.

 

Што има врска тоа што им умреле баба и дедо да пијат?
Па на мене дедо ми умре кога имав 8. Баба ми кога имав 12 и другата баба една година подоцна . Па не се опив никогаш. Мајка ми ми викаше ајде не е толку страшно ја никогаш не сум била блиска со баба ми. Ама јас многу бев блиска со нив двете. Мене уште ден денес ми фалат иако тоа беше пред 5-6 години.
И мојот братучед почна да пие одкако татко му умре. Незнам што утеха наоѓаат во алкохолот. Ако има некаква утеха па и ја да ја побарам?

 

Баш се осеќав секси вечерва.
Ме галеа нечии погледи...Само неговиот го немаше.
Него го никаде нема.

 

ми се повраќа од вас двајца од то колку ме скрши од то колку не е поуба од мене од то шо си го ставил седиштето назад ми се повраќа жими еден Господ

 

Одма јас да легнам народе.
До 41 страна сум од книгата. Добро почнав пред саат време да ја читам, а и имав нешо работа
Убава ноќ на сите.

 

Месечинава колку е само прекрасна,толку силно свети,што дури ми осветлува мал дел од собава...
И баш би сакала да имам ова на кого да му го кажам,знаете,кога Стив и се јави на Миранда и и рече да погледне од прозорецот да ја види месечината колку е прекрасна...и иако не сум романтична,дефинитивно паднав на ова,па и јас посакувам да му го кажам на некого...
И кога веќе ми тргна со Сексот и градот (како што и на повеќето девојки гледам во последно време сите го спомнуваме) да кажам дека секогаш кога ќе ги видам Кери и Ѕверка заедно,посакувам и јас да имам некој до мене...Кери е толку ситна,малечка,а Ѕверка како да ја заштитува,кога ќе се гушнат едвај до раменици му стигнува,и тоа ми изгледа толку слатко,или пак кога треба да се бакнат,Кери едвај се подига на прсти за да го достигне...и јас би сакала да имам некој толку голем наспрема мене,да ми биде штитеник,сакам да имам некој на кој ќе му се јавам пред легнување да му посакам добра ноќ,некој што ќе направи да не се чувствувам осамено,којшто ќе биде тука за мене кога ми е највеќе потребен,кој ќе ме разбира,поддржува,некој што ќе го држам за рака,кoj ќе ме засмејува,некој со кој ќе ги гледам омилените филмови и на крај,да имам некој на којшто ќе му се јавам само за да му кажам да ја погледне месечината колку е прекрасна...

 

Од понеделник почнуваат или најдолгите или најкратките 3 недели од мојот живот...
Ко преживи причаче...
Ќе ве известам од Скопје...
Здравје...

 

Вчера ја спукавме со татко ми, никогаш волку не сме се испокарале
Татко ми е прекрасен човек и татко и мајка ми е од 15 години ама понекогаш кога ќе ја затупи за некоја работа едноставно е неподнослив.

Причина за кавгата-двете нови тетоважи на мм.
Кога го запознав мм веќе беше тетовиран, двете раце до пола, од кога сме заедно едната ја доврши со тетоважи а вчера и втората почна да ја доцртува и стави една и на грбот, последниве две се посветени на синчето и се преубавии.
Мене лично не ми пречат, не ми е ни посебно кеиф што се шара ама си има мерак и јас сум го прифатила како таков и тоа е тоа, нема што на татко ми да му пречи или не што е мм тетовиран.
Почна нешто да мрчи татко ми кога му ги покажа мм тетоважите и јас нормално му кажувам дека не треба така да се однесува и татко ми вика као може сега ти е интересен ама што ќе правиш кога ќе порасне син ти и биде ист како татко му.
Одговорот-Што ќе правааааааам, ќе бидам среќна и горда дека сум го израснала син ми во прекрасна личност како татко му, со или без тетоважи ќе биде човек!!!!!!!
Тој си кажа работи кој не требаше да ги каже, јас да му вратам кажав уште полоши работи, го погодив во срце со навредата, му се наполнија очите со солзи и си замина

Јас како фурија фрчам низ дома, он на мене, вака така, мајки, шајки никако да се смирам.
Легнав да спијам, не можам да заспијам, почнаа да ми се вртат мисли низ главата као што ако не дај боже вечер му се случи нешто на татко ми а последните зборови што сум му ги кажала се воедно и најлошите кои некогаш сум ги изговорила

Почна да се разденува, таман се разбуди и син ми, завршивме со утринското хранење го облеков и отидовме кај татко ми во 5.30 сабајле, нема да може да му одолее на внукот и ќе попушти
Му напишав на еден лист ИЗВИНИ и да не ги будам сите му тропнав на прозор, син ми ме гледа мене тропам кога залупа со рачето по стакло го извадивме татко ми од памет

Јас се извинив за лошите работи кој што ги кажав, тој се извини за мрчењето и ми кажа дека и тој ќе бил среќен ако израсне син ми да биде ист како татко му, подобро извинување не ми ни требаше.

