[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Ухх.. на крај си бегам и ја од форумов после све.. БЕГАМ НА СПИЕЊЕ (ако е спиење, а не гледање ТВ)

 

СДК Паметниот не се прави и не се докажува дека е паметен,туку ги остава глупавите да го направат и докажат тоа.

 

Жедни сме,да. И гладни.
Повеќе за љубов отколку за храна или вода,верувајте. Секогаш кога ќе се погледнам во огледало до својот одраз го гледам и неговиот,но кога ќе се свртам,очекувано,нема ништо. Само плод на мојата докажано бујна фантазија,фатаморгана. Разочарана,сфаќам дека ме лажат дури и сопствените очи,уши кои го чувствуваат шепотот на нечиви добро познати усни кои потајно посакувам сеуште да се мои,бескрајно мои.
Свесна сум дека сеуште мирисам на него. Дека би дала се повторно да сум со него,дури и ако треба да живеам во лаги. Реалноста боли,но друго нема. Веројатно тоа само значи дека сум била доволно силна за силно да засакам.
Со кнедла во грлото, и како што кажав,без друг избор,го прифаќам ова.

Ураган од емоции,бесмислена љубов која сеуште трае. Сакам да се спасам,но истовремено не сакам. Би ми недостасувало. Се претворив во мазохист...
Свесна сум дека борбата за среќа е неверојатно тешка,но зарем е волку напорна и борбата за тага?
Понекогаш сакаш само да љубиш без да те осудуваат,љубов,без разлика дали таа е возвратена.

Клише. Да не ве оптоварувам...

Епа да си ја посветам песнава,штом никој веќе не ми ја посветува....
http://www.youtube.com/watch?v=HaGeMEUhOgA

 

Учи,учи,учи,учи....
Денот ми поминува :
Училиште,дома,спиење,учење,учење,учење,учење,половина час на фемина,учење,учење,спиење и пак исто си кружи... Не личам на себе веќе.

 

Никогаш не е доцна за да започнеш нешто ново и подобро.
Понекогаш најтешките работи во животот, не прават најсилни.

 

Дали само јас денес се осеќам депресивно?
Не знам што ми е.
Ова не сум јас.

Не спиев. Малце јадев. Само филмови гледам и ништо друго не ми е интересно.
Не. Не. Ова мора да се прекине.

 

Сдк дека денов во завршувам со една чаша топло чоколадо и кексичи. Богами и добро ми дојдоа.

Утрово едвај станав, се замаглено ми се гледаше од што ми се спиеше. Затоа сега одам право в`кревет.

Толку од мене, имајте убави сништа.

 

Сакам кога се е конфузно. Сакам кога има неред. Не сакам да одам праволиниски туку инсистирам да одам цик - цак или пак да скокам како улава. Се ежам во негативна смисла од млади пеглани и препудрени фаци. Не сакам машко кое става профилна слика од неговото голо секси торзо.
И мислам дека луѓето не би требало да фрлаат убава и вкусна храна во ѓубре. Подобро да ја подарат на оние на кои им е најпотребна.
Не ми се допаѓа кога мајките не ги оставаат своите деца да си го ојакнат имунитетот и ги прават плашливи бебиња. Затоа кога ќе пораснат ќе бидат пи.ди. Не ми се допаѓаат луѓе тако(звани) граѓани кои гледаат со потценување на останатите.
Обожавам природни луѓе. Надарени во срце и тело.

 

Чувството кога те нервира дечко ти, ама пошо ти е дечко, место 6 бокса, му маваш 12 )))

 

Добро бе, една буква грешам од пасворд, цел го бришам... По која логика - не знам...
Speechless...

 

Знаете кога најмногу сакам зима?
Кога наутро на недопрен снег зраците се одбиваат и формираат бела покривка сјај!

 

Успеав да ја отворам теглата со мед! ХА!
И боже која мотивација, у стил just becаuse it hurt doesn't mean you're gonna die...мислам дека сите мотивирачки цитати кои ми паднаа на ум ги кажав.Ми помодре устата од силниот притисок на забите.
Свашта...не се мотивирам толку кога вежбам,ама и се запнав на теглава

И така,голтам сега ладно млеко и мед,да да ладно.
Нејсе,сакав да кажам пуштајте ми среќа за математика тестот што требаше да биде завршен пред две недели

http://www.youtube.com/watch?v=1Olo8gzgpC4

 

СДК дека нашава земја е најспремна за зимски услови. Не бе, се зезам, за гревови сме. Додека хрватските и српските телевизии по половина вести одвојуваат за снежната зима и справување со проблемите, нашиве главна вест вчера им беше дека некоја србинка во Зрењанин на пат се породила и ја крстила ќерка и Снежана. Една па во Црна Гора отишла за изјава во врска со странски инвестиции во Будва, и тоа на лице место. Офф жено, оди испитувај тука не во Будва, овде средивме па и таму.
А нашиве ич око не им трепнува или не им чуе, сите патишта по другите земји се расчистени, само од наша граница е хаос по улици, наместо сол се фрлаат камења, да си искршиш шофершајбна. Епа така, кај нас, како и со се останато се перат пари, демек се купува сол секоја година, а солта никаде ја нема.
Можам да замислам каков хаос би бил кога би навеал добар снег, кој ќе ги "изненади" властите.
А сега, добра Ви ноќ, имајте убави соништа.

