[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Чајот, книгата, слатките, солзите и јас.
Ете тоа е...чудото наречено живот!

 

Далеку е продавницата ако треба да одиш пеш..
Ај нека ми прати некој ацетон во ЛП

 

Ви се случило ли некој случаен минувач да ви направи некој муабет кој тотално ќе ве исфрли од колосек?

Денес запознав еден рандом момак, кој тотално ми го измести тежиштето. А направивме само еден навидум беззначаен муабет од 7 и пол минути, на пауза, уз кафе, на гладно. Не знам ни како се вика.
Така ме поттикна да размислувам за некои нешта, што сега глава ме боли!

Чудно е од каде се човек може да црпи инспирација!

 

Ја подотвори вратата и почна:

- Го испи чајот?
- Да Мамо
- А сируп се напи?
- Да
- А хулохопки облече?
- Даа
- А го остави новиот блузон за да се пери?
- Даа
- А мереше температура?
- Дааа
- И колку е?
- Немам температура, ама од твоите испрашувања ќе ми покачи

Женава ќе ме полуди, не сум дете бре више остави ме на мира, знам мајка си, се грижиш ама претеруваш

 

nemate pojma, koliko puta su vam, kroz salu, rekli istinu ..

Не, не беше шала!

 

Добро, како е можно ова!? Читам состав на јогурт и вака пишува меѓудругото: Јагленихидрати (на 100 грама) 4,4 грама. Протеини (на 100 грама) 3,2 грама.

И сега не требаше да јадам јагленихидрати на вечер. Вака шо прајме!? А од друга страна е силно препорачан за диети. Многу ме интересира ако има некој нутриционист што ги разбира работиве и ако можи да објасни :/

 

Од главата си патиме
И кога ќе се научиш да се контролираш, ќе научиш се.
Не за џабе и на рекламата од Даб вели :" Во животот, самоконтролата е се!"

 

Најголемото задоволство во животот е кога ќе го направиш она за кое многумина те убедувале дека не си способен!

 

Да си ми жива и здрава за муабетов, баш го зборев ова пред некој ден.

Задоволството е преголемо верувај, особено кога ќе им ја затнеш устата на личностите кои цело време велеле нема да успееш зошто од нив зависиш, а всушност постигнуваш многу повеќе од самите нив.

 

Има премногу луѓе кои го добиваат тоа што не го заслужуваат,и позитивно и негативно.Некои вложуваат труд во нешто за да успеат,а некој кој вооопшто не се потрудил, го добива подоброто,успева.Ама тоа е ,не е се розево.

Уште нешто.Наставничката по етика вака ни рече:На тој човек на кого парите му се на прво место е човек број нула,додека тој на кого парите не му се на прво место,е човек број еден!

 

Ако има некој расположен за муабет нека ми пиши инбокс, ми треба чоек за муабет

 

Сакам да кажам понекогаш животот е многу тежок,ама се мора да се преброди и да се надмине и најлошата ситуација во која може да се најдеме, мора да се издржи, а да, и ке ми треба среќа за утре.Сигурно ке биде уште еден доолг ден

 

„Ако еден човек каже дека сум магаре ќе го одминам, ако се двајца, ќе се изнервирам, ама ако тројца ми кажат, ќе одам да си купам самар.“
- Гораст Цветковски
Човеков е цар, ме гаѓа во срце со статусиве и тоа баш во момент кога ми е најтешко. Штета што магарињата се многу инаетливи

 

Биди свој/а до крај!
Ако делиш живот со некој не значи дека треба да ја поделиш и својата свежина. Биди Ти. Биди посилниот/та. Остави другите да гравитираат околу тебе.

 

Денот ми беше убав. За да го прославам овој специјален ден, овој петочен вторник, решив да играм на Red Red Wine. Да речеме дека ова доживување беше исполнето со цета моја креативност, хаха.

