[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Сакам да кажам дека сум среќна,и тоа премногу среќна.Конечно после толку време,сум така среќна.

 

Моментот кога дознаваш дека најтешкиот колоквиум си го положила со 12, а си очекувала едвај 5 поени. Е тоа е моментот.

 

Конечно решив дека мора да се поработи на долгопосакуваната цел...Знам дека ќе биде тешко...ма тешко е преблаг збор...ќе боли, ќе пече, ќе врескам, ќе сакам да не сум се родила....ама МОРАМ.
Редно е веќе. Доста беа две и кусур години летање во облаци. Мик Џегер бил паметен кога рекол дека добро е да леташ, се` дур имаш на што да паднеш...Епа изгледа јас претерав со летање. И тоа толку многу, што некаде попат го изгубив тлото за пад, се изгубив и самата себе си најверојатно...

Но затоа, денес е Ден 1. Ќе видиме до кога ќе издржам. Одисејата МОРА да започне.

Сакам да почнам пак да живеам. Сакам да почнам пак да сакам. Сакам пак да се смеам. Сакам јас да бидам старата јас.

 

СДК дека треба да одам да учам.Денеска денот беше убав станав утрото се напив какао гледав телевизија додека сонцето продираше во собата ме расони.Ајт поз

 

Пишуваш..пишуваш лична порака.. и тоа многу долга и опширна.. со чувства а не махинално.. и опп наеднаш ти се затвара !
ЕЕ значи..ми иде да се убијам.

 

Се чувствувам прекрасно...Преубаво помината ноќ.Сами, со свеќи околу нас и со вечера приготвена од неговата рака..Што уште да посакав?Имаше само едно: посакував да не се раздени...

 

Велат не секој може да слуша џез, и еден пријател фотограф и кардиолог ми вели, Ирена џез е бар за малку позрелите личности не во години, во дух и ум. Денес сум зрела уживам во џез и се прекривам со Љубов, не сакам да слушам повеќе лоши информации кои и те како ме здрмаа, ќе мислам дека се ќе биде во ред, ќе се ставам во пласибо стадиум, и да се ќе биде во ред..

 

Имате право, сите што со зборови ми мавате шамари и пробувате да ме освестите!
Имате право, ГЛУПАВА СУМ. Глупава сум што не го користам мозокот. Го користам срцето, и само срцето. Никогаш никого не послушав, ете не можам. Проклета да сум! Проклета!!

Уморна сум веќе.. И тој до некаде е во право, но камо така лесно да имаше turn off копче на чувствата. Сакаш да те послушам душо? Почекај, прво да се збогувам со една личност што веќе не постои. Ова е голем тест за мене, за понатаму во животот.

А го знаете она чувство кога се чувствувате беспомошно?! Она одвратно беспомошно чувство кога липајќи ќе се лупнам од ѕидот и паѓам на земја од болка. Болка во срцето, бидејќи е изморено од премногу користење.

Во чест на сите гомна да се засладиме со жалопојка.
http://www.youtube.com/watch?v=FlsBObg-1BQ

МОРАМ да се исплачам! Да се збогувам со таа личност што многу ја засакав, што бев спремна се да направам за неа!! Што во моментов не заслужува ниедна моја солза, но за жал ќе бидат исплачени уште многу..
Збогум..

 

Ги прередувавме алиштата со мајка ми и сестра ми и дојдовме до заклучок дека имаме многу зимски алишта кои не ги носиме повеќе ради некои причини(или ни се износени, или им "поминала модата" или некоја трета причина) и одлучивме дека ќе направиме една донација.
Сите тие работи најчесто помали се топли, какви-такви, за некој што ги нема многу значат, па така се надевам дека зимава облеката ќе ги згрее тие душички.
Станува збор за донација во дом за деца без родители, блиска личност работи таму, па преку него ќе ја донираме таму облеката.
Едвај чекам да ги видам тие фацички, насолзени очиња од радост и тага во исто време, очиња без родителска љубов, едвај чекам да им ја видам радоста што зимава ќе ја поминат во потопла облека од претходната.
Нема ни да ми биде чудно ако утре ден, тие дечиња ме сретнат по пат некаде и ми се заблагодарат уште еднаш за таа донација, зошто знам дека тие многу ја ценат помошта и памтат, знаат како е да си безнадежен и некој да ти подари тронка надеж, за нив тоа е многу значајно.
За нив една стара износена дуксерка е како нов капут за човек кој немал подолго време купено облека или тоа парче облека е како храна за гладен човек.
Бидете хумани, денес хуманоста е се поретка.

