[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

ne pravam poveke isti greski.dovolno bese.ne sakam poveke da minuvam niz istoto.se nadevam deka ovoj pat nauciv,za da ne zalam podocna.

 

Денес решив да се препуштам на задоволствата. На слатките задоволства. До мене полу празна кутија чоколатца After Eight, моите омилени, радиото свири, јас летам со паметот... Убавини. Како само ме израдувал дечко ми вчера кога ми ги даде чоколатцава... Ми рече: Случајно ги видов додека купував нешто и ги купив за да те изненадам, знам дека ги сакаш. Е богами, ме изненади. Ги мислев подолго време, умирав по нив и како да знаел

Всушност, јас сум тип на човек што ја идеализира храната и што постојано мисли на неа. Голем гурман сум, уживам кога јадам и знам и со денови, па и недели да мислам на одреден тип јадење (како на пример на After Eight ) и не сум мирна се додека не го каснам тоа што сум го посакувала. Ах кое уживање ми е кога ќе си седнеме некаде заедно со него, па ќе си нарачаме нешто и полека си го дегустираме, па си пиеме винце, па уживаме во храната... Многу сакам да јадам. И многу е страшно кога ќе ми се уврти во глава некое јадење до тој степен што ми станува опсесија се додека не го купам/направам и изедам

Туку, ако решам да се мажам, дечко ми мора да задоволи два мои каприци, или ништо од бизнисот. И нему му кажав вчера, да си знае Прво, сакам во спална да имам custom-made кревет, таков голем, king-size. Да биде простран и удобен за спиење и за... кхм... други работи И второ, во купатило не доаѓа во предвид да имам туш-кабина. Сакам када, исто така голема, длабока, стилски направена, и по можност да собира двајца А, да, и да биде покрај прозорец, на кој ќе си наредам свеќи. Од куќата на дечко ми има прекрасен поглед на градот, и сакам кога ќе се бањам да си гледам надвор. Не се секирајте, нема да ме гледа никој, нема соседи од таа страна, туку само прекрасен поглед до недоглед

Ех, пусти сништа... Додуша, ова мора да биде реалност, инаку ништо не правиме Па добро де, скромна сум, не барам многу. Само кревет, када и прозорец. И плус, и мажот ќе има корист од гореспоменатите работи Е кој не би посакал ваква жена бе?

 

Сдкпази само од Афтер еит може баеги да ти се залоши. Барем јас имам такво искуство

 

Па ако ја изедам цела кутија може и ќе ми се слоши, ништо чудно

 

Не може да и се слоши, зашто е зачинета цела кутија со љубов.

 

Памелке, секој може да отвори тема, да напише мислење

И сакав да кажам, ако човек се радува на туѓата среќа, токму тоа и ќе му се случи, ако пак не се радува на истата, а се радува на туѓата несреќа, пак ќе му се случи истото.Вакви нешта се толку поврзани, што мислиме дека истото е смешно, врска нема и сл.Изгледа се лажеме.
Знам дека некогаш и јас се бунам што е ладно надвор, не го поднесувам студот, но некогаш ми се допаѓа кога зимно време ќе заврне снег, натрупува едноставно и тогаш незнам како се создава некоја тишина, топлина, преубаво е.
А вицов шо го прочитав некаде, умерв од смеа, на некои веќе им го кажав, пак ќе го пишам

Доцна во ноќта некој ѕвони на врата.

- Полиција отворете!
-Нема никој дома!
- А кој зборува?
- Ви се чини!
- А зошто е запалено светлото?
- Чекајте сега ќе го изгаснам.




Ете така, смеењето е здравје за човекот :geek:

 

Најубаво се чувствувам во овие четири ѕидови.
Ова е моето мало царство, мојот спокој...
Каде и да сум, кога ќе се вратам повторно во мојата соба и кога ќе ја затворам вратата тогаш имам чувство дека се наоѓам во некој друг свет.
Свет во кој сум сама, а никогаш не сум осамена.
Ја затварам врата со воздишка, со спокој, со мир во душа, зошто тука сум своја. Таква каква што некои ме сакаат и таква каква што некои помалку ме сакаат.
Денот дали бил убав или лош не е битно. Мојата соба е секогаш иста, спокојна, мирна, тивка..
Тука никој ништо не ми може. Тука се чувствувам најубаво.
Се во оваа соба е дел од мене. Оваа соба мене ми припаѓа, а и јас тука припаѓам, токму во овие четири ѕидови.
Еден ден ќе ја заклучам и оставам празна, но секогаш ќе постои тоа мое мало катче во кое ќе можам да се вратам кога ќе посакам и повторно да се почувствувам своја на своето.

 

Сдк некои луѓе осет немаат

Цицаат енергија со цевче, звц звц и немам енергија од два реда муабет, од едно ракување, од едно среќавање.
А други пак осет немаат за тоа дека ги нема никаде, ми ја цицаат позитивната енергија со тоа што ги нема.

