[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

СДК дека многу од луѓето го сваќаат животот како чекање на нешто што никогаш нема да дојде

 

А јас, верувам и многу други феминки не сФаќаме како сеуште пишувате сВаќа по толку многу корегирани грешки .

 

Сакам да кажам дека цел ден ми е со полна куќа гости + сега чекам други....живот живот

 

проклета да е љубомората!!

 

Е сега ми дојде преку глава од книги! Доста бев во студент фазон,не,не не сакам ни маркери,ни тефтери,ни книги,нит презентации
Ееее,кога студирав и кога дипломирав ми беше мерак што конечно нема веќе дебели книги.Ама таква ми била судбината,оп вработување-и оп -истите такви дебели книги,презентации,истражувања и слично........зошто не бива само да си работам :geek:

Меѓу другото,се прашувам,дали за некои работи оставам на

......
Ако почнам да размислувам ќе нема крај

 

Дувна ветре развигорче

 

На секое едно решение,постојат 10 нови проблеми...


Сега што сакате,машка или женска казна?

 

Еден паметен момак на твитер напишал, дека има денови на кои да им истуриш и сто кила боја, пак ќе бидат тмурни. Несомнено, бил инспириран од ваков ден.
И баш на ваков ден, се прави дома нешто зашеќерно, ултра благо, за да ти измами барем малечок осмех на лице. За жал мене наместо тоа благичко, ми се послужи рендано цвекло. Убаини, како да кажам...

Го гледам мачоров, како ме прати со поглед низ собава, и како му се затапува истиот тој поглед во секундата кога ќе излезам. И сфаќам колку е пустиот тој, беспомошен, и како животот му зависи само од мене. Жал ме фаќа кога ќе помислам на тоа што поминал надвор, затоа што погледов во очињата му е сменет, целиот е жален, а нема ни глас за да мјаукне.
Едвај дочекав да го избањам за да можам на раат да го изнагушкам. Сега и он е под терапија, а потоа пак на мојот режим, да се врати во прасето кое беше.
И така, јас и мојот дебмел, предпразнично ќе се лекуваме со антибиотици. И ќе се дебелееме со домашна храна.

 

http://puls24.mk/images2/roberta/2012/11/28/baba.jpg

 

Од прегеска пишам, бришам...никако да го објаснам ова што ми се случува...и како се чувствувам.
Па случајно наидов на мислава, и да тоа е токму тоа што сакав да го кажам а незнам да го речам

„Ако ме сакаат сите тогаш нешто не е во ред со мене! Ако ме мразат сите тогаш повторно нешто не е во ред со мене! Затоа најдобро е да бидеш некаде на средината...“

 

Зошто на некои личности им е толку важно или можеби убаво да чепкаат во нечиј живот? Особено таа наводна „искреност„ со која како со маска се прикрива негативноста која произлегува длабоко од нивното срце.
Какво е тоа задоволство што ги исполнува кога ќе ја видат тагата на туѓото лице?!
Убаво е да се потенцира негативното во другиот, се со цел да му се помогне. Тој да ја сфати својата грешка и да ја поправи, но буквалното вербално удирање е многу тешко.
Не е сечија душа силна. Не сечија душа знае како во тие помалку груби зборови да го пронајде доброто.
Човечката душа е како стакло. Како тенка кристална чаша. А таа само од едно малечко зрно песок може да распука. Можеби нема целосно да се изрони и скрши, но таа шара на неа ќе остане засекогаш.
Зборовите болат многу повеќе...

 

Се прашувам цел ден дали денешниве ученичиња прават календар на времето?
Се сеќавам во прво - второ одделение кога го правев со татко ми. Па тоа уметност беше бре. Ама беше смешно кога немаше да го потсетам едно две недели да ми помага да го правиме,а и јас ќе заборавев, па навечер паниките,фамилијарно собрани и сите се присеќаат какво било времето минатиот понеделник за да го нацртаме како што треба.
Па и на училиште имавме еден заеднички на огромен хамер...до душа и на наставничката и се случуваше да заборави,па да ѕирка од нашите и да го црта.

 

Лилитке кај ти текна жити све, не ми се верува дека си запамтила, а ме присети и мене. Уф, колку сакав да го правам оваааа...... Омилен дел од домашната ми беше

 

Седам дома, слушам вести со милиот мој и не ми се верува...
6 годишно дете најновиот регистриран случај на ХИВ/СИДА во Македонија
Се рашири чумава и тука, не бира ни пол ни години...

 

Затоа што едноставно им се допаѓа некого да уништуваат, а го прават поради тоа што или нив некој некогаш ги повредил, па дозволиле нивното его да стапи на сцена, второ, сосем обратното, поради превисоко его, трето затоа што дозволиле други да им се мешаат ( да им го контролираат) во животот, четврто затоа што како одмазда тие истото го прават на други луѓе, бидејки едноставно не успеале да ја реализираат својата цел, која можеби во суштина не била да повреди никого. Затоа за да немат никакви проблемас, едноставно човек треба да не дозволи истите да им се мешаат и тоа да го потенцира, нагласи.
Иначе ако човек им дозволи, готово.И едноставно игнор, подобро од тоа здравје, кога човек ќе запримети вакво нешто.Не треба човек да си дозволува да им биде рамен, оти ќе се случит обратното, а и да ти кажам, не ни вреди, воопшто, да вредело, немало да прават така.
Не зборам од што така ми текнало или напразно, не, не, не...

 

По милионити пат,зготвената вечера оладена,насмевката смрзната и спакувана,студенило во душата како Сибир да се преселил во мене...залудно е...некои луѓе не созреваат никогаш....се нешто и се некој друг е поважен од мене и домот...ова не е живот,не е брак...овде нема љубов...

 

Ихиии,а множества со овошки кои ги правевме од тврда хартија, позади залепено шпирт хартија,па на посебна мека табла со волница правевме множества,а во нив ги полневме со овие овошки, крувчиња,јаболчиња, јагодчиња!
Не знам дали во сите училишта било така.
Па креди во боја,иха сензација беше тоа бре! Ти се чини ќе ги изедеш од ќејф!
Миризливи гуми со пчеличка...
Ех ние знаевме што се мали радости...а сега...пфффф...
Леле колку сакав општество,ама последните лекции беше македонска историја. Уф! Е тоа го мразев.
Па работните тетратки...лелеееееее...убавини! Па везеш у нив,бре,бре...

Ги чувам сите книги и тетратки на таван. Еден ден ќе ги отворам кутиите да ме обземе безгрижност бар на момент! Сега скоро во една папка најдовме цртежи по дома,па толку ми дојде топло на душава..значи ги памтев во моментите кога сум ги цртала.

Тато и Мите местат антена! Тревата моли, не гази ме,боли! Каде одат облаците?! Баба меца во зимски сон...оооооооооо убавоооо...

 

СДК каков муабет ми направи еден мој другар...никогаш нема да го заборавам !!! Во животот, уназад 3 години...секој негов совет го памтам. Останав збунета од толку подршка што ми даде. Просто не ми се верува дека секогаш бил тука за мене.

 

^ А како одеше она... Дедото за репата, бабата за дедото, за мачето, кучето, зајчето, глувчето...

Мислам дека беше: Дедото за репата, повлечи-потегни, нејќе. Ја викнал бабата.
Бабата за дедото, дедото за репата, повлечи-потегни, нејќе. Го виканле кучето.
Кучето за бабата, бабата за дедото, дедото за репата, повлечи-потегни, нејќе.

Абе, да не имаше и внучка? И ремикс направив.