[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Малите меки шепички на кученцето, врз моето лице...треба ли да продолжам да пишувам за да го опишам чувството... Цел ден влечам насмевка ради него, меченце мое малечко...

 

А како ако не...
Не е важно како, ни кога, ни зошто, ама секогаш знам дека тој глупав маж ми носи дневна неволја небитно на кое поле. Не дека беше страшно, ама просто е непромислено и глупаво! Ми иде од газот да си каснам, е на, дотолку

СДК, чудно, глупаво, нефер, неетично, неромантично, себично и нелогично-жената во животот може да љуби и двајца, едниот ќе го љуби вистински, а другиот погрешно!

 

Имам нов симпатија. Помини замини да ве известам хахаха
Убав ден денес

 

СДК нападот е најдобра самоодбрана, да кога човек се наоѓа во тесно и незнае како да се извлече од ситуацијата.Па барем веќе, ако има нешто за што човек смета дека самиот тој згрешил, а не знае како да ја поправи грешката, нека се носи со истата и нека не ја повторува.Другите, не се виновни за туѓите грешки или што и да е.Ама човек еднаш ќе се сопне, некогаш и двапати, ама трет пат би требало нешто да научи.Заморно е да го пребираш туѓиот товар, кој некој ти го оставил, незнаејки каде да го смести.А ако пак истиот го одбиеш, па зошто си го одбил тој товар, работава.Треба секој човек својата работа да си ја брка, многу мешање во туѓата, не е на арно.Не секогаш има луѓе кои знаат да сослушат некого, па и да помогнат....Живот, додека трепнеш, заминал, а не пак да приметиш дали и какви луѓе се појавиле во него.

 

Синоќа беше ноќта на вештерките излези без пудра

 

Продолжен викенд, 4 дена одмор, епа заслужив

 

Сдк солзи и празен стан не идат заедно.


Имам потреба од рамо за плакање, топла дланка да ме држи за раце и силна прегратка.
Не можам да сфатам како моите зборови и постапки можат така лесно да ги заборават и најблиските луѓе околу мене, зарем зборувам на неразбирлив јазик.


Преголема е малава соба за мене и тешкиве воздишки оваа вечер.
Не ми е денот.

Топлиот чај ако не ме смири не знам...
мислам дека неговата музика секогаш ја потполнува секоја празнина, чувствувам некое мало спокојство како се вселува во мене кога го слушам.

http://www.youtube.com/watch?v=e6E91A495uo

 

Само што прочитав животот е игра, или ќе бидеш играч или играчка.. епа изборот е наш.

И уште една мисла што Мајкл Џексон ја има кажано - I'm happy who I'm, I'm happy to be alive.

Некогаш многу се разочарувам кога читам дека некој би избрал нешто друго, отколку живот зошто другите така (обично е лошо нели?) мислат за неа/него! Е па извини ама ако не му покажеш муда или заби на животот ќе паѓаш! До моментот додека не создадеш авторитет и не почнеш да си го цениш постоењето твое тука на Земјата, а не си без цел сигурно.. ќе се губиш по заебаните патишта. Живот како и да е ќе ти дава можности, болка, солзи, љубови, насмевки. Ќе те учи различни работи ама никогаш нема да биде лесен ама може да биде и екстремно убав. Самиот по себе е комплициран, а човекот е тој што најмногу комплицира. Како и да е мислам особено за младите не можете да плукнете по животот и да се откажете од него, кога не сте ни виделе доволно од него..

Нов месец е, кај мене ќе има промени, какви немам појма, купив авионски билет, знам дека на 16 летам.. а после? Не знам! Спремем роденден на Мила, торта порачана, ќе си го добие својот еднорог, утре ја земам порано и купуваме поклончиња. Ја сакам, не се опишува колку.. ја сакам..

 

Богами, за чудо некое, да не се урочам. Пу, пу, пу... 2 петки сум добила денес. Денес ќе да е некој посебен ден. Иначе уште од прееска се мислам дали... сега да си легнам, па утре да учам. Или утре да учам, а сега да си легнам. Само уште утрешниов ден да помине како што треба. Спиена сум само 2 ипол часа, така да, иако е рано... Добра ноќ.