Како духови се.


Не сакам недела, кога е ваква.
Тмурна, досадна,ладна, безврска...
Ах чајче да не си ти, што би правела јас.

 

Би сакала да измислам 'нешто' против луѓе кои свесно сакаат да докусурат некој послаб од нив, некој кој веќе и онака многу изгубил во животот и некој кој и онака е доволно утепан.
Таман кога ќе помислам дека на некои луѓе им се подигнала свеста, така фино знаат да ме треснат од земја, да просто не знам кој правец да го фатам попрво!
Некои (не)луѓе не заслужуваат шанса за жал , не заслужуваат ни прошка , не заслужуваат доверба и верба во нив дека ќе се променат и дека станат подобри...
Барем да имаше некој показател, некој знак на кого треба да му дадеме можност повторно да се покаже и докаже би било полесно
Уште колку пати ќе се каам што незаслужни луѓе пак и пак ми влегле во животот и ја искористиле таа шанса дадена од срце за уште еднаш да ми го згорчат?
Ќе се здобијам ли јас со толкава суровост како вашата, па да ви вратам за секоја солза, патење, агонија и чувства на безизлезност кои сте ми ги створиле?

 

Премореноста си го зеде своето. Лошите соништа ми ја уништија вечерта за одмарање. Ама затоа неговата преградка ме топлеше цела вечер. И цело утро. И после појадокот пак Обожавам да се гушкам до него. Да се стуткам под 2-3 ќебенца додека пукаат дрвцата во печката. Обожавам како јас сум секогаш топла наутро, а тој секогаш ладен. И ќе го гушнам, ќе го стиснам силно и нема да му дадам да се помести.
Ама реалноста чека. Книгата ме чека, батериите се скромно наполнети, ама знаат тие да работат и на љубов. Љубовта ми е движечка сила овие 2 недели. Всушност, да не се лажам, овие 2 години. Љубовта кон семејтвото, кон најблиските, кон либето. Љубовта кон животот.
Животот е тежок, ама борбата го прави убав.

 

Во Валандово викаат:
Мајка домаќ`инка, ќерка домаќ`инка!
Мами Ај Лав Ју

 

само да можиш да видиш како ми се појавува насмевка на лицето кога ќе видам дека си ми пишал. како блескам кога ќе те видам. ќе направам се само за да дознаеш колку многу ми значиш, колку многу ме правиш среќна.. ми значиш, ми значиш премногу.. и пак ме претрка и пак ми пиша прв..
толку малку ми е потребно за да бидам среќна. еден поглед, една насмевка.. само ти. среќата ја најдов во твоите очи

 

Сакам да кажам едно здраво на сите! Нова сум на форумов. Ги прочитав правилата и стварно е добар форумов. Веќе неколку месеци сум на Гламстик, ама неможам веќе , лом е . Видов на фејсбук за фемина, па се решив да се регистрирам тука а да прекинам да седам на Гламстик.Стварно е прекрасно организиран и си има правила што треба да се почитуваат а посебно ми се свиѓа тоа што треба да се пишува на кирилица . За прв пост доста ми е , за понатаму се надевам дека добро ке се дружиме

 

Чуството кога си многу далеку повеќе време и веќе те фаќа носталгија за дома, излегуваш да прошеташ и од немајќи и незнаејќи каде, влегуваш во голема концертна сала. Огромна! Седнуваш и гледаш некој концерт на тамошни пеачи и наеднаш почнува да ’’грми’’ салата од нашата ’’Јано мори’’, една од најубавите македонски народни песни. Не. Нити беше некое изненадување правено за мене, ниту некој ме запроси, ете сосем случајно. Кога не си ги цениме ние доволно нашите песни, ќе ни ги пеат други. Нормално.
Човекот имаше преубав глас. Ја испеа подобро од повеќе од половина од нашите пеачи. Салата трештеше а мене солзи ми течеа. Се чустввував чудно, возбудено. Да можев ќе викнев бре НАША ПЕСНА Е ТОА! Гордо ќе викнев. Кога заврши со прекрасната изведба сите станаа на нозе и ракоплескаа. Јас уште повеќе плачев, од среќа, од гордост! Се чуствував како да ракоплескаат за моја творба, за мој успех.


