[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Прво добро утро драги феминки..
Се надевам дека денов ќе скршне на подобар за ралзика од вчера,за разлика од тоа што минатото утро се разбудив во 12,30 часот,сега станувам во 08,15.....Меби ова не е којзнае каква промена ,но сепак се надевам ќе ми тргне денов ,ја чекам пријателката за да крцнеме едно кафенце...Фала Богу,исчезна мамурлакот..Пздрав феминки и имајте убав ден

 

Само мене не ми пушта фб или?

 

Попладнево ќе присуствувам на најобичното венчавање во мојот живот.Јас уште еден сведок и парот кој се венчава.Мислам ни Лас Вегас не ни е рамен.Јас навистина не сакам премногу романтизам и кич ,ама па и ова не иде.На тие венчања колку и да не сакам секогаш се распекмезам и ме запецкаат очите не од жал,туку од милина,зашто сакам да гледам заљубени парови,сакам да гледам колку се сакаат.А другарка ми и еден таков да кажам свечен чин (добро свечен не мора да е свечен ама сепак е некој чин),знае да го направи толку обичен.И тоа ме убива како отворено си кажува дека тоа е формалност и чисто заради пари.Се шокирав кога го слушнав тоа.Има родители и брат со фамилија тие нема да присуствуваат.Па колку и да се скарани нели венчањето е чин кој треба да го зближи семејството.Јас неа воопшто не сум за познавала 15 години.

Значи ништо од спектакуларност ,ама јас сепак гласам за љубов,па колку и да е светов наопаку насаден.

 

Ме разбудија ете, барем да имаше причина.
Денес ќе бидам голем намќор ми се чини.
Го знаете оној момент кога облеката ти е расфрлана по кревет а ти ѕвонат гости на врата. Е па уште рано наутро ми се случи ова. Они седат пред врата а Ричи зема фрла облека на сите страни трча како улава низ куќата. Да биде уште по трагично, гостите си седнаа надвор на масичката, свежичко било таму, а и не биле за влегување на кратко биле. Е па сега нека влезат тие да ми го средат плакарот, не биле за влегување пффффф

 

СДК ми се учи...ај одам да бубам.

 

Бебулето си го изнагушка мечулето
Пред 4год се запознав на интернет со еден канаѓанец, кој ме запозна со еден мексиканец, со кого имавме навистина долги муабети на мсн. Да не раскажувам на долго, во една прилика ми испрати песна која ме обви со милина и ми ги разнежни и возбуди сите сетила.
Ја слушам во моментов, а една малечка пајажинка, од струите низ прозорецот, изгледа како да танцува на музиката. Совршен момент за времето да сопре.
Пуштете ја музиката, затворете си ги очите и одлетајте со фантазијата. Верувам дека на повеќето од вас ќе ви се допаѓа
http://www.youtube.com/watch?v=k2IenH1osf0

 

СДК-Сега само што станав,а за 15 минути треба да се спремам за во школо...Браво,SweetChild,браво...

 

Оптимизам ли е кога ќе видиш некој ти напишал на колата - испери ме, а ти си викаш добро е што не ми ја скрши антената
Рамнодушност?
Не знам, ама знам дека кога размислам и согледам дека така размислувам се разочарам. Не од себе, ОК, и од себе, ама највеќе од околината што не учи да се адаптираме така, да очекуваме дека секогаш може да биде и полошо. А оти па да не е подобро? Зошто ако на шега му речам на комшијата кој си ја пере колата ај испери ја и мојава и полсе пола саат да видам дека всушност тоа и го направил, тоа да ме изненади, а воопшто да не ме изненади дека некој попрво ќе ми удри сеир, ќе ме исмева, или ќе проба да ми наштети отколку да ми е од помош, или едноставно да ме остави на мира?
Е да, ПМС ме мава, човек сум, жена, покварена како и оној помочко што ми шарал. Сите сме покварени. Сите! Човеци

 

Се изнасмеав, секакви не има. Еј жени, пазете се во скоро време без парон ќе бидат објавени сликите од девојките што сакале да бидат на место на газдарицата на ресторанот Тврдина Кале. Тие мочли на нејзе ќе и го ловат мажот, ќе видат сега сите...
Еххх а јас што да речам кога сите баби и тетки од маалото на дечко ми, сакаат да го направат зет? Ни мене не ми е лесно.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid ... =1&theater

 

Цел распуст не излегов од дома, а сега деновиве дома не се прибрав. Браво за мене бе
Училиште, тренинг, прошетка, натпревар.. И после нозете ме болат . Епа ме болат.
Е денеска не излегувам.

СДК2 - Или јас многу сум пораснала или клупине на школо се многу мали . Не ме збира, баго.