 

И КОНЕЧНО ДОЈДЕ ДЕНОТ ! 2ри Ноември.....Поправо утре е али ајде нема везе Јухухуху многу сум си среќна па и денеска на школо беше супер....добро сеа малце врнежливо али ништо не може да ми го расипи расположението оваа недела .Инаку да ме глеате на бекстејџ утре или другиден (ако сакате) И кој ќе оди на концерт на Слаткар нека гледа..... ќе ви намавнам од сцена (ако оди некој од вас нека се покаже, ќе се запознаеме )
Посакајте ми убав помин и држете ми среќа , да не се избледам таму на сцена
Бидете ми поздравени

 

Сама на себе сум си најголем непријател.
Ми треба подобра организација на денот, нешто што од секогаш добро ми одело. Изминатиов период се движев по некоја линија на просечност, ништо над тоа. Ако нешто од секогаш ме нервирало, тоа било завршување на обврските колку да се направат, колку да помине.
Денес имав клучен момент, за конечно да пресечам. Добро ми доаѓа кога сама ќе се зашамарам.

Ме радува и тоа што ми се ближи роденденот, па некако еуфорична сум. За некои работи никогаш нема да пораснам, убаво ми е

 

Уште утре да помине, и да здивнам! 5 колоквиуми еден по друг, па напорно ми е, доста е веќе.
А потоа следува убав викенд со него. После многу време, да го видам, да го почувствувам, да го помирисам. Иако секој ден сме заедно, ми фали. Ми недостасуваат нашите моменти.

И јас сум во редот на оние кои го сакаат месецов. Не за друго, се поблиску е Н.Г. А ако ми се остварат плановите и желбите за истата, ќе полудам! Едвај чекам!

Останете во добро расположение, и забавувајте се викендот, сте заслужиле

 

Денов ми беше какао.
Рано будење, тој до мене, конечно.
Нежности, бакнежи и страсти немаше ова утро, се посветив целосно на книгата и учев добри 5 часа.
Дојде време за ручек. Кој ме чита, знае дека јас и дечко ми љубиме да си готвиме заедно и да си се мешаме и критикуваме воедно самите, а денеска богами и се спукавме добро, ама фала Богу, помина и тоа бргу...проследено со многу страст и краток прекрасен секс.

Другата половина од денот, ми беше подеднакво прекрасна.
Кафе и муабет со две нови предраги колешки, кои за толку кратко време, буквално ме освоија, прекрасни девојки.
Тоа едно кафе со нив, би сакала да трае со часови, ама дома имам доста обврски, книги и книги, па мораше да го прекинеме, и еве ме, сама повторно вечерва, на торент нова серија се симнува, а јас со мачорката моја, пред печка и листаме заедно презентации.

Јас само сакам да си одам дома, кај мама и тато, една недела, и да уживам во мојата најубава соба, со моите три големи и дебели мачори, да гледам филмови на најудобниот кревет на светот-се разбира мојот, и сакам да ме чешка секоја вечер дедо пред спиење.
Сакам навечер, кога ќе испаднам во моето Неготино да се прошетам како човек, или да седнам и да пијам чајче... или некое винце.
Мама и тато ми фалат страшно, исто како во прва година кога ми беше претешко да се навикнам без нив.
Чувствувам празнина и тага, носталгија огромна, душата ми плаче за нив.
Значи, бројам, молам и чекам да помине следнава недела најбрзо, да поминат полагањата, и да си одам дома, со мерак ќе си го спакувам куферот, и конечно ќе си ги гушнам моите родители...
Моментално солзи ми се лизгаат по образиве жешки, и такви емоции ме совладаа, да не личам на мене...
Дечко ми пред некој ден ми рече: Искрено Ана, ги имаш најдобрите родители на светот, спореди ги моите само со твоите, ццццц која разлика, депресија ме удира кога ќе размислам на тоа..
Јас само се насмевнав, зашо ако кажев нешто знам дека ќе се расплачев, ама денес, пак тоа чувство, таа болка по нивното присуство, си плачам и пишам...
Тие родители, буквално даваат се што можат, се што имаат за мене, нивната љубов се чувствува и гори повеќе од се на овој свет, а мене тоа ми е нај доволно, и нај големата мотивација, да станам човек, како што тие ме замислуваат.
Независна жена, здрава и среќна, која за некоја година ќе работи, и ќе има свое семејство кое ќе биде големо и среќно.
Да си доплачам, и ќе и ѕвонам на мама, не сакам да ме познае дека плачам, пошто знам дека и таа ќе заплаче...
Таа секогаш знае како ми е...дури и преку мобилен, доволен е еден мој збор, за да осети каква сум во моментов.
Аххх...

