[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

СДК една чаша вино и еден сладок француски бакнеж!
Сега можам да спијам, денов ми е комплетно исполнет!

 

Оф Боже, ќе си починам

Пред половина час си дојдов од работа. Не смеам да си одам додека има клиенти, а клиентите доаѓаат во 15 до 6. И тоа не е се` - причината зошто не смеам да си одам е само за да им кажам пријатно на излегување Е тоа е целата филозофија Ама барем кај нас се вреднува и плаќа секоја минута прекувремено, така што не ми оди на штета. Ама бре уморна сум, ќе пукнам

Туку, така исфрустрирана, поминав од Мана да ѕирнам што има и се напнав, жими се`, ама ако, никој не ми е крив. Што мајка барам да влегувам кога немам пари во мене ни сама не знам. Сега си бендисав некои работи, а 28-ми е далеку Тиква тиквосана сум. Сега ќе си ги мислам работите и ќе си пекам. Ај може со дечко ми ќе фатиме во кладилница (ако се лажеме )

Леле луѓе, јас си имам сериозен проблем со купувањето. There's no stopping me! *човече што си мава шамар*

И така, сакав само да се пожалам. Сега јадењето ме чека на маса, а мене уста не ми се отвара.

Всушност, знаете што ми се прави? Ми се плете! Да, ми се плете, најсериозно. Не знам да плетам, ама има да научам, мајке ми. И ќе си сплетам капа и шал. Деновиве изгледав 193756 туторијали за плетење и има да научам. Имам чувство дека плетењето страшно опушта, не знам зошто. Ќе пробам, па ќе кажам. Од кај да знам, може толку ќе се усовршам, па ќе почнам и нарачки да примам

Ај доста ломотам, одам да каснам, мајка ми ми се дере дека јадењето ми се оладило на маса

 

Чурамм од нервоза На моиве 100000000000000000000000000000 пати им реков на брат ми да не му купуват од оние текните наочари со диоптер а они па коа за инат отишле и такви му купиле.. леллле кој не го натера да си ги смении.. само да смислам што ќе му кажам неќе ова вака. Катастрофа. Поквалитетни биле а тие ја што сакав пластични и ќе се скршеле. ако не го убедам јас ќе му ги скшам.. леле ми се плачее бееее. грди се тие што ги земалее.

 

Ее сега ова не ми требаше...
Обидувајќи се да најдам нешто по моите фиоки се извадив.Така е кога бараш една работа ќе ја најдеш кога нема да ти треба,а воедно ќе најдеш друга на која си заборавил...
И така си отварам во првата барам,барам и слики...двете најзначајни слики за мене.Само две,само тие ми останаа,само тие и ги имам.Како да ме погоди нешто во срцето,барем на слика го видов...
Отварам другата а таму пак уште еден спомен,мастиките кои ги купи тој,неговите омилени.Да си ги зачував.Поминаа скоро две години а јас сеуште ги чувам.Толку малку спомени а најмногу значајни...
Не,не сум го заборавила,сеуште мислам на него,мечтаам за наша повторна средба...
Има друга знам,имам и јас некој до себе,но пак потајно се надевам дека барем уште еднаш погледите ќе ни се сретнат.Доволно ќе ми биде за цел живот,само еден поглед...

 

После секој разговор со нејзе, животот е поспокоен и поубав.. ах колку ја сакам..

 

Има луѓе што толку многу те сакаат, ја сакаат секоја пора на твоето постоење, што со текот на времето почнуваат да ти ги дозариваат ножевите што ти ги зариле некои кои те мразат. Ама и омразата е емоција... всушност омразата е ќерка на љубовта и зависта... Тоа си е...
Ти човечуле, зарем толку многу ме сакаше за да сега ме боцкаш од овде,од онде?! Почитувај го она малку кое ти се задржа во моите очи. Кога те гледам,гледам едно тажно маже, кое изгледа толку мажествено, а е едно такво дете, кое плаче и рика за мајчина прегратка... ама зошто не оди, оти си возрасен, би рекла дека гледам едно девојче стуткано се тресе,а не зрел маж. Еј и фала ти што ми го дозбрца ножов позади у грбов, барем да не крварам. Ама не се секирај, рамнодушно гледам на тебе овој пат,једино, ако ме доболиш пак од аспект на достоинство и гордост, сметај на тоа дека добро мавам со колено по одредени делови... мајке ми,педерски. Ама реши да мериме сили...а не ми се отвара уста за тебе,безвредно ми се чини.

 

На денешен ден пред 23 години добив сестра.
Ќе посакам само, Господ да и даде долг живот, многу здравје, среќа и љубов.
Да не беше таа, јас никогаш немаше да знам како е да имаш вистински пријател на кој можеш да му се довериш без да се плашиш дека некогаш ќе те изневери.
Денеска ја гушнав, бакнав и заплакав.. Заплакав бидејќи порасна мојата сестра, а јас сеуште ги паметам оние мали раце, црвени образи и виткано живо косиче.. Исто како да беше вчера.

 

Сакам дечко како Ахмет.

