[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Значи не можам да верувам колку голем малер сум.Малериште.
Само што ќе помислам дека нешто оди како што треба,за една секунда се уништува.
И за љубов,и за работа,за одмор...
Апсолутно за се.
И после се чудам зошто расположениево ми се менува 57447 пати во тек на една минута.
До кога вака?!
Ќе дојде ли денот кога конечно се ќе биде како што треба?

 

Ептен сум тажна. Мислев дека нема да ме разочара. Стварно така мислев.

 

Ова ноч није мој дан.




толку.

 

Се чувствувам како тинејџерка.. Се прашувам каде ли се сега тие среќни денови, денови исполнети со љубов, радост и мир.. Каде ли се ? Зошто така наеднаш ги снема ? Зошто се случува се ова ? Посакувам никогаш да не постоев

 

Моментот кога во филмот ќе почине куче. А како ли е кога ќе почине човек :geek: ? Посебно во турскиве. Бабичките, најчесто, ќе си проплакат малкучку, еех да можат и на погреб ќе отидат, ама тоа е.
Луѓе, ќе плачеме на филм, а за кој? За некој кој не знае дека постоеме.

 

Душо, какво кафе сакаш?
Би сакала да е јако, но меко, нежно и стрмоглаво да го преврти мојот внатрешен свет со нозете нагоре, да ми ги открие искушенијата на тој свет и да ми предизвика нови чувства.
А да ми ти дам јас на тебе една ракија најубаво :geek: ?
Уффффф какви се овие чуства вечерва, ни самиот не знам како се чуствувам .

 

СДК се плашам да бидам среќна и да уживам во тоа, бидејќи кога луѓето ќе видат дека си среќен, секогаш наоѓаат начин да ти ја уништат среќата и да те удат таму каде што најмногу боли..

 

Накратко, ова е една мала, тажна, но вистинита приказна за едно скршено пријателство што ми значеше...
Таа ни беше многу добра другарка на нас двете, многу се дружевме со неа и баш бевме блиски. Заради нејзе што не сакаше да ни излезе во пресрет и да направи најмала услуга, што ни го заврте грбот за најмала ситница, а ние за нејзе секогаш бевме тука за се и сешто, и се налутивме и прекинавме да се дружиме. Ама никогаш не се каравме нити се отеравме у пм, и иако сметавме дека ќе си ја сфати грешката, она е таа што иде гордо, а не е у право. И покрај тоа што на другарка ми коа ја видела неколку пати секоаш и вртела глава, ја после цело лето сеа за првпат ја видов со контакт очи-во-очи. Седеше на масата до мене во кафич, чат-пат ме подгледнуваше со оној поглед демек „пфффф, од кај оваа тука?“, а потоа стана и за првпат го осетив чувството како е намерно да помине пред мене и да ми сврти глава некогашната блиска другарка. И баш е грдо, и ме заболе. Не, не саркастично во стил Сања Ристеска, него стварно ме заболе... на кој му се случило истото, ќе разбере. И сеа официјално и мене не ме познава, а ни ја неа. И се праев демек ми е гајле, не ја глеам ни ја, а уствари ја си знам како ми беше.
Е така е луѓе мои, кога луѓе што меѓусебно си значеле ќе станат обични странци, и како нас ќе комуницираат само за празници и родендени.

 

Заљубено-Изгубено и многу Тажно и Збунето

 

перла не тагувај со тебе сме

 

Ќе умрам некој ден од комарциве

 

Така лагано си ја терам работата, абе тоа страшна работа.
Си слушам музика... нозете ,,у вис,, абе супер ми е. Само до кога? Додека не ми подгори под г'з, е до тогаш. Охооо, жедна сум, гладна сум, сакам да се љубам оваа вечер, ама демек ќе загревам маси и столчиња... така се убив од досада, барем.... ајт помина сеа, тоа е.

А онаа рекламата за кошаркарите што е, лелеле морам да ја споделам мојата кратка импресија.
Значи се ежам кога ја гледам и слушам музиката, буди страшни емоции во мене, и убаво ми е... се до моментот кога завршува музиката, абе како со секира ми ја сечат, не можам да поуживам, барем понежно да завршуваше. А не одма дааанг солзите што треба да ми идат ми запираат на половина, знаете, пак назад се враќаат и пфф си викам, да не можам да се докажам.