 

Минаа месеци и месеци, а јас и ти, мил мој, не застанавме, не се оддалечивме, не се загубивме, напротив, од вчера кога си дојдив во Скопје, никогаш повеќе не сум чувствувала дека баш така, како што некој ќе си рече додека чита, ах клише, ама јас и ти сме создадени еден за друг.


Моментот кога јас и ти функционираме и си помагаме како да сме сами на овој свет и преживуваме буквално страшни секојдневија....
Еееех, знаев дека нема да е лесно, знаев на самиот почеток, ама не ми е битно.
Јас верувам и знам дека се ќе испадне добро, кога тогаш.
Но она што најмногу го знам, во што сум најсигурна и што никогаш нема да се смене, е дека јас нема никаде да заминам.
Немој да ти е страв, ама ич.
Знам дека ти е тешко, гледам, дури и на моја кожа се префрли и чувствувам, но затоа тука сум јас, и многу подобро и полесно минуваме низ ова, зашто јас верувам во тебе, ти во мене и мојата подршка.

Светов се врти, коцките се редат, се изместуват пак, парите идат, си одат, денес ги имаме, утре ги немаме.
Денес сме среќни, насмеани и плачеме од радост, а утре се караме, вриштеме и плачеме.
Секој ден со тебе е се подобар и подобар, едноставно кажано, се полесно е да се живее со тебе и да се создаваат наши нови слатки навики.
Ми стана најомилена навика...тоа го осетив викендов кога си бев дома во Неготино, и кога со полна куќа гости, кои ми се предраги, со мама и тато, јас не бев целосно среќна, ми фалеше уште ти да можам да наздравам со црното вино без нешто да ми фали и да ми стои како грутка во грло.

Мама те сака многу, пола куфер храна ми го наполни специјално за тебе што не успеа да дојдеш на именденот, и со надеж дека со оваа храна бар малку ќе успееме да ја изоставиме таа горчливост што те обли.

Нема подобро утро од нашето, кога знаеме дека утрото и денот се само наши со твоите најмили и топла трпеза. Не е битно што ќе има најмил моја, битно е што не бегаме од лошото, ќе се истрпи...и ќе помини, верувај ми.

Само замижи и гушни ме силно...

 

The perfect man is the one who loves me!!

 

Ова е само еден краток пост со кој сакам да им искажам благодарност на моите родители.

Никогаш не сум ги делела моите родители. Како малечка, кога ме прашувале кој повеќе го сакам, секогаш сум велела „и двајцата“. До ден денешен, ништо не е сменето. Го имам апсолутно истиот однос и кон мама, и кон тато. Секогаш се тука за мене, без разлика дали е за лошо или за арно.

Можеби сум малку разгалена, можеби и затоа што сум едно дете, можеби и не треба да сум толку приврзана за нив на моиве 19, но јас навистина не можам да си замислам ден од животот без нив. И колку и лоша ќерка да сум понекогаш, и колку да се расправаме затоа што седам до доцна секоја вечер, и колку и да сум ги разочарала или повредила некогаш, ги сакам најмногу на свет. Затоа што моите мама и тато се најдобри и незаменливи. И сакам да ги гушнам моментално

 

Мојата мисла на денот - Не лови риби на дрво!!! кратко и јасно.

 

По странците на Џастин Бибер на фејсбук, гледам дека Џастин и Селена се повторно заедно.
А информацијата колку е точна незнам. Дај боже да е точна .

 

Маја8 и обетката

Моментот кога при крајот на денот се враќаш дома и гледаш дека ти нема една обетка

Одма почнува жалење за тоа мало предметче со мала материјална, ама голема емотивна вредност

Пет минути подоцна...

