[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Постои една личност со која делиме ништо повеќе од крв и љубов за музика. Добро, во нашата крв е нормално да течат ноти во облик на љубов. Таа личност ми значи повеќе од опкружувањето околу него. Иако во тоа опкружување постојат луѓе кои треба многу повеќе да ги вреднувам и почитувам.
Не зборуваме, вербалната комуникација ни оди многу тешко. Но, постои друга комуникација која многу не’ зближува. Мелодијата. Она што може да си го кажеме со музика, е тешко да го извадиме од уста. Затоа ми е многу убаво во негова близина. Зашто нема поискрено од звукот.
Денес поминав убаво време со него. Убаво, зашто уживавме во добар пијалак и уште подобра музика. Ме праша што ми е, а јас не знаев што да му одговорам.. Наместо веќе поминатите класици, денес слушавме нешто друго. Ник Кејв, Бакли, џеферсон ап. Редоследот ист, типот по негова желба, песните по моја.
Знаете што ми кажа на крај?
Дека ми недостасува љубов. Дека сум многу доле. Дека сакам да се натрескам, да изгубам контакт со себеси и да го пуштам потиснатиот пргав дух во мене. Дека сакам слобода.

И друго знаете што?
Во право е.

 

Сите се насмевнуваме со онаа насмевка што вика фала на комплиментот, оти некој ни побарал идентификација да потврдиме адреса а ние си ставаме во глава дека е поради тоа оти сме им изгледале младолики
Чекаш да поминеш улица и застанува кола да ти даде пат, ја поминуваш во стил на забавена снимка од некој што трча, а всушност не е побрзо од одење, само инволвира потскокнување во воздух.
Ако двајца пред мене заобиколат шахта на тротоар и јас ја заобиколам без да мислам едноставно зошто првиот ја заобиколи, да ме прашаш отпосле зошто ќе ти кажам не знам, обично газам на нив.
Јас сум овчичка и убаво ми е да сум дел од големо стадо.

Туку, сонував синоќа дека ми се отвори трето око, на слепоочница лево. Гугл вика дека имам моќ некоја, ох муко, супернатурал работа, такво нешто. Ако не ги сонувам бројките за европското лото, не верувам во соништа!

Што сакав да кажам, ланската година била добра за грозјето во Италија Дојди Теси, не се расправај тука, имам второ шише во фриждер.

 

Која контрадикторност.
Зборуваш за тоа како некоја членка е површна и глуми интелектуалка,а ти си таа која фактички површно оговара и ја прозива.
Наместо да се прави драма и тензии фино лепо ЛП и решавајте проблем.
Не е ова кафене па да се оговарате меѓу себе.
Ако конкретно имаш мислење за нешто искажи си го.

 

Халуцинирам. Таман помислам како сум прочитала нешто и пуф...ќе го снема.

 

Ќе дојдам и ќе се начукаме онака за инает. Лесно ќе те најдам, нели сањав како сум ти била на гости?
Чекај ме.


Едит сеа гледам и дани нешо се пријавува тука. Ај, ела има и за тебе место. Баш фино друштво.

 

СДК оти чурам од сите страни незнам на кој попрво да се издишам ауууу

 

Јас ука од грешки не фаќааааммм.. Никако!
Секогаш откако ќе закаснам со нешто велам Ех, требаше ова порано да го почнам/направам/мислам..
Ама не, како да не ме боли што учам од сопствени грешки т.е. не учам ни од сопствени, а за туѓи па да не правиме муабет.
И она, експерт си за туѓи маки а за себе не знаеш со прст да мрднеш... Боже Господе зарем мора да е така?!

 

Леле,незнаете колку само мразам бубачки особено оние малине Како бубашваби,лебарки....Уф,само што ќе помислам се ежам ...Вчера,вечерта околу 4 негде,станав за во веце и гледам утепана бубашваба за маааааааааааааааалку ќе сум ја згазнела Одвратни се!

 

^ Kao пролет, природа се буди, ова/она. Ќути и јас со тепалката за муви се дружам последниве денови.

 

***3 ГОДИНИ!***

Те сакам најмногуууууууууу! Нека се множат

 

По 14 години образование, многу пофалници, дипломи, петки и десетки, лончето ми претече! Готово, не ми се учи, немам желба за тоа што го учам, го немам почетниот ентузијазам, магијата ја снема, а и се` повеќе ја снемува од ден на ден кога ќе видам дека како што беше во основно и во средно и на крај сите минеа со сите петки, така е и на факултет, па ќе дојдат мама или тато и ќе дофрлат некое зборче (а и денарче) на професорите, и нивните дечиња ќе положат со супер оценки, а еден ден истите ќе бидат и вработени, по истиот принцип, се разбира.

И? За што маката? За што трудот? За што просекот (океј, освен за стипендијата)? И да, жално е тоа што четири илјадарки месечно ме мотивираат (не велам дека се малку), ама не сакав да излезе вака, од прво одделение знаев што сакам да бидам и бев пресреќна на првиот академски час, ама ете, луѓето ме демотивираа, државата ме демотивира, тоа што гледам како куп млади луѓе седат без работа дома ме демотивира, тоа што мајка ми и татко ми се` уште ми плаќаат, а и наредниве неколку години ќе ми плаќаат за стан, сметки, храна и слободни активности ме демотивира, ме демотивира тоа што и по години и години работа (ако се вработам) се` уште ќе бидам зависна од моите, затоа што овде треба да работиш пола живот за да собереш пари за свој сопствен стан.