Среќна сум дека го видов братлето, цели пет месеци поминаа. Правеше манџа од шеќер, така ми кажа барем.
Среќна сум дека ќе ме унапредат 2 нивоа француски од јануари!
Само да си останам среќна..

Ајде гуд најт, да имате убава вечер! =)

 

Денес бев во 13ти Ноември, онаа болницата во Скопје. Организирано од школото, да видиме што се случува таму.
Не знам дали ја знаете слика, ама тажна е. Страшно тажна.
Имаше бабички, на постинтензивна нега, немате појма кои душички се. Да, многу се болни, имаат тешки дијагнози, ама сепак се полни со живот. Желни за муабет.
Едно бабче ни маваше рака и ни пушташе пољупци. Друго, ни велеше дека има 220 години, а немате појма колку беше мила.
И дури сега дознав зошто велат дека очите се огледало на душата. Оти тие очи кажуваа цела животна приказна. Бараа помош, сакат да живеат. А знаат дека ги чека смрт. Или утре или задутре...

И ете што останало од животот...

 

Е значи се виткам од болка моментално. Стомакот реши денеска да не нокаутира. Фала му на И. добар другар кој, пред да стигнам на школо ме прати дома се чувствувам како некој да ме клоца во желудникот. Сега барем си јадам едно од моите омилени јадења: печено лепче со јаца и праз одозгора. Исто успеав да си прозборувам со другарката од Русија и да престанам да мислам на болкава за неколку саати.
Оваа слика ме погоди

 

... Убав ден денеска.
Почна со шолја кафе, вежби, туширање, мх, мх за мерак.
Ко и секој мој типичен ден.

Ми треба работа, страшно требам работа... лошо е кога се чувствуваш безкорисно, а пари требаат за живот... сакам да застанам на свои ноѕе, не секогаш мама и тато ќе бидат тука, а и се срамам веќе да барам... толкав маж ли...

http://www.youtube.com/watch?v=iR6oYX1D-0w

 

Јас сум најголема плачка што постои.

Кога ми доаѓа, си потплакувам. Во автобус, по улици, кога врне, кога не врне. И си бројам денови, капки дожд, капки солзи и ми олеснува. Не кријам емоции, и секогаш гледам да ми се испразни душичката за да бидам свежа за новите денови што доаѓаат. Денес, така. Со дождот плачев и јас. Во автобус, со стегната душа и рака со мандарина, цртав срциња по којзнае кој пат по прозорци. Будала.
Три месеци како милиот мој е во туѓина, три месеци бујна инспирација, љубов што ме одржува, ме охрабрува, ми го прави денот, ноќта. Ме прави мене. Ме зајакнува.
И така проаѓа уште еден ден, уште една ноќ... А Љубовта како ветер ни милува носиња.

И животот, се случува.

На работа беше досадно, па си делевме чоколадни мачиња со колешка ми. Секој ден нешто ново ме изненадува. Денес беше раѓањето на ново бепче во комшилук, момченце. Радости и мекици. Роденден на колега од работа. Бајадери и кока кола. Часови во конструктивна работа и деконструктивен стрес. Но, нема бело без црно, нема рамнотежа ако не се двете нешта на вагата. И на среќата и на тагата! Дома сум, колку ми е тоа смирувачко, колку истовремено ме боли што е тој далеку од својата, од Нашата дома. Си мислам секој ден, си го гушкам во сон, скајпањето некако ме спасува...
Да, јас сум плачка. И во и пред и по ПМС. Може само хиперемотивна, или како што Мар милува да ме рече - дете од утробата на небото. Па нели, дожд ми е вечна фасцинација и си кенкам.

Вистината е дека, душата си ја чувствувам ранлива, детска, напати згрозена од нечовечноста и неправдата, ама немам мудрост уште за да ја осознаам сета моќ на светот што ми се нуди.
И како дете на шишање, само си ронам солзи и сакам растењето да биде мудро, а ако веќе мора да боли, нека биде само поради случајно штипнатото увце дур ме шиша Реалноста!

(си плачев со се детуленцево на фоткава )