[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Чудно е кога ќе се свртиш некогаш зад себе, не гледаш ништо. Како да она што си го имал и градел потонало за миг. И не си само тажна. Туку и збунета. Дали вреди да се жртвуваме себеси за било што?

 

Уште 6 дена и почнувам со полна пареа.. страв ме фаќа. Ја немам навиката за учење веќе тоа ме мачи, ама ќе биде, ќе се трудам.
Инаку, ваква ли е љубовта бе? Јао колку ми е шарено и убаво, која енергија ми ја дава и кој простор ми го зазема. Ако нека зема, нека зема, оти знам дека дава колку што зема Овој пат тоа е убавото, што има некој од другата страна што ќе ми ја дофрли топката и не морам сама да трчам по неа.
Се осеќам и возрасна и мала.
Сакам да бидам издржлива, да го завршам факсот како што му е редот а до тогаш па и засекогаш ние двајца да останеме вака како што сме сега, а знам дека ќе биде и подобро, знам.
Сакам кога му блескаат очите ккога ме гледа, кога ме припива до него за да ми каже дека ме сака... кога љубомори, кога полузаспан доаѓа пред зграда само за да ме бакне.
Го обожавам неговиот парфем насекаде низ мене, низ гардеробата, кожата, косата, усните.. ма се негово обожавам.

 

Доколку интервенцијата не е правовремена и не ја превземеш ситуацијата во свои раце, сеуште ќе постојат мали шанси за поправање но ќе биде потешко.
Со други зборови, железото се кова додека е топло, потегни ги конците на време, реагирај, за покасно да не си ја чукаш главата од ладното железо, со цел да го исправиш.

 

Ни многу добро, не е на добро!

 

Негативните емоции и нервозата не ми стојат добро.

Ја ставам на лицето мојата највредна шминка, насмевката, и продолжувам понатаму...

 

12 години поминаа, а како вчера да беше. Еден мал пост за 11 Септември, 2001. Никогаш нема да се заборави.

 

Децава си имаат сериозни проблеми со нервозата, чиниш цел свет им е на рамења, а тие да ми ти кењаат за некое општо секојдневие, ко да е крај на свет. Резултат на премногу угодување и неправилно користење на слободното време. Море, прутот само.

Јас? Одлично ми е, никогаш подобро. Фала на прашање.
Седам гипсирана со маска и едвај шмукам нес со сламка дури другарка ми ги раскажува проблемите.
А, јас врска немам што совет би и’ дала. Имало и покомплицирани од мене.
Моите маки некако исчезнаа, се враќаат работите во колосек, па сум посреќна од било кога.
Трпение-спасение, по милионити пат докажано.
Може (не)среќата ми го донесе најпосереното лето ever, ама затоа сега несебично надокнадува.
Кога ќе ја тргнам маскава, ќе си гледам стари, краткометражни Дизни цртани со Мики, Пајо и Шиљо.
Дете сум во срж и душа, ме радуваат при секое гледање, исто ко што 13 годишни секојпат се радуваат на новиот дечко.
Тетин ми конечно си иде дома за неполн месец. Тој е најблиското нешто што го имам до татко, го знае тоа и е среќен, зошто јас сум пак најблиското нешто што тој го има до ќерка.
Се радува што ќе имаме време да бидеме сите заедно, а воедно и планирал некакво фамилијарно патување. Едвај чекам да ја дознаам дестинацијата.
Октомври и јас во далечен град. Есенски бои и облачиња, непознати места. Мх...

Ах, да, преку онаквото ми е од американски и британски мотиви.
Интересно беше дури не се претера.
Аман, самите Амери и Британци не се ценат себеси толку, колку што подвижни знамиња ќе сретнеш низ нашиве улици.

 

По сабајле грав не е лесно
Празнично, не смее да се мрси, и му удрив гравот уште сега. До вечер, само грав ќе јадам, бидејќи дома немам ништо посно.

Која среќа сум, што не одам веќе у средно . Нема станување рано, нема хистеришање, нема дерење на исфрустрирани личности.
Најсмешно беше, што бев бубалица, и кога се дереа професорите, никогаш не ми викаа на мене и секогаш ја имав онаа фацана за тролање
Инаку да, бев бубалица, бидејќи да бидеш прерано созреан и да не ти смешно кога некој прди за време на предавања, е бубалица. Седев со луѓе кои воопшто и немаа кофициент на интелигенција.

Сите професори ги малтретираа. А да работи мајка им како професорка, ќе видам дали така ќе правеа. Идиоти.

Инаку незнам како да си помогнам. Незнам каде да се обратам Завиничиште од спиење. Спијам повеќе од 12 часа. Не е нормално.

И да, сега целиот ден ми е ваков


Инаку, се чувствувам како прваче. Возбудена Како ќе биде, што ќе се случува. Жими магдоносот у бавча, како потресена сум. Па и нова облека треба си купам, да се подновам де. Не за друго, како ритуал на секоја учебна година. Со вакво однесување, очекувам мајка ми на седумнаести, да ме облече, да ми го стави ранчето на грб, да ми фрли леген вода по мене, под услов да не ме избања и конечено да ја почнам годината. Само како поука, мора да пазам од возбуда да не отидам на факлутет со домашните папучки за во веце. Бидејќи ми се случи. И после како карано дете во ќош седев.