Ајт ојдов да си апнам нешто. Мхм, а тој што е на диета нека покрива уши.

 

Го оставив мм дома и му кажав фино, лепо што треба да се сработи...
Си идам во мракот, отворам вратата и влегувам во дневна, гледам нов лустер, пола плафон
На масата покрај другите и едно ново далинско, врти, сучи го запалив светлото со далинското.
Се почувствувам како во некој бар да сум, ги менува направава сите можни бои.

Горане горо зелена, тревата ти реков со косачицата да ја покосиш а не лустери да менуваш
Седни жено и уживај во боите, смируваат.Сега идам. Желки да те пасат а
И така си иде Деки мој. Озбилна, вие во диско а Е во диско на овие години, криво ти е

Секоја жена знае да биде нежна и топла. А знае и да покажат заби.
Море му ги покажав и јас моиве, ама сиротиот не бил крив.
Виножитово над мојава глава било подарок од брат ми недопеаниот. Уште узвучење ми фали
Ај добра ноќ од Озбилна

 

Всушност.

Јас тешко би се дефинирала себеси.
Јас сум девојка која сака да патува.
Да пие кафе со малку шеќер.
Да чита добра книга,да пие чај со цимет и јаболко.
Бесцелно да шета низ улиците на овој град.
Ноќите да ги минува,сонувајќи.


Јас сум девојќа која несакајќи и робува на осаменоста.
И пркоси на тишината.
Девојка која знае каква боја да и бидат ѕидовите во спалната,но не и со кого би го минала животот.
Изгубена.


Исполнетост,кој може да посака повеќе?

Денес знам дека фантазијата е ефтин трик.

 

Добро, ама озбилно од кожа се вадам кога пишувам некој пост и ми треба некое смајли, ама нема шанси да го најдам.
И упорно зјапам во екранот барајќи го, правејќи филмчиња како билката најверојатно сковала заговор и дека се е испланирано однапред.

Е мајке ми, и џабе, го нема па отварам повеќе смајлиња и шетам со маусот од едно до друго очајнички барајќи го потребното.
И кога ќе го најдеш, сфаќаш дека цело време ти било пред очи.
Е ај да не...

 

Се чуствувам виновна затоа што се чуствувам виновна, е ај сеа
Ќумрам.

 

Пресреќна сум, првиот дел од сонот ми се исполни!

 

Заебана работа. Зарем мораше во последните две недели од летото да се запознаеме и да стапиме во врска? Колку подобро би било сега да почнуваше летото. Па, филмови да си направев какво ќе ни биде цело лето. Остави, нема да беа филмови реалност ќе станеа со таков човек, ама поентата е во тоа што помина летото. Цело лето дремев, сингл бев, во депресија бев, губев време на небитна личност и ооооп дојде крајот на летото него го запознав. Па, сега знаете за една недела секој со обврските ова - она и малце време ќе бидеме заедно. Добро, се си има своја убавина. Есента е прилично убаво годишно време, па колку и да имаме оврски ќе најдеме време да се прошетаме низ градскиот парк во оние поладни денови кога лисјата паѓаат. Ау, романтики

Со саати си велам ќе си легнам, ќе си легнам, но ете сеуште легнувам да спијам Кај и да заминувам, зашто очите сами ми се затвораат

 

Richgirl998 и јас моментално се наоѓам во иста ситуација. Само кај мене разликата е во тоа што се знаевме од порано и сме излегувале,па сега сме повторно заедно.
И навистина...премногу заебана работа.
Греота е цело лето да бидеш сингл и на крајот од летото да си фатиш дечко
Мене и страв ме фаќа дали ќе продолжиме или се ќе пропадне.
Од септември секој со своја работа и нема многу да се гледаме (макар што јас немам некоја посебна работа).
Во лето е подруго.Повеќе излегување,гледање...
Ама тоа е што е.Ако треба да биде ќе биде.

 

Летово брзо ми помина.Не го ни осетив.Септември-месец кој ме тера да имам црни мисли.Затоа што самиот месец е црн.Не е заради школото.Но се е некако црно,мрачно,празно...Тоа ме натажува.Септември и октомври,а потоа од ноември е друго,всушност многу си го сакам ноември.Нека поминат наредниве два месеци што побрзо,нека поминат како летото што помина,ако може....
Време е за спиење .....Добра ноќ..