 

СДК дека слушнав низ центар имало многу големи попусти.. Така да идам да си купам нешто

 

'' Ми рече кога ќе почувствувам дека ми недостасуваш, треба само да ги затворам очите и да се сетам на тебе. А тоа е толку едноставно и безначајно. Сеќавањето значи претходен заборав и вложување на одредена сила и напор за да се сетам. Како би можела да го сторам тоа кога ти постојано си во моите мисли, во моето срце, постојано си во мене. Ти си симбол на вечност, и затоа единственото нешто што не би можела да го сторам е да се сетам на тебе.. ''

 

Ако зајчето носи среќа, тогаш ме очекува big ass среќа.
Кој би рекол дека ќе си најдам едно пред зграда. Сиво, големо, со големи ушиња и малечко, мило носе. Баш онакво за постојано boop и beep да му правиш. А, тоа кротко, сака да се гали. Душиче.
Му земав морковчиња од продавачката пред зграда, и немам осетено помило чувство од тоа да го храниш и гледаш како ги крцка дури јаде, а притоа ушињата му се мрдаат онака задоволно.
За 10ина минути ми го земаа.
Побегнало од двор кај комшиите. Кои инаку би биле шансите да начекаш невдомено зајче сред центар?

Нови крем салонки и темен, вино црвен кармин. Плачат да ги спојам и прошетам низ улициве.
Постојано сум жедна за промени. Ќе почнам од косата, повторно.
Мислим, дојде таа некоја си мода, па секоја втора запна да е црвенокоса. Тапа.
Небитно е дали ти стои, модерно е! А, ние, нели, сме балканскиот Њу Јорк.
Ако порано беше “Зашто си црвена? Ептен дели, нападно е“ и као демек црвена беше нели, неморалната боја, сега сестриве ме гребат за бројчето од фарбата. Мех, ех, ех...принципи what?
Сакам некоја нескротлива боја која истовремено ќе делува диво и елегантно.
Мислам дека знам и која, само уште да се погоди.
A, со досегашниве промени, се добива whole new me. Едвај чекам.

 

Ќе си ставам едно коритце на тараса, ќе си ги шлапкам и киснам ноженцата, ќе си го бришам лакот и ќе се лакирам пак, ќе си слушам италијанска музика, ќе јадам сушен ананас, ќе го ранам кученцето со дражирани кикиритки и ќе си уживам, да ви кажам.

Моето секирање затоа што платата уште не е земена и нема да биде во догледен рок, нема да помогне да стигне побрзо. Становите и собите во Скопје не бегаат, а автобуската станица уште помалку. Куќата арно, ставивме темели. Диетата се бутка, иако сите ми шлапкаат пици и кроасани, налет нека е.

Утре ќе се случуваат убави работи!

Како вика една моја баба, животот е еден и треба да се живее максимално, а не да се нервираме.

 

... љубовта не е македонско оро, три напред, две назад.

 

Моментот кога му пишуваш мејл на асистентот, напишан на кирилица, со точно поставени интерпукциски знаци и без никакви граматички или правописни грешки. Се трудиш да го испочитуваш обраќајќи му се со Вие и љубезно бараш некоја информација со Однапред благодарам. Па долу се потпишуваш со име и презиме, број на индекс и број на група.

А тој ви враќа: neznam koleske toa prof. odlucuva pozz

.
.
.

И сега?

 

Она шетање од училница во училница е настава е жива глупост.....место наставниците учениците шетааат....


Дека треба да правам проект.А мене ме мрзи.

 

...Тоа што го гледам секој ден како стои покрај мојот прозорец, ми дава сила да издржам.
Ја кренам главата нагоре и таму гог ледам неговото убаво лице.
Ја крева раката и ја става дланката врз прозорецот.
Потоа јас ја кревам мојата и ја лепам врз неговата преку стаклото кое е тврдо и ладно.
Ги држиме рацете така доволно долго, стаклото полека почнува да се загрева од топлината на неговото тело, малку по малку. Моето тело нема никаква топлина. Јас сум ладна постојано.
Ја држам раката така залепена за стаклото најдолго што можам.
Си замислувам дека ме допира. Дека неговата дланка вистински ја допира мојата......

Но не тој сепак не е тука.

 

Денес на фејсбук добив покана за пријател. Ама небеше тоа обична покана.
И немаше да се израдувам толку ако тоа не беше една моја поранешна комшивка...
Со радост ја прифатив поканата и се присетив на моментите поминати заедно со неа.
Тоа беше пред 10 години кога технологијата не беше се уште развиена. Имаше само мобилни телефони, компјутери немамве ни таа ни јас, иако таа беше поголема.
Си направивме мал муабет и ми кажа дека студира во Италија, јас знаев дека е таму, ама не знаев што точно прави, дали студира и работи или само работи.
Мило ми е што остваривме контакт макар и виртуелно и после толку години. Таа е мојата пријателка од детството на која се сеќавам со носталгија по тие времиња и со радост за се што поминало.
Како денес се сеќавам кога ми рече: Колку повеќе растеш, така и кругот на познаници ќе ти се зголемува. Со текот на годините сфатив што сакала да ми каже и испадна дека е точно.
Се надевам ќе имаме и прилика да се видиме и во живо зошто скоро цела нејзина фамилија е во мојот град, а семејството и е во Скопје.
Старо-нова поранешна и сега виртуелна пријателке фала ти што ме изненади пријатно!