[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

СДК дека пишувам од новото таблетче..Нека ми е со среќа со момчето да си го користам

 

Ако успеам во замислата што ја имам ќе бидам најсреќна.

 

Писмената по математика ми е петка 100 поени. И тоа ја решив за околу 25 минути. Леле....многу сум среќна (иако ме боли главата).

 

изеди едно чоколадо и малку ореви, ке ти помине

 

... некои ептен буквално го сфатиле поимот little black dress. Дури и го трансформирале во extra little.

Добро е, сфативме, згодна си, млада си (дискутабилно, но ајде) и не си лечиме комплекси.
Не, не, само бараме малку усул. Незгодно се осеќам кога можам да ти ја видам задницата и дундата, ми доаѓа да посегнам по пари за услугата, или барем да донирам нешто да докупиш парче материјал и да ја продолжиш туниката, блузата, како да го наречам не знам чудото што за тебе е фустан.

Мајка ми купила производ на понижение (намаление). Тој збор го употреби мртва ладна.
Многу си ја сакам, ко некоја мекана играчка ми е.
Добро сега, и јас имам мрсна и увредена коса (јес, на декларација го имаше дечки. Сува и увредена коса).

Ииииии, уште нешто се думаме по дома... кога ја удривме математиката за правење ајвар, поевтино испаѓа да си купиш 10-20 тегли и мав ти е работа. И не е точно дека сите се грди и пластични на вкус, на Мама's е топ и на попуст е башка во Рамстор... и удри пиперки, зејтини, дрвца, а да не зборам за трудот и маката, печење, лупење, мелење и најтешкиот дел - мешањето.
Сфативме дека ајвар у принцип се прави во големо друштво - чисто ради семејна дружба и конекција.
Дека се исплати многу, не ќе да е.

 

Заклучив дека не ме разочаруваат луѓето, туку моите големи очекувања од тие мали луѓе.Простаци

 

Never got that thing:Способноста да немаш ништо, и пак да ти љубоморат.

 

Се нурнав во светот на литературата,ги дочитав последните страници од `Девојката од хартија` и ја почнав `Препушти се` од Сара Десен.
И сум,зашеметена.
Се чуствувам убаво,исполнето но и зашеметено.
Избегав од светот на реалноста,и повторното враќање во неа,очигледно,не ми годи...

 

Има два вида на спонзоруши.
Едните се за пари.
Другите се за интелектуално признание... овие се потажни.
А интегритетот еднакво е понижен.

 

Многу го мразам ова време,ладно,многу рано за греење посебно ако дрва уште немате прибрано.Плус тоа настинато како последица на времето,пред добвање...ужас.Ни ми се седина да учам ни ништо,радо би останала цела ден пред компјутер.Згора на тоа се чуствувам дебело,и тоа многу и ме плаши зимата што следи дека ќе се здебелам уште повеќе.Никако не можам да се доведам во ред со исхраната никако.Многу депресивно се чуствувам и не ми се излага нигаде иако последните зраци од сонцето се тука.
Ајде еден поздрав до сите вас,кое се чуствувате како мене

http://www.youtube.com/watch?v=NZyqW7AKOfY

 

Два пати се помислив дали да удрам едно like на ова?
Па што, си реков, кој ке ме “види“ дека сум го прочитала ?

 

Лепојкиииииии Дајте помагајдееее!!!
Го испофлекав ѕидот со домашен сок од капини. Ај кажете ми како да го исчистам. ИТНО Е !!!!!!

 

Денеска во градски парк имаше фотосесија на двајца млади вљубенковци облечени во смокинг и венчаница.
И трепереа пријатни вибрации од нивната смеа и разиграност. Го доживуваа почетокот на почетокот .
Имаше еден чичко кој не беше со нив. Се појави од негде и почна да тупка на мало тапанче. Чиста душа чинам. Се трудеше да ја направи атмосферата поопуштена.