Луѓе богатство имаме, БОГАТСТВО!
Не сум некој љубител и слушател на народните песни ни јас, ама треба да си ги исчуваме. Да сме горди на нив. Сите други ги ценат и би направиле се да ги присвојат а ние место на нив се веселиме на нив, се пијаниме на турбофлк разголените певачици...
Срамота е

И морам уште еднаш
Браво за пеачот, одамна не сум слушнала таков добар глас и квалитет

 

Денес сум глупаво расположена сфатив дека сум срекна,а уште стопати несреќна,иако секогаш сум насмеана и позитивна но срцево ми плаче,но ете случајно ја разгледував темата Среќен Роденден и
ја видов AngelOfArh и слободно можам да кажам дека е многу слатка весела и позитивна кога и ја видов насмевката мислам дека и мене ме направи срекна и онака денес ми е доста тажен ден тадури и некоја солза проронив но ете сега солзи нема убаво ми е да гледам весели лица
Ти благодарам девојко што бар на миг ме натера да ми исчезне тагата

 

Добро Срцекршачке, се читаш ли ти што пишуваш. Ајде еднаш барем врати се на твоите постови и редактирај. Кај што пишуваш неповрзани работи од пост во пост, а ја па будала и те читам секој пат, па одозгора и навредуваш. Од каде ти е констатацијата дека ние кои сме од провинција не тераат по воља на логиката да работиме нелегално, или уште полошо ко што напиша ти, логично ти звучело да ја тераат да се проституира. Ало, девојко, 27 имаш, чукни си ја главата малку, пишуваш глупости. Вреѓаш многу да знаеш, на форумов половина сме од провинција па не сме рекле ете она е Скопјанка не е човек. Јас сум од провинција, не кријам, ниту некој некогаш ми понудил да се проституирам, ниту пак сум била присилена на нешто такво. Работам чесно, 10 години живеам веќе во Скопје и го сакам градов исто како и ти, дури можеби и повеќе бидејќи читајќи те сфатив дека ти е огромна желба да му ја летнеш од овде. Друг пат, те молам, прочитај што си напишала и дали има коментари во врска со твоето напишано. Ма што се глупирам јас, ти веројатно и ова нема да го прочиташ, затоа што си премногу самоуверена. Продолжи така па не само дечковците, другарките и работодавците, и врапчињата кои ги жалиш нема да те поднесуваат веќе. Мислам дека одсега па натаму ќе те скролам и тоа квалитетно
И немој да мислите дека денов ко што ми е пренајубав и пресреќен дека постов на Срцекршачка ми го направи лош, едноставно сакав да и пишам за да сфати дека не е сама на планетава ко што мисли. јас си останувам со добра воља и многу среќа околу мојата аура. Ве сакам сите

 

http://www.youtube.com/watch?v=bqIxCtEv ... ture=share

Не верувам дека има некој што повеќе ја сака песнава од мене, два дена нонстоп ми пее.

 

Правило за среќен живот број 1: Прифати дека си загубил. Ти си само човек и никогаш нема да победуваш цело време. Не ни мора.

Пробувам да ги држам конците во раце. Правилна насока, цел или неповрат.
Внатрешен немир. Се фрустрирам. Без врска. Само одам... и добивам, а не по своја заслуга. А може и подобро е да верувам во ништо. Да се убедам дека некои работи немаат смисла, дека се залудни халуцинации. Дека чувствата се само дел од мојата бујна фантазија.

 

Зошто секогаш одкога ќе помине моментот си викаме требаше воа и воа да го кажам а додека трае моментот нигде не нема... мене често ова ми се случува, сум се нашла во разни ситуации и сум ќутела кога треба да се одбранам или да кажам како е стварно да не дозволам да ме накриват непотребно или слично... јас ќутам... знам шо треба да кажам и не ми испаѓаат зборовите од устата... и кога ке си дојдам дома оти воа не го реков оти ноа не го реков аман и тоа не е најлошото ми се има случено на пр. еве ќе згрешам нешто или повредам некого и мене нигде ме нема... ќутам... ајде пак ќе се видиме да правиме муабет, да го решиме проблемот, јас пак ќутам како може да битам толку смотана, и сега седам и се нервирам, и пак да треба да правам муабет 100% сум сигурна дека нема да се изјаснам и да го кажам тоа што треба! И решив да ми биде приоритет односно додека растам и се градам како личност овој проблем да си го решам и ќе почнам со тоа шо утре ќе испаднам да го решам тоа шо го направив вчера

 

Првиот рефлекс ми беше да ги бришам и да ги откачам, но не.
Некои луѓе ќе ги чувам поблиску до мене. Нека бидат тука за кога ќе пукне, да ги набљудувам во хаосот со поглед од првиот ред.
А, ќе пукне, ушите ќе им бучат и главата ќе им вибрира. Нема да знаат што им се случило, нема да знаат како понатаму, надвор од комфорот на лулката која ги ниша 12 години.

Моментално би можел да гризнам од нив, ете така се чувствувам. Но ќе мирувам. Наскоро животот ќе гризне од нив, и тоа парче кое тие не можат да си го дозволат.

До тогаш, кулирам...00:00 - 03:00 и назад

http://www.youtube.com/watch?v=hG6k2CttpEA