 

Да, дојде 2ри ноември. За некого крај на работната недела, за некого почеток на убав викен. За некого можеби ден за шопинг или долго очекуван коцерт.
А за некого ден за долго очекувана и подготвувана операција која треба да го промени животот, на подобро.

За мене обичен ден, не многу различен од другите. Со коса во нескротливи локни од влажново време и чизми за дожд, како промена.
И не верувам дека ќе фатам нешто работа. Со немир во душата ќе го очекувам телефонскиот повик, со мамурен глас да ми каже - Бидна.

Знам дека не сум јасна, а ако сум барем малку-посакајте му среќа, ќе му биде потребна.

 

Немам чуства,немам ништо
сега сум на почеток на крајот,живеам за пак да бидам со него
се друго е излишно.....животот тече,а празнината во мене се зголемува
надежта исчезнува нема од што да се одржува
сами си креираме како ке биде и можам да кажам оти оваа
ми беше една од најпогрешните креации во животот.

 

22.40 ама не се давам Маж ми оддамна веќе р'чи,убаво реков пензионери сме
Навистина,ми фали времето кога седев до ниедно време,тишината,компјутерот и јас,онака седев без везе,пуштав мисли насекаде,читав стари дневници,пуштав солзи,воздишки,насмевки....
Утре организирам вино седенка,јас и тој ,мора да се враќаме во форма Да издржиме будни до полноќ-добро ќе биде Ме уби трчањето насекаде,се враќам дома и на кревет мислам Бурни времиња бе
Ајт,добра ноќ

 

Толку голема тежина имам на душава, сакам да се исплачам очајно, а солзиве не излегуваат...
Какви мешаници имам во главава и срцево, просто ќе полудам...
Љубов има, ама друго фали?! Што фали, што... мир и среќа не можам да најдам...

 

Измачено душиче сум.
*барем кога никој не се сожалува со мене,редно е самата да се сожалувам со себеси.*

 

Сега кога го отвроив форумот за прв пат,прво влегов во Специјален поздрав наместо во Сакам да кажам, го сретнав поздравот на Neytiri упатен кон Trendafilka.Одма со брзина на светлината го побарав постот на Трендафилка..Што да ви кажам? Многу ми е мило кога на сите вас ви се случуваат убави работи,тажните работи кои понекогаш ги пишувате знаат да допрат и до мене.
Ајде ноември нека биде месец каде што ќе ни се случуваат само убави работи и секој ден да читам убави постови.

За денот што да кажам.Ми помина многу брзо.Колку и денови да сум дома поминуваат неверојатно брзо,дури да трепнам треба да фатам автобус за враќање.
Некој ќе спие,ама јас штотуку го направив моето кафе.Вечерва можам да си дозволам опуштање. Му ветив на брат ми дека ќе спиеме заедно.Ах колку се чудни помаливе деца.Кога те нема некое време одма се менува ситуацијата,брат ми се претворил во ангел,моментално е послушното дете на дада.За разлика на пример од летото,кога верувајте не се поднесувавме заедно со сите негови пушки,пиштоли и целото време кога трошеше интернет за да гледа Долина на волците бре

Имајте убав остаток од ноќта.

 

Оп-стоп 1, 3, 4, 5, 6, 12, 15, 20, 22, 23 се мои.
Старфиш имај милост, немој вакви шокови да ни правиш, па овде има луѓе што имаат многу за учење, а не можат цело време да се пред пц.