[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Крајно време беше да си ја сменам сликата на профилот.

 

Не ми се врува дека некогаш имало полош ден...

 

СДК дека најдобрата другарка мнооооогу ме нервира во последно време, ама никогаш нема да се откажам од неа зашто премногу си ја сакам.

 

Иако за многу работи знам да бидам неозбилна и да ризикувам, но улогата на мајка и сопруга ми е многу озбилно сфатена, и тука не сакам никого да разочарам ниту пак да бидам разочарана...Мислам дека само овде нема да можам да поднесам пораз...на се' друго се прилагодувам, рушам и поново градам, но тука сум укотвена, удобно ми е, и не сакам да гледам што има надвор од мојата удобност...
Ѓаволчиња што искушуваат има, и ќе има, и се молам да никогаш не го изгубам паметот и подлегнам на нив...

 

Кога почнувам да мислам дека се трга на подобро,сфаќам дека треба да бидам "среќна" што било само толку лошо,затоа што сега следува полошо од претходното !
Само се прашувам дали има крај?!!

 

Понеделник е најглуп ден што постои. Па сега ќе чекам петок уште од понеделник. И професорите немаат милост решила да не замара до 7ми час и крај. Пишувајте вие ова што ви диктирам иако ќе ви пратам на меил. Утре испрашување. Ајде барем дома си стигнав да одморам малку па кога ќе фатам тие 4 лекции да ги набубам ее што се 4 лекции за мене . Веќе почнаа испрашувања тестови чуда треба да се загрее столчето.

 

Официјално,луда фамилија сме. Официјално,татко ми ми подари воздушен пиштол. И официјално ќе можам да го фатам секој дечко у Скопје... Са сречом!

 

Мајка Каква мајка бе,тоа е најпроклетото нешто.И за што служи мајката? За да ве напушти? За да си отиде од живите налутена и целата бесна на своите деца? Не,не заслужува ниедна солза,без неа животот ке ми беде поарен.Од утре не нова страница,туку нова книга,нов живот.Се подобро ке биде,знам.Ке успеам,можам јас.Овој период ми е најтешко кога сите ми свртеа грб,ме направиа ку*ва,девојче од улица,девојче што нема гордост,девојче што си ја изгуби мајката по нејзина вина ама тек сега ке се види јас која сум и колку вредам.Како и да е,доста со ова,нема повеке негативно размислување,животот со или без мајка е сеедно.
Малку негативни зборови,ама ова е единственото место каде што можам се да си кажам.

 

СДК се изнасмеав..колкава мрза сум,ме мрзи да ставам кашкавал над кифла,па ја јадам сува и едвај ја мелам и не станувам за инает,и го зедов кашкавалот прво мислев да ставам ама ме смрзи и не ствви кашкавал,па така отворен го оставув до микробранова,ме мрзсеше и да го вратам до фрижидерчо,и мајка ми ми се смее,оффГосподе,каква мрза!!?

 

Мразам втора смена

 

СДК дека народот со ваква младина треба да се плаши за својата иднина.
Се срамам што сум од 96та генерација, гледано од било каква перспектива.

 

Ми гори под нозете, го чувствувам тој страшен притисок. Претрпувам стресови, но не паничам. Не ни помислувам на неуспех, не смеам да кикснам. И нема, верувам во себе. Кога сум под притисок, тогаш сум најдобра - остварувам најдобри резултати.
Морам да ги оправдам очекувањата, тоа се бара од мене. Не сум во позиција да бирам средства за да успеам, се надевам дека целта ги оправдува средствата.

Од друга страна, утре е голем ден за мене. Одам на прегледи, на тестирања. Се` мора да помине во најдобар ред, но не верувам дека ќе биде лесно, мислам дека ќе се случи токму она од кое стравувам. Барем резултатите да паднат во мои раце, за да можам да дејствувам. Посакајте ми среќа, ќе ми треба. Очајнички ми е потребна сета среќа на светов!

 

Ти посакувам среќа,еве од мене..
А сега одам да спијам,се изморив денес..

 

Еее луѓе...таква е љубовта...некогаш ќе те дигне во облаци,а некогаш така убаво ќе те тресне од земја,да не ти текне више да помислиш на неа барем НЕ у блиска иднина.

