[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Лесно е да кажиш спакувај си куферите и напушти ја државата

 

СДК станав тетка Ах убаини... да даде Господ, секому

 

^^^ Да ви е здраво и живо Гордеее


Овие Американците кај ги погоди ураганот,па и си направиле слики демек полошо дека било и дека ураганот е со ненормални размери Остај тоа,место да си го пазат газот,тие се сликаат за Фејсбук и за на Youtube. E како после да речиш дека се нормална нација?
Ко демек кај нас па не истураше овие дена,немаше поплави на некои места и не сме преживеале ненормални зими
Греота се само луѓето,што стварно ќе ги погоди и што изгубија се и кои ќе останат без многу работи,за нив ми е жал само...И дај Боже да нема многу жртви.
Додуша,ние и без ураган сме за греота во државава
А што па секогаш ураганите ги крстуваат на женски,а? Мажите да не се случајно поарни? Бетер се од урагани!

Се читаме пак

П.С. Многу убава бе оваа новата платформа,неможам да се соземам

 

Во последно време има многу што сакам да кажам, ама пак минималното слободно време го користам во не-кажување.
Се помалку и помалку спијам, не знам дали е тоа од сочуствителните ноќни мори за хероините од приказните што ги читам, или пак од ужасните болки во стомакот и невремето.
Се чувствувам се понеспособна за размислување, а камо ли за општење, концентрацијата ми паѓа на ниво што досега не сум го искусила.
А учењето? Колку често само се наоѓам себе си со книга в рака, ни читам, ниту пак ми влегува некој збор ако евентуално прочитам. И што ме заплашува - воопшто не ми е гајле. Не се пронаоѓам себе си во светот на луѓето што се високо образовани во што може повеќе области колку да си докажат себе си дека вредат. Си има само одредени делови од школото, и од се што може да се знае, што ме интересираат и во моментов немам никаква волја за тој круг да го проширам.
Ова време го мразам затоа што имам толку многу инспирација која што немам време да ја преточам во дела. Главата и времето ми се високо некомпатибилни и повеќе ниедно апче не делува.
Уште поплаки?
Можам да се жалам засекогаш, од се и сешто. Тоа ми е карктерно.
Но овој пат ќе се фалам дека и покрај сите поплаки, не сум се чувствувала депресивно и нерасположено со месеци. Можеби на ден-два поради оправдани причини.
Ни школото не ме депримира.
Само денеска се фатив себе си кај што размислувам дека не се гледам себе си мажена, со деца. Не дека не сакам.. Ете, тоа ми беше првата мисла што ми прелета низ глава кога една професорка нагласи дека ние женските треба да си бараме лесна работа за да имаме време да му се посветиме на семејството. Да? Па, ако веќе се стремиме кон старовремскиот стереотип... Дваесет и првиот век е ова, владее индивидуата со невозможна слобода. Што ќе бидам јас? Машински инжењер? Архитект? И слободен уметник во хоби како задолжитолно. Се гледам себе си затворена во соба, со музички инструменти околу мене и без број парчиња хартија. Тоа е веќе нешто што можам да речам дека сум јас. Но јас кај што давам ветување на човек дека хармонично ќе го поминам остатокот на мојот живот со него? Кому ќе верувам толку? Сите брзо ми здосадуваат и само маани им наоѓам. Тоа е една маана што не можам да ја искоренам, не сега за сега. Кој може да трпи таква личност, ако ете веќе јас сум таа што прави компромис?
Уште малку ќе имам седумнаесет години. Овие се мисли што треба да ги отстранам, не ми доликуваат. Јас сакам сопруг и сакам 3 деца. Зошто налетувам на тешкотии со самата помисла и сум убедена дека тоа за мене е научна фантастика? Можеби уште си живеам под некои апсурди на една тинејџерка, заглавена и не може да порасне, поткрепена од советот на мајка и да не се мажи до 30та година. Контрадикторна од нејзиното општество.
Се чувствувам толку детинесто и хиперактивно.

 

Ој утре. Утре одам сама да шетам градови на спротивен брег. Се чувствувам како на почеток на филм...this is the beginning of a big adventure. Не можам да дочекам.

Италијански, Кери Бредшовски ќе се пофалам, си ги купив првите кондури тука. Обожавам пазари, ама она обожавам пазари. Ценкање на сите страни, фрчат мали пари за големи работи. Во Барселона кога бевме на еден ден потонав во нивниот пазар, си се сплотив со сите тие мириси и бои, со овошна салата Македонија и она чудноно змејско овошје. Буњановец ми е едно од омилените места во Скопје. Тетката со црвена коса што има најдобри праски на свет, редот со рибите, тезгите со козметика каде како мала очи плакнев. Јуник и Космо можат вода да им носат на продавачките на пазар, се знаат. И мекиците, ооо мекиците. Жал ми е за другарка ми која пазари овошје и зеленчук во Тинекс.

Средувам белешки, лакирам нокти. Тонам во чаеви и пејсажи. Виртуелно си ја гушкам мајка ми и мачка. Така иде тоа.