Додека правеше кафе татко ми му ја соблеков јакничката на син ми и чекав да се врати, кога го виде син ми се изнасмеа, му изналепив тетоважи од мастики по рацете да биде ист како татко му
Мора моето да биде последно

Си го сакам татко ми макар и кога ќе ја затупи, сепак е најдобриот татко ever

 

Ја видовте Месечината синоќа?Не знам колку време лежев на лулашката и зјапав во неа.Ми беше речиси на дофат на раката.Топла и исполнета ,како нечие човечко око.А околу неа кадифено темно сино небо.Не знам зошто на некој начин ме разгалува.А можеби сепак во мене има нишка романтичност.А годините,животот,ја замрсиле ,ама убаво е да ја најдеш и да ја одмрсиш.Бликнуваат спомени,реченици,зборови,гестови...желби и надежи ...Ме фасцинира нејзината моќ...знаете ли дека во праисторијата кога се живеело во пештери и под голо небо кога настанувала полна месечина сите жени добивале менструација.Толкаво влијание имала на телата на луѓето.А денес кога се е испомешано и нејасно ни останува само да уживаме во неа..

Сакам нешто да кажам и за бракот.Јас која на времето бев жесток противник на оваа институција,која не верував дека цел живот ќе можам да ја поминам со една личност,и ден денес не можам да сфатам дека сум во брак 15 години . Вечност еј.Навика.Барем кај мене.Не сакам да увеличувам и преправам дека е убаво да си во брак.И дека мојот брак блика од љубов и разбирање.Многу желби ми останаа неисполнети.Си фантазирам за моите младешки сонови.А сега ги живеам соновите на моите деца.Гледам на било кој начин да им ги исполнам се разбира доколку е тоа во моја моќ.А тешко е.Особено кога до себе имаш тежок партнер кој не може ниедна жива сила да го промени.Избор секогаш има.Ама дали е правилен А од друга страна до себе имаш доживотен пријател (ич не го сакам овој збор),некој кој е татко на твоите деца,кој ти вари чај кога си болна,или знае да изненади еднаш годишно со кафе во кревет ,и кај кого можеш да се стиснеш ако ти пристуди, како јас ноќеска.На кој можеш да се потпреш одвреме навреме ,и колку и да се скараш не можеш да живееш без него...а тоа сепак не е малку нели!

 

Морам да го соберам секој атом сила што го има во мене и добро да стиснам заби-морам да ги истерам овие десет дена па што сака нека биде потоа. Морам заради мајка ми и заради себе,да останам цврста и силна па колку и да е тоа тешко.

 

Септември е месецот кој подеднакво го сакам и мразам.
Ок, повеќе го мразам сега.
Први е. Не означува само почеток на школска година, туку доби и посебно значење поради други работи. Може за други се незначајни и подзаборавени, ама јас ги паметам.
А, истовремено го мразам месецов. Тогаш почнаа работите вртоглаво да ми одат по удолница.
Месец во кој почна да ми се руши светот. Месец кој ми ја одзеде и баба ми.
Па, драг месецу, што ми спремаш оваа година?
Изненади ме.
Don't wait, I might be gone tomorrow.

Добро утро.
И не чекајте ниту вие да го разубавите денот на оние што ви значат.
Нема од нив срам и страв. Искажете си се, изгушкајте ги. Така ќе го разубавите и својот ден.

 

Oooo september, welcome.Знаеш колку сакам кога ми шуштиш по нозе и ми отвараш нов лист?

 

Внучето мое и дада ми си отидоа за дома. Колку бев исполнета и од срце насмеана овие 10 дена, повеќе од сонцево светев. Бебешка смеа одекнуваше од сите ѕидови од куќава, со Неа си седевме до доцна навечер и си навраќавме спомени, ги надокнадивме оние неколку години во кои не се видовме поради семејните проблеми, си шеткавме со внучето.. Ќе пукнам бре луѓе од среќа! На ви земете колку сакате, пак ќе ми остане толку многу!

Дури сега сфатив дека цел распуст ми бил мизерен. Златцево мое мало ми влеа некоја топлина и оптимизам, ми ја стопли душата, ме направи човек повторно. Сега кога веќе завршија сите проблеми низ дома нема веќе јас и дада ми да не се гледаме! Удрија на нас, не разделија. А израснавме заедно, како прави сестри, во иста куќа. Секој ден. По цел ден. Сега секое лето она тука, јас зимово ќе одам.. Така се договоривме. Што значи, Јануари- немам време за чекање! Ем роденден ќе си прославам во друг град со дада и внучето ем ќе бидам најсреќната и најпозитивната мома.

Не сум знаела дека можам да бидам мекушче со оптимизам.
И да не заборавам, здраво Септември. Нов смер, истата класна, цело друштво у еден клас.
Шкрткам денови до јануари.

Сега ако сакате кажете ми ги и нај навредливите зборови, ќе се одбијат од мене и од мојата среќа.
Чао пријатно, јас блескам и сонцево може само да ми се фати за долнава!

 

SDK cel zivot mi pomina cekajki,koga bev mal cekav da porasnam,i roditelite mi vikaa cekaj da porasnes pa pravi sto sakas,ama nebilo bas ja seuste cekam,cekav da zavrsam skolo i zavrsis.pa potoa cekav da se vrabotam,e sega koga rabotam pa edvaj cekam da si dojdam doma,potoa gi cekav devojkite koj stalno mi vikaa eve za 5min doagja no jas cekam,za zal seuste cekam,a neznam sto cekam,abe cel zivot nesto da ceka aman veke...