Имајте убав ден.
И дај Боже да има невреме . Ми треба.

 

Моментот кога комшијата ќе си ставе пасворд на Wi-Fi.

 

Абе јас идам идам,заборавам празник ли е делник ли е, не само со јадење што се омрсив него и со друго вака попладневно.Мада секако не верувам многу во пости и скоро никогаш не постам, ама ете неморав баш денес.Ајде бидна.

 

За многу години празников на сите, а особено на оние кои го слават.
Повелете сите кај мене дома на гости, мене ми е слава.

Повелете парче лубеница од мене, ве частам за денов.

 

Се молам само да не попуштам нервно и психички на млади години благодарение на необразовани, неписмени, ментално ретардирани „директори“. Се’ почесто денес се среќаваат „функционери“ на високи позиции на кои вистинското место им е на нива, со лопатата во рака. Од друга страна, многумина од тие што секој ден се потат на сонце по нивите работејќи од рани зори, всушност треба да седат на удобна фотелја во фина канцеларија.

Правда?
Што беше тоа?
Судбина?
Не, ништо не зависи од нас.

Ако секој сам си ја кроеше судбината, сите ние ќе бевме успешни во својата област. Сите ќе имавме одлична работа, ќе имавме леб на маса секој ден и немаше да се мислиме како да преживееме од ден за ден.

Ништо не зависи од нас самите. Зависи од партијата на власт, од дебелите врски/кабли/гајтани, или од нозеширачките способности на навидум префинетите дами во потрага по добра работа (секако, со чесни исклучоци).

 

Моментот кога дома имаш пинџур и сирење, а тебе ти е овошен ден во диетатата .
Прајслес .
Цревата ти кркорат, лиги ти течат .
А за некој ден и ајвер ќе се прави.
Кај да фатам, кај да чинам.
Маки .

 

"Брат за брат, сирење за пари."
Болно е кога најблискиот ќе ти го докаже ова

 

Божее..не дека сум поголема и јас сум тие 14 години, но барем уште сега не се сметам за жена и не си ја истакнувам „женственоста“. Кај бе женственот на 14 години, алооо.

 

Абе сите од ЈБТ може да ми викаат дека сум луда ама си ја сакам Љубица географија бе. И она мене ме сака . Денес не дека знаев нешто, ама битно и седнав во прва клупа пред неа, и со нејзиното познато ајде ученичка ме извади од памет ама нема врска. Излегувам на табла, се тресам а не дека незнаев, кога само ме праша да ги набројам границите и колку се долги, ми олесни, ама од што бев уплашена, незнам што зборев, ама се снајдов накрај. Срцка, мене најлесното ми го даде.

И некако чувствувам дека во моментов незнам што сакам понатаму во животот, т.е живеам ден за ден, немам некои планови за во иднина, имам за подалечна иднина, каде ќе одам на факултет, што би работела.. ама за овие денови, месеци, оваа година баш и немам. А можеби и подобро е така. Сакам да се сконцентрирам на школово, да не се заморувам за ништо друго, со време да си ги научам овие лекции што следат зашто ќе си добијам оценка на 10 лекции максимум и после до зимски распуст ќе си уживам. Не за џабе така не учат професорите а и сите, така си е најубаво.

Ја чекам екскурзијава што ќе биде во Будимпешта, ако е во Бугарија нема да одам, а Будимпешта е град во кој сигурно има многу да се види, иако не дека ќе видиме нешто де.. два дена во автобус ќе бидеме ама нема врска, пак ми се оди, повеќе за дружбата. Сум си умислила дека ќе одам на шопинг таму, ааха да, да, кога ќе ги видам цените таму и шопинг ќе ми се одмили и се. Имам малку парички присобрано, а и мама ако ми придодаде, ќе видам дали ќе ќарам нешто од новиов трговски.

Ајде уште малку.. па ме чеека учењеее!

 

И да ја чекаш, ќе вреди .

Дента кога одевме за Будимпешта си ја дупнав главата со жица и на саат пред тргање бев на клиника да ме шијат и да примам тетанус . Го фатив автобусот на тргање на паркинг а на глава една огромна газа и фластер кај што ми беше шиено, појава лудница .

Ама па затоа Будимпешта беше фенименална, има што да се види а дружбата и случките засекогаш ќе ти останат во сеќавање .

И Софија е убава така да и за таму не се откажувај, ќе ти биде криво .

 

Ееј, супер доживљај си имал ти .
Туку во Бугарија нема да не носат во Софија, туку во Банско а тоа е ски центар, и на никој не му се оди сега во октомври. А Будимпешта прекрасен град е, сите што биле супер си поминале, освен тормозењето по автобуси, пола екскурзија во автобус ти поминува ама нема врска. Ако одиме во Будимпешта, може нема да има втора во Бугарија, ама ако има ако имам можности ќе одам и тогаш.

 

Моментот кога ќе ја пуштат Карлеуша со компанија на радио