 

Еве јас си го славам, т.е. не би рекла славам туку го одбележувам денов,затоа што ми е ќејф,затоа што ми се допаѓа и ми е прекрасен.
И, сега?
Тоа ме прави сатанист,или па некаков си грешник затоа што е католички празник?
Абе луѓе, ај научете да си живеете за себе и помалце со мрчење и хејтање, секој има право да прави што сака и што го исполнува,да слави што сака и така натаму.
Нашиов менталитет се сведува само на мудрување и солење памет,значи...

Извинете ако беше оф-топик,ама всушност и не беше,тоа сакав да го кажам само...

 

Денес се препив чај. Да ги соберам можеби беа 10 шолји-сигурно!
Ако, топло ми е кога пијам чај, убаво. И така ми студи, вака ем душичката, ем дланките си ги греам.

Извршив милион работи денес, и пак имам слободно време. Експерт сум за слободно време-го имам во изобилство

Расположена сум вечерва за балади, чај и насмевки.

 

Се затоа што премногу брзо пораснавме.
Огорчени души, мирни лица и гласни, неискрени насмевки.
Се.

 

Life is too short to learn Italian!
Идиете у ку*ац и ти и наставничката. Сфаќаш, просто не ме занима јазиков. Ич нејќам да го знам, ко демек кидам ја у Италија..оо ја до СК неможам да отидам.
Глупо е, да.

 

Во ред де оставете ме малку да здивнам. Како капак на сите тестови, на сите испрашувања и на тоа што скоро една недела бев болна, сега мораше ли сите мене да ме бараат? Roxanne дај ми ја тетратката, Roxanne дај ми го домашното, Roxanne што ќе има на тестот... Зошто сите ме третираат како да немам живот? Не сум закачена на закачалка јас. Не е можно од 35 луѓе само јас да знам што се случува. А кога тебе ти треба нешто е тогаш никаде ги нема, тогаш они заборавиле тетратки, тогаш не знаат. А јас кога незнам цела зграда на нози ќе ја кренат од паника, и ќе ми викаат дека ги лажам. Ееее нема веќе така, што сака нека си викаат они. Си реков од вчера, ќе ме видат мене пак они да му помагам. Нема веќе. Вечер ќе си седнам и ќе си се одморам и телефонот ќе го исклучам и никаде нема да ја видат бубалицата што мислат дека можат да ја искористат.

 

Прво,ова не се однесуваше на ТЕБЕ како поединец,туку општо.Второ,не викам дека тоа те прави сатанист или грешник,и не хејтам или мрчам,само кажувам дека 90 посто се возбудуваат на празников а незнаат што значи.
И не солам памет туку само кажувам како што е.

 

Ја загубив лектирата, никако неможам да ја најдам. А каде е - само Господ знае

 

Не се нормални ова американциве

http://www.time.mk/read/8fcb75118c/c01d14571e/index.html




http://www.youtube.com/watch?v=9bZkp7q19f0

 

Оптимизам се вика тоа Инаку мене многу ми е жал за сите жртви и штети

 

Кражба.
Би зборувала многу на таа тема, но едноставно не ја сфаќам потребата да посегнеш по нешто туѓо.
По нешто за кое знаеш дека од оној од кого посегаш треба да води сметка на ова.

Сите ние да не кажам провинцијалци, туку ќе кажам луѓе од страна кои што учат подалеку од дома, носиме пари онолку колку што ќе ни дадат од дома, и ништо повеќе. Значи на таа сума треба ние да водиме сметка за оние денови кои што ќе ги седиме онаму каде што сме. Можеби некогаш ќе имаме повеќе односно сме заштедиле, можеби некогаш ќе ни излезе нешто непредвидено па мора да дадеме повеќе, но сепак оделуваме од таа сума која што не е за ниту 1 денар поголема. Се води сметка за се.

Е сега не ја сфаќам сатисфакцијата на луѓето крадачи да посегнат по туѓо. Без разлика дали било наше, или на некој којшто живее во околината кадешто и учи.
Повторувано е милион пати дека сме дошле со толку пари. Сум одвоила за превоз, за храна, за некои лични потреби, и пак посегнуваат.
Каде им е моралот?!
Каде им е карактерот?!
Дали ова е болест или нешто друго?!

После ми доаѓаат и ми положуваат сметки како не требало да се краде, како не требало да се посеѓа по туѓо, а на челото им пишува дека се они одговорни за се.

 

Си бил.. Уствари не си бил,уште е жив..Мамето негово

 

Сдк само судоку може да ме релаксира оваа вечер.

Денес ставив една точка, точка по едно име, морав, собрав храброст.
Верба да се има, тоа ми е најбитно.


http://www.youtube.com/watch?v=OpYKtirb ... re=related

 

Оноа, кога сонуваш некој толку реален сон што кога ќе се разбудиш не ти се верува дека си сонувал. Уште полошо кога сонот е фантазија и сакаш назад

Уф бре, знам дека сум лошка ама па сакам тоа да беше реалност.. Предобро беше за да биде вистинито, знам. Неостварената желба ми се оствари во сон.

 

Леле, леле. Сите се исповозбудиле за Халовин, а јас уште неможам да ги убедам другаркиве да гледаме некое хорорче. Се страшат Изгледа сама ќе морам да си се забавувам, пак.

 

јас ќе ти правам друштво,многу сакам хорор само кажи некој добар филм