 

Цела факинг година од тогаш ејјј.
Поминав пред некој ден од тоа место што го сањам секој ден. И беше исто како лани. И тогаш беше ладно и врнеше, и тогаш дуваше ветер, а мене исто ми беше заплеткана косата. Мирисаше на клавчиња и немаше жив човек. Се беше исто само на тоа место не бевме ти и јас ами други двајца кои слично изгледаа како нас, се смееа и се гледаа во очи.
Еј, роденден ти е. Баш ми е мило што те израдував. Знам да читам меѓу редови, ама повеќе сакам тоа да ми го кажеш дирекно, можеби тогаш ќе успеам да соберам храброст и да го направам чекор.
Јас и ти. Тоа не поминува туку така штом трае година дена, а јас и ти сме на два различни правци во животот. Ме мислиш и те мислам. Знам.
Јас и ти, заедно ќе напишеме книга, а дали ќе биде со хепи енд, навистина незнам, само дај те молам да седнеме и да ја напишеме.
Некоја тешка носталгија и депресија ме фаќа. Имам чудни луцидни соништа, чувствувам дека навистина ми се случуваат тие работи што ги сонувам и кога ќе се разбудам прво ги проверувам пораките што ми стигаат на сон, па се разочарувам. Па потоа отварам пораки на фб и пак нема ништо. Пропуштени повици ниту примени исто така нема. А те чувствувам блиску и осеќам дека има нешто многу силно или ќе има.
Виша сила е тоа, ај кент хелп мајселф.
Ми терба помош и утеха. Ми треба една личност да ме спаси од оваа лажна среќа. Ми треба разбирање и поддршка. Ми треба некој кој ќе ми чита книга за добра ноќ, кој ќе пишува за мене. Некој што ќе ми свари чај зашто сум болна и ќе ме покрие и гушка цела ноќ за да не ми биде ладно.

Течи носу течи, немаш попаметна работа знам. Ете и денес ми се случи нов пресврт во животов, промена на работното место на нешто друго понапорно. Нека биде, нека биде и семестаров со 10 предмети, нека отиде се у ноповрат више веќе, неможам повеќе НЕМОЖАМ!!!

 

Тешки денови.... бабичка не е добро, тешко е болна, уште колку ќе издржи... броени се деновите.

Сите ќе го дочекаме тој ден. Но зошто мора толку тага и плачење да поминеме во животот, губејќи ги најблиските?
Треба да се радуваме на малите моменти кога сме среќни, лошите секогаш се неизбежни.

 

Ех да не е срцекршачка нема да знам ништо поврзано со вагината, сега се' знам се'... она ми ти е како вагинопедија..

Малиов ме тепаше у тенкови, ама еден ден ќе се одмаздам.. мх!

 

Статус,т.е пофалба на фб-''Од денес сум дипломиран економис''
Што можеш да очекуваш од дипломирани-академски граѓани кои ни професијата не знаат да си ја напишат.
А ги има на куп.

 

постов погоре како јас да сум го пишувала...уште неможам да верувам дека помина една година од најубавата вечер во мојот живот...ја паметам до детаљ...секоја ситница...секој збор...и тоа е тоа што ме боли...каков е тој човек што може да каже такви зборови без да ги почувствува, како може да илзаже? како можеше мене да ме излаже? како пак јас паднав на тие зборови таа вечер? кога гледам наназад па и неможам да кажам дека била најубава...тогаш за тогаш...и така ете помина една година јас уште мислам на него, ноќеска пак кога го видов и на сон, одма кога се разбудив телефонот барам повик негов...нема...

 

Знаеш, комплицирано беше. Многу комплицирано. Луѓе, муабети, приказни, лаги, вистини. Никој не може тоа да го издржи. Барем не во овој град. Ама ако ништо друго, сигурна сум дека искрено ме сакаше. Сите така викаат.
-Слатко е тоа што така мислиш. Ама и смешно во исто време. Сите така викаат затоа што сите не знаат. Не лажи се дека било комплицирано и не ги криви муабетите, луѓето и градот. Ништо од тоа не е важно. Тој што мислиш дека те сакал искрено не те сакал ни пола од тоа. Нема муабет што може да победи некој што е влезен под кожа. Ти очигледно не си била. Кога жена ќе успее да му живее под кожа на еден маж, само тогаш може да шета и да се фали дека некој ја сака искрено. Да ги кривиш луѓето за тоа што некој не е со тебе е понижувачки. Не прави будала од себе. Не си била сакана. Ти мислам дека не си ни свесна како изгледа тоа кога маж сака жена. Читај книги шеќер, гледај филмови, едуцирај се малку. Контрадикторна си до немај каде. Одбиваш се што ти се нуди, не сакаш ова, не сакаш она, а кога станува збор за твојата среќа, стандардите ти се толку ниски. Толку ниски, што не се ни гледаат.