[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Само јас можам свекрвата на сестра ми да ја чувам на десктоп.

 

Учи учи, глава бучииии!

Ама стварно ми бучи, во вистинска смисла на зборот.

 

Уште еден кобен 16ти.

 

Колку е животот чуден во моментите кога солзите едвај си ги конролирам и целата сум скршена..сепак имаам сила да се насмеам за да не си ја погазам гордоста не плачам за да не испаднам слаба.. не кажувам работи кои со душа би ги врескала.. колку егото е глупава работа!!

 

Многу морбидно бе ова на Антена 5 со Тоше...Ај некој трибјут да направеа нешто, ама емитирање на последното гостување во емисијата, мислам...морничаво е.

 

Досадно е!

Се околу мене е досадно, на факултет е досадно, едни исти фаци, на кафе е досадно, се едни исти муабети.. Животот ми е досаден. Сакам нешто да се деси, малце да избегам од тука, не можам више многу ми стана. Сакам да сретнам нови луѓе, да видам нови нешта
А и моите се досадни, се нешто ме контролираат, се шекнаа луѓето. И овие што објавуаат на фб секоја секунда слика од тоше и песни, и коментари се досадни..
Сакам простор, без некој да ми кажува што треба да правам или што не треба. Нејкам да ме напињаат, сакам за викенд да спијам до колку сакам, а не да ми викаат дека кога и легнам треба рано да станам

Today i woke up, and just hated everything!!

 

Дојдов до некој чуден период во животецов!?
Да гледаш убави парчиња гардероба,убави чевли,пријатна долна облека и да немаш желба да купиш.Не дека можам се да си дозволам,ама нешто можам.А заустам да и го кажам на продавачката мојот број ме пресекува мислата -Чуму ти е?Само да лупаш пари,да стојат работитте облечени&обуени еднаш или два пати во сезоната...или воопшто. Го вртиш грбот и излегуваш следена од ефбкњбфвсд погледот на продавачката...
Ама затоа желбата за храна обратнопропорционало ми се зголемува во однос на шопингот.И тоа колку и да јадам дупка во желудников,која ништо не ја полни.И некој грч ...време на пмс ли е?По датумов рано ќе да е ама пак ќе кажам нешто се случува со мене...
И датумов плус

 

И она кога на антена5 ке ти ја погодат песната и во позадина Тоше Проески зборува. Две солзушки капнаа жими се.

 

Точно во 00, изгаснав се во собата, гореше само свеќичката на тортата и во позадина од мојот телефон пееше „Роденден е денот“. Кога влезе во собата многу се изненади, ни најмалку не очекуваше вакво нешто. Дури не ја ни пресече тортата од што му била убава, утре друго ќе ме частел. Незнаете колку сум среќна што му се допадна.

Многу те сакам бате

 

СДК
Вечерва е резервирана за лов сонгс со Антенна 5, последно слушав Мартот.
Сега слушам дека имаат пуштено снимка со Тоше, убави песни даваат, еххх како само ја погодија една од моите омилени песни, оддамна не сум ја слушнала.
http://www.youtube.com/watch?v=kSXx7-EceBA

 

Денеска ќе се радувам, а имам и причина. Денот не би ми бил тоа тоа ако не ја видам К... да си потрачариме малце, ако не ја слушнам Д.... да си пооговараме, ако не си пишам со М...., ако не го слушнам неговиот глас, ако ја нема А...., мајка ми, тетка ми и едни мали сини очиња.
Ете не се многу, ама уникати се!

 

Јас и он исти кога ќе се симнам од воз,ептен ме трогна сликава...

 

Ме маваат страшни депресии на денов па да си се олеснам...

5 години еј, 100 пати да пишам се уште ми е невозможно. 5 години поминаа и не се заборава

Памтам бев средно, 1 година- 2 смена, решив тој ден да спијам до подоцна ама телефонот во 9 часот се уби од ѕвонење..мајка ми. Ми кажа дека се случила сообраќајка ама не е сигурно дека е Тоше да не се потресувам. Отворив одма на интернет и... не плачев бе, си чував со себе, храбра сум јас не плачам, си пуштив радио и ми се вртеше во глава само: Зошто бе баш он, зошто се што вреди и ги има основните морали за живот мора да си отиде од земјава? Не е добро место за нив? Да ги остави безгрешни и да ги спаси од простиов народ кај што поимот почит одамна испари?!
Дојде сестра ми и цела во солзи ми рече: Зошто мораше он?!
Скопје празно, 1 милион народ на улици плачат и се гушкаат ама празно, без љубов, без едно насмеано лице, морбидно, се слушаше насекаде само :А мојот живот игри без граници.... Цел плоштад со песни, слики, му напишав и јас: Барем да се јавеше збогум да кажеше, последен бакнеж за крај, нешто што ќе трае долго да ни остане или да ни кажеш зошто отиде...
Мислам си ги истрошив солзите во следната недела, ама ништо не го враќа. Еве после 5 години тешко ми е, многу.
Сакам да му идам на концерт, да вриштам, да го слушам како ни повторува после секоја песна колку не сака. Го слушам на антена сакал концерт со сите трибини и игла да не може да падне од гужва...па ќе му се исполнеше, знам дека ќе наполнеше без никаков проблем. Па да го гледам како пее песни со пејачи кои сеуште не дознаа ни кај е Македонија, да снимаше нова емисија на лав сонгс антена а не на оваа срцево на илјада парчиња да ми се кине

Нема да те заборавам, и деца и внуци и правнуци ќе слушаат твои песни, ветувам.