 

Значи многу се мразам кога сум пред добивање ........а бре само да се пикало нешто во уста дали ти се јади или не,не е важно само да се меле нешто ...... дај веќе дојди и замини си да можам да здивнам од ова јадалово

 

Никој никому не може да му забрани да посакува. Не да поседува,туку да копнее по нешто. Прекрасно мириса надежта,барем додека постои. Има некаква убавина и во чекањето....можеби не доволно голема но сигурно поголема од откажувањето. Како тоа да е важно.

 

Синоќешното учење до 4 саат сабајле денес ми се исплати. Уште многу малку ми остана, несмеам да губам волја и надеж.
Проблемот кај мене е што е тешко додека да “тргнам“. На пример синоќа се натерав некако да седнам да учам, денеска пак вечер ке учам, направив 3 семинарски, за во Четврток си закажав на заболекар после долг страв и трепет... Голем ден овој, јбг да седам и да вегитирам неможам веќе...

 

сакам да кажам дека луѓево повеќе не знаат што да прават само да растурат некоја среќа..!!
сите си гледаат само за себе и за своите интересии!
аман веќее!!!

 

Да ти кажам дека пишав пост, и ми исчезна ради едно немарно back...

А беше полн, како срцево мое. И одењето пеш низ градов убав, што плаче за Љубов, не само како графит, ами и како референца од човек до човек. Кога ќе се потчукнеш со некого во автобус, на пешачки, да се засмееш, да речеш извини, пардон...
Нема. Драги мој, знаеш ли колку е мрачно кога одиш накај МКЦ по лична карта, и околу тебе има само магла и музика низ светилките? Дали сум себична што се плашам за мене и тебе? Како ние, како еден пар чорапи, испрани во различна машина за перење. Го мирисам градов, од некаде ми надојде Пино Силвестре, низ сиот тој смог. Осумдесетите на Скопје. Што не ги памтам, ама како да ги носам во кодот наречен друг живот. И пешки низ светот, молскавично, ко на поема од Коле Неделковски. Сите поети ми се појавија денес. Не можам, морам да разговарам со некого. И ете, сите трауми ќе ги испоречам по виртуелни ќошиња, по страници што можеби не допираат никого, или само некого. Кога тргнав накај Беко, жената што ги хранеше мачките личеше на некоја кукла од цртан филм. А мачките, уште посмешни. Јадев чоколатце, Најлепше Жељице, оние новине, со ѕвездичка, можда ќе ти се свиѓаат.
И свиреше Just Like Heaven од The Cure на слушалки. Јас, нежна и единствена, ти изгубен и осамен. И се претопивме, тогаш те видов, те почувствував, иако си тоооолку далеку. Па си ронам солзи ко што ронам трошки леб на прозорец за џивџаниве да не умрат од глад.
Мене нема кој да ми рони солзи. А животов се рони, и тоа не во трошки, ами во денови, недели, месеци.
Јас, вечно сум во чекалната на животот.
Секогаш чекам некого.
Секогаш сум асоцијација на Дом, на огниште, на црвено во очи, што од плач, тоа и од среќа. Зошто. Без прашалник. Зошто.

Зошто, о зошто, животе, ми создаде срце патувач - номад, а тело на една обична ќофтеста Скопјанка?

Немам одговори, за ништо. А зошто и би.
Просто, недостиг. Најголемо присуство на отсуство.
Би пишувала до утре, ама не можам.
Некако, што знам. Зар е важно.
Ама сега е тажно.

 

Едноставно морав да дојдам на шкртнам нешто.
Па луѓе, Варвара е, денеска ако не пишам, цела година нема да пишам.
Не дека верувам, ама што си е сигурно, сигурно си е.

 

Таман си помислив, уф колку прекрасно е чувството после колковиумска, ете ти друга на ред. Од колоквиумска до колоквиумска лета времево, а кога очеуваш нешто нестрпливо, турни го да киниса...

 

Оваа година приматот на фејсбук ќе го добие крајот на светот а не нова година. Сега сватив зошто владата правеше реформи околлу гробното место

 

Е ваква е и мојата бабичка. Го заслужува овој пост. Да ја пофалам јавно де бидејќи стврано заслужува.
И тоа ми го докажа токму пред неколку часа.
Браво за сите бабички како мојата!

 

ете и јас си ја накитив елката за оваа година, многу ми е убава

 

Па дали овие на National Geographic се нормални ?
Им пише, во десниот ќош 4 DAYS TILL END

Како може бе таква програма да си го дозволи тоа, не ми е јасно, се чудам цел саат и ја гледам глупавата програма за тоа што и како светот ќе згасне, и како нафтата ќе ја снема, преку ноќ?!

Морав да станам и да направам две јаки кафиња да ме треснат, шо сум се загледала како лудак, и едно за дечко ми, шо јаде трици и ми фаќа сеир

Е до 21, нема парите да владеат со светот, него Маите, кои патем направија несакајќи најголема збунка на светот, жално, а некогаш ми беа симпатични.

Денов луд сам по себе.
Луди девојки зад фискална каса, луди економии терат!
4 макијата инаку, 2 гратис, и ќар 100ка

Ммммм, дали знаете дека Франк нескафето е подобро од обичното нескафе?
Незаменливо, каков вкус!
Па дури и со мерак го матам минимално, во чашки за коњак, со цевче на половина, како у филм или у кафиќ, како сакате.
Јас сервирам и правам, бујрум!