Влегуваш дома и ја вадиш „преживеаната“ од увото, и кога сакаш да ја вратиш меѓу сите останати ја гледаш и втората од парот

Па следува чудење „Зар цел ден да не приметам дека сум со една обетка?

Ама, за среќа имаше среќен крај, јухууу

 

Многу ми е смешно ова фамилијарно и по пријатели разменување на зимници. Од ајвари до слатко...
Кој знае до каде се стигнати нашите тегли од пред 5 години,а може и кругот го затвориле,пак си дошле кај нас дома...
Со татко ми гледаме и се чудиме,а мајка ми со госпоживе менуваат зимници од коа почнаа да се прават... Никад нема да го правам тоа!
Му доаѓа као оној друштвен колач...
Пробај ајваров на тетка Цане, која е тетка Цане побогу?! Уствари зошто се вика Цане?! Од Александра човече... и како да и кажеш на женичка која ја викаат Цане дека ајварот не и е доволно пржен?!

 

И есента е убава...И во есента треба да уживаме....

 

... тотално исцрпена физички, а преполнета емотивно, па веројатно нема подобар контраст од овој.

Примив честитки од многумина, ми стигнаа неочекувани пораки кои ми развлекоа крива линија на лицето

Покрај сите волшебни срања во боја кои ми ги предизвикува животецот, сепак е еден, и онака го сакам, со душа и со болка.
Го вдишувам, го стискам меѓу дланките и никако не дозволувам да ми се лизне.

Оти ако не сум жива, ќе ја видев ли мама како упорно се мачи да направи цвет од лушпата од доматот за мојот ордевер, или лиценцата на моите другарки кога во хор ја пеат антологиската Wonderwall на Oasis, дечко ми кој ме убедува дека на кутијата треба да и` врземе панделка, иако заедно го одбравме подарокот, или татко ми кој ме бакнува строго 3 пати (како стринките) исклучиво за роденден, или баба ми која при примопредавање на фамозното плико, го подаде со реченицата - па ајде следната година бебе да ме штипне за образот??!!

Мислам природно е невозможно, дури и одвечер да земам да работам на случајот и да има успешен епиолог, за година дена бебето да ја штипне - или може? Штипкаат ли тримесечни бебиња бре?

И така ви велам, најголемиот успех е - да си жив и сакан.
Да не се лажеме - убав ми е и новиот капут, и новите чевли, ама ако немаше кој да ме гушне или да ме погледне со восхит додека ги носам, ќе беа сиви (метафорично).

Многу сум идеалист, впрочем, ескалирам од крајност во крајност, од дното на врвот, од кое негативноста ми трае пократко, а позитивност на тони.
Навистина верувам и во бајки и во хепи енд, и покрај сета злоба, сакам да верувам дека живеам во време на убави вредности, фина енергија и многу Љубов.

Шлакната сум, можеби голем дел се смеете, ама нема да престанам да сонувам.
Никогаш.

 

Дали ви имам спомнато колку ја мразам втората смена?
Секој мој пост е сличен со предходниот, аман веќе. Извинете но мојата креативност е на ултимејт лоу, и не ми е до пишување на долги раскази каде го искажувам моето мислење за животот.

Едноставно сакам да си кажам што ми лежи на срце, и иако не е кажано на глас, барем е напишано.
Неможам, и неможам се да постигнам. Јас не сум супермен, немам фотографска меморија за да ги запамтам сите формули за забрзување, сите латински имиња и сите знаци од англиската транскрипција.

Понекогаш сакам само да си седнам, да си изгледам добро филмче,стуткана во ќебенце со чаша нескафе во раката, да си легнам без ниедна грижа на светот и да се разбудам добро наспана.
Зарем премногу барам?! Очигледно да, затоа што ова јас што го сакам го има само у Београду!

Косата е хот мес, се шишав и добро изгледаше само кога излегов од салонот. Убава, мазна и исфенирана, милини. Се будам сабајле со свежо измиена коса.Мислам дека во неа беа стационирани Џорџ енд д Џангл. Доволно кажано, мислам дека ја добивате сликата.

Едино добро што се деси денес е што си купив конверс старки, по кои си пекав добри 2 години.

Се надевам уживавте на оваа сумерија на мојот ден, да не кажам мојот живот.