Си го подигнав фустанчето кое ми допатува од Англија. Големо ми е, 10-ка величина порано ми беше таман а сега тонат во него. Љубовта пак ме лаже дека ми стоело секси. Ипак јас се губам во него.

Предмалку идам да купам цигари и ми побараа лична карта . Ај што не беа цигаретите за мене Ај ама па и на тин им заличев. А јас имам над 25. Бебенце.

 

СДК и за фудбал ме бивало бе
Денес игравме на ФЗО, и дадов 2 гоола

Инаку, 8-8 и 8-9 одд, познати по глупостите во цело школо, понеделник одат кај директорот, заедно со нивните класни и родители И јас исто, учам во 8-9 одд
Не сум бе јас ништо крива, бубаче сум, и воопшто не се плашам кога знам дека сум невина
Држете ми среќа да поминам добро

 

Ако уште некој ме праша што ми е, зошто не правам муабет, зошто не ми се јаде, не ми се прави ништо, има така да почнам да пцујам, да вреѓам, и така да збеснам, не знам. Мислам дека само ќе слушнете едно - равр - и ќе почнам, ама сите ќе ги вратам од кај што дошле на белиот свет.


Црнчев цело лето, работи по 8, 9, 10 саата , и си викав, ее, сега кога ќе си дојдеш, ќе можеш да си купиш што сакаш, ќе си имаш пари за цела година, ќе шеткаш, ово оно. Епа не е така, и ме фрустрира државичево. Паричињата си одат, оп месечна, оп ова, оп книги, па скрипти, па таксени марки, оп, оп, оп, отишле парите. Ме фрустрира што еднаш, ама еднаш, сакам да си дозволам, да влезам во продавница, било за облека, чевли, супермаркет, и да влезам, и да си земам што сакам, да си приуштам едноставно се' што ќе ми падне на памет - без да ја гледам цената. САКАШ ама немааааа! АШ!

Ај тоа, напанак. Кај се собраа сите будали оваа година на факултет. Како ме потегна некна една бабетина за јазик, леле како ме потегна, само си викав диши, во пмс си, треба да го положиш предметот, диши. Каква била мрзливата младината, каде ни била желбата за учење, амбициите, каде ни бил еланот? Јас потполно се согласувам со неа, ама... ми идеше да и кажам - МОРИ зини да ти кажам кај ми се еланот и амбициите, кај ми се соништата, каде ми отиде секоја ебана желба што ја имав во врска со било што. Лесно е да зборуваш од поткренато место, ова кажано и метафорички и буквално, оти нејзе таквоето ја боли дали некој ќе ја купи книгата месецов или наредниот, или ќе јаде цел месец леб и маргарин ради тоа. Или ќе оди бос и гол, абе не можам веќе да ги коментирам дебиливе, ми се крева косата нагоре значи.

И не знам дали сите се договараат да ме нервираат во исто време, или до мене е, ама најверојатно е до мене. Дали ќе забегам како што забегав пред да одам настрана веќе не ми е прашањето, сигурна сум дека кај и да е, пак ќе ме мавне некоја глупост. Прашањето веќе ми се преименува во кога ќе ме мавне и дали веќе почна да ме мава психа. Оти во такви моменти, кои можам да ги препознаам, о и те како можам да ги препознаам веќе, сеќавам дека можам да бидам многу злобна, ладна да боцкам, да бодам, да го расплачам човек, само за јас да се заштитам. Таман ќе решам дека ќе си бидам чилакс, со се' таман, оти нема причина да не ми биде се' таман, ово оно, малку ќе се подотворам, ќе испаднам од заштитата, пак ќе ме боцнат мене, и после мене ме боли... Жалам, ама подобро ми е, пофункционална сум кога сум ваква никаква, остра и сурова, оти можам да си го извадам газот од кревет така, сама, без да ми треба помош од никого. Апсолутно од никого.

Само ме ежи помислата, дали целиот мој живот ќе треба да го поминам така, таквото однесување