Ако порано се двоумев дали би живеела и работела во странство, сега воопшто не се двоумам, затоа што не сакам да работам во некоја смрдена канцеларија во Скопје од 7 до 15 за 15 илјадарки, од кои 5 ќе ми одат на патни трошоци, не сакам да живуркам такво животче, сметам дека заслужувам подобро, и можеби ќе добијам, којзнае, но согледувајќи ја моменталната ситуација во Македонија, напредок не е на повидок. Можеби го утнав факултетот, можеби не сум за на факултет воопшто, можеби треба повеќе да дадам од себе, можеби не знам што сакам, но ова што го имам моментално дефинитивно не е тоа.

Можеби размислувањево ми е тинејџерско, можеби не сакам да прифатам одговорност, можеби гледам премногу црно на работите, можеби фазата ми е таква, ама сум толку исцрпена од се` што само сакам да ги ставам слушалките на учи, гласно да отрештам музика, и да патувам некаде...било каде!

 

Не, мислам, можам јас да земам и да ти нацртам...
Ма . знам дека знаеш.Ама...
Знам и дека тоа „ама„ иако се уште челично ,се топи секој ден се повеќе и повеќе.
Ништо од ова не се планира.
Се случува или не.Ако не се случи , штета!Ако се случи треба да се одлучи дали се кајам за работите што не сум или сум ги направила.
Јас не сакам да пропуштам.Во тие работи се спомените, а тие го прават животот.Никој не се сеќава на нешто што не направил, нели мислиш???
Е сега....

 

Убавината ке го спаси светот - рекол Достоевски.
Тогаш во што е убавината ?Сватете го прашањево како сакате .Јас велам можеби во убавиот збор ,но каде е убавиот збор во оние евтини души кои секојдневно се трујат со навреди вперени со прстот секогаш кон другиот кои се величаат само себеси и така ги хранат своите ега.Можеби во љубовта кон ближниот ? Каде е таа љубов кога оддамна важи оноа - Брат за брат,сирење за пари- во буквална смисла .Можеби во чистината на душата ? Но каде е таа чистина ,кога на сите ни се затруени душите со гревови потешки од нас самите .Убавината е секаде ,убавината ја нема никаде .Секој гледа од својата перспектива .Денес убавината во човекот се мери во тежината на џебот а не во чистината на очите и душата. Жално но вистинито.
Да ја имал таа моќ Достоевски да погледне во иднината и да види во каков затруен свет живееме сега,верувам дека оддамна ке се покаел за кажаново или воопшто немал да го каже.

Србите имаат една поговорка -Mač ima uvek dve oštrice, kao što medalja ima dve strane- - затоа пред да судите некому барем на кратко ставете се во негова кожа и разгледајте ја ситуацијата од сите можни агли .
Не е се онака како што изгледа на прв поглед .

Отсекогаш сум била анархист во душа,и не трпам неправди ,никогаш не навредувам никого без причина доколку не бидам испровоцирана од истиот.
Ако кажам нешто го кажувам затоа што го мислам ,и не ,не правам лице некому за пар пофални зборови ( или еден лајк) затоа што ако не се искрени не ми значат баш ништо .
Јас сум јас ,и сеедно ми е колку луѓе ме мразат додека имам некој кој вистински ме сака.

 

Со паломата до мене, си шмркам со носето и си читам заостанати непрочитани мислења, тука.
А јас, немам ништо да кажам. Ниту да се пофалам, ниту да се пожалам. Цело време одбегнувам некои обврски. Сè си оставам за утре, со надеж дека ќе дојде Цацко и ќе ми помогне. Имам периоди кога си се восхитувам на самата себеси, колку сум упорна и колку сум постигнала. Ама има периоди, кога почнувам да се мрзам и да се гризам самата, од внатре. (добро де, не во буквална смисла) Почнувам се водам според: Не е важно што ќе кажеш, важно е да е контра. Самата си правам да ми е потешко. Тој пуст инает... таа пуста мрза... Пуста да остане!

Посакувам да се изгубам некаде. Во некое зеленило. Сама. Да си шеткам. Да се спружам. Да си го одморам мозокот, од сè. Не сакам тмурно време. Не сакам тмурни ликови.

 

Сите се враќаат тогаш кога ќе се навикнеш без нив...

 

Ништо што ни се случува не постои за да не скрши туку за да не направи помудри, подобри, почовечни, посвесни. Животот е како воз.Секој тргнува од една почетна точка "станица" и мора да го помине патувањето со другите патници. Ние не ги избираме патниците кои патуваат со нас, ние само можеме да се прилагодиме кон нив или дистанцираме од нив. Но мораме да патуваме. Како што ние не избираме кога тргнуваме, така не избираме и кога се симнуваме од возот (секој различно се симнува). Но тој период додека сме заедно имаме иста цел: - Сите патуваме.

 

Habits don't change so easy after all...

Еве пак си врвам цела ноќ на фемина, си се смеам самиот на себе.

Но мора да истакнам не сум буден цела ноќ, во 2 по полноќ станав од спиење и го стартував “денот“. Ах до кога со ова лудило, ајде веќе да се наместам во нормала или ова ќе си го направам на крај краева.

 

сдк дека успех е кога добивате меил од грчка национална фирма која покрај другите работи има наведено Republic of Macedonia

 

КОНЕЧНО добив циклус-фала ти Господе
мислев дека имам бомба внатре во телото
одамна не ми се случило да си напијам минатата вечер Дијазепам да се смирам а следниот ден нервозна, вознемирена рацете ми се тресат па пак уште еден да се смирам-да си дојдам на себе
кога ке ме фати климаксот,незнам што ке правам ама знам дека ке си резервирам место за во бардовци