 

Со кој памет бре јас ги дигнав другаркиве на нозе у 15 за 10 да одиме по ладново да си купам карминчиња у рамстор Сеа ги прашувам дали јас сум у ред, шо се дешава со мене бре го свртев скопје по ладново, и тоа пешки де, и да, криво ми е зошо смрзнав, и главата ме боли од студот. И не ми беа мене романтични паревите кои се шетаа сеа у 12ч фатени за рака лагано и си разменуваа пољупчиња. Не. Устата не им е смрзната? Нејсе, денес ми кажаа случајно така, уз муабет дека утре правам есеј, на цела книга, 395 стр, без теми. По некое прашање ќе дала од цела книга. Јаоо молам? Јас тој предмет за недела дена неможам да го научам и тоа пола книга а не па цела Ама уште си се надам дека ќе ми се падне тоа шо бар малку можам да го сврзам
И сакам да си одам дома, и да се гушкам со најмилите

 

... исклучително грд ден.
Се чувствувам врзана во стапица, ме јаде капитализмот и трпам нечии хирови и каприци, а моите работни способности се оценуваат врз основа на тоа колку добро жонглирам нечии приватни работи.
Е тоа навистина боли.
Ниту сум се пријавила за нечиј личен асистент, ниту за потрчко, во буквална смисла на зборот.
Луѓето претеруваат, дај им прст, ќе ти откинат и рака и нога.
Не знам да се упикувам, не знам да правам лице и лажно да ласкам и честопати ми велат дека ќе си патам поради тоа.
Почнувам да ги чувствувам последиците.
Не ќе се менувам сега, на 27, доцна е.
Јас сум за фер и коректен однос и правдина, ама кој ме прашува?
Секогаш зборот ќе го имаа онаа која се лигуши и се кикоти и смешка како да доживеала повеќекратен оргазам.
Толку сум уморна, од мака земав да листам повторно огласи за вработување и морници ме полазија.
Пострашни се од најбизарниот хорор филм.
Не боже, не враќај ме во таа бездна.

А ваму?
А каде?

Ко во лимбо се чувствувам и нема излез.
Од двете зла, ќе си го одбереш помалото, ќе си молчиш и ќе голташ кнедли, додека младоста и потенцијалот ти скапуваат.
Душата ме боли и од што се залажувам толку долго и се храбрам самата себе, си пркосам упорно и се мислам силна... еден ден ќе пукнам како тиквата-кочија на милион парченца, откако ќе заврши магијата после полноќ.
Магјата во случајов е мојата надеж.

Лоши вести буквално од сите фронтови и немам ниту сила да заплачам.
Ете така, се удавив во серии и благо, иако треба да сум на диета, ми дојде толку мачно и тешко, и најглупаво е да потклекнеш на храна, удавувајќи ја тагата во неа, нема нешто полошо, поглупаво и посрамно познавајќи си ги навиките, ама овој ден беше толку лош.
Само да заспијам и нека испари се`.

 

Само татко ми може да однесе кафен капут на хемиско, а да се врати со виолетов!
Отворам кесата, гледам не е мојот, а реакцијата на татко ми (после неколку секунди молчење): Па баш добро ќе ти стои овој, знаеш?

 

Една од најпозитивните работи што не сум дома е што никој тука не го интересира чија си, што работат твоите, потесен и поширок круг на роднини, па кај живееш...
Е, ама денес не.
Си пиеме какао со еден тазе пријател србин и паднавме на тема за браковите, зрелоста, децата.
И прв пат после долго време ме праша некој твоите заедно се? И како од топ иде објаснувањето, извежбано веќе деценија и нешто. Ама пак не му беше јасно, а мене доволно за да почнам да се откажувам ми беше што лани еден се дрзна да ми каже, па какво е тоа семејство, твоите разведени и сите сте на различни страни?! Иди чувај си ги овците на планина и не се мешај со цивилизација, фала многу.
Зборев и објаснував и чекав да преврти очи, да кимне со главата и да ја повика сметката за 10тина минути. И ме изненади, се насмевна, ме гушна и ме разбра. Всушност ме слушаше, не мелев на празно.
Ми рече дека е од мало место во кое стапката на разводи е минимална, зошто нели што ќе каже комшијата.

И ете ме инспирира да ви кажам да прашувате ако навистина не ви е јасно како и зошто се случуваат разводите, како се чувствуваат вашите пријатели. Зошто ќе им значи ако изразите разбирање, а не предрасуди.
Сепак, колку врски што не функционирале сте раскинале вие?

 

Мене излегувањето по свирки ми е издувен вентил, ама има еден феномен што просто не ми се верува дека упорно и упорно и упорно ми се случува...

Не знам дали знаете какво е чувството да излезете, а претхоно за ручек да сте јаделе риба, и тоа по можност тешко зачинета, со лук, рузмарин, па може и уште нешто... и само што ќе почнете да пиете пиво, рибата почнува да ви се вари, и ја преживате, и мислите дека цел кафиќ знае дека сте јаделе риба, а бе ви иде од кожа да си излезете, ама џабе, риба си е риба, не поминува така лесно.

Едно време главно во сабота излегував, а тогаш и јадев риба, па размислував дури и да го сменам денот кога јадам риба. Верувале или не, го сменив, и од тогаш во сабота не сум излегла, саботите ми се резервирани за дома.

Денес само што излегов и го нарачав првото пиво... почна да проработува рибата што ја јадев за ручек. Аман, не сум излегла во понеделник којзнае од кога, а и не сум јадела риба во понеделник којзнае од кога. И како човек после да не се праша дали е случајност или судбина

Не знам што е проблемот - многу јадам риба, јадам погрешни денови, или јбг, се дешава... ама премногу често стана за да биде исклучок или случајност. А меѓу риба и излегување мајке ми не можам да се решам. Двете ги сакам!

 

Еј, да, во секој период си има стандард прашање со кое се почнува разговор со личности со кои си разговарала 2-3 пати во животот а си во неизбежна ситуација, на пример моментално: Каде за Нова Година?

 

СДК дека Луд јебе збуњеног !