 

И еве ја мојата омилена од Тоше
Пушти ме....

 

http://www.youtube.com/watch?v=7y3RjMEXBnw

 

Минатото никогаш не останува таму каде што му е и местото, повремено ќе ти се појавува во сегашноста колку да ти го у*ере денот

Мене од сабајле ми се појави во вид на рано утрински телефонски повик од братот на бившиот, имал тешка сообраќајна несреќа (бил пијан) и ме барал мене да ми се извини
Му кажав дека не ме интересира ништо за брат му и му исклучив.
Се јави после мајка му да ми каже дека сум бесчуствителна кучка
Сега само што го испратив татко му кој ми дојде дома да ме колне во детето за да отидам

Ме изнервира татко му што ме колнеше во детето, чекај бре човеку син ти не му дошол паметот, лани ми дојде во Скопје на врата, се сепна кога ме виде бремена за да почне да ми се заканува дека овој пат ќе ја завршел работата како што треба, додека ме нашле мртва тој веќе ќе бил во авион за дома, никој ништо не му можел
Среќа моја што имам еден куп први братучеди кој му дадоа до знаење дека тие нема да дозволат прашина да падне врз мене, кога не се разбра од збор, се разбра од ќотек, подвитка опашката и си се врати дома.

Никако да си прифатат луѓево дека израснале монструм, да се засрамат од неговите постапки, да се засрамат од тоа што ми го направи, на чекор од смртта бев заради нивниот син а тие сега бараат да му ја олеснам совеста, епа не сакам, да знам дека стварно му е жал би отишла ама вака не.

Му кажав на татко му дека тоа што тој го чувствува во моментот е истото чувство кој го имале татко ми и брат ми кога видоа што ми направи син му, татко ми остаре 10 години тој поглед што го имаше во очите никогаш нема да го заборавам.
Му опростив јас оддамна на син му што ми направи на мене и физички и психички заздравев ама никогаш нема да му опростам за тоа што им го направи на моите, низ каков пекол поминаа моите заради неговиот болен ум.

Ги разбирам луѓево, тешко им е ама и мене ми било тешко па тие не биле загрижени за мене, не ни барав ништо од нив освен да ме остават на мира, синот нивни имаше 7 години да се извини за тоа што ми го направи, не го направи тоа, сега затоа што се плаши од смртта треба јас да му дозволам да си отиде спокоен на другиот свет.....епа нема, you reap what you sow

Бесчувствителна или не и да умре ич не ми е гајле (сам си е виновен) и ако има задгробен живот се надевам дека таму ќе одговара за тоа што ми го направи, едноставно не можам да најдам грам сочувство во себе за да му го олеснам преминот, некое работи се едноставно неопростливи.

Единственото добро што излезе од тоа што ми го направи е што ми покажа дека можам многу да преживеам, ме направи посилна од кога и да е, ми го ослободи патот да го запознам најпрекрасниот човек и да бидам бескрајно среќна со него.

You think you got the best of me
Think you've had the last laugh
Bet you think that everything good is gone
Think you left me broken down
What doesn't kill you makes you stronger
Stand a little taller
Doesn't mean I'm lonely when I'm alone
What doesn't kill you makes a fighter
Footsteps even lighter
Doesn't mean I'm over cause you're gone


Ми олесна само што се изнапишав, не сакав никој од моите да ги вознемирувам со тоа што се случува, доволно поминаа, нема потреба да им враќам лоши спомени.

 

Од 5 саатот станав за да се истуширам. Немав време вчера од шетање.
Абе нозете не си ги чувстувам.

Сега трк до училиште па после до кај Тошка. Се надевам нема да биде гужва, па ќе можам да стигнам до гробот, барем свеќа да запалам.

 

Се изнаврна надвор,колку сакам да не морав да одам сега никаде и да си останам во кревет... ама немаааа

 

Поминаа 5 година ееејј 5 години брзо поминуваат ама не и болката ооф Тошее <3 :'( :'( :'(

 

За момент сето лошо нека стои настрана.
Ми имаат убавина ваквите тмурни денови. Нема гужви, ги облекувам длабоките кондури и чекорам по тротоарот на мојата празна улица. Тропотот прави ехо, се шири по немите дворови. Неминовно размислувам за нешто што ме мачи, па не забележувам дали некој друг поминува. Полека одам до автобуската, а таму во оваа меѓусмена е исто тивко, чекам автобус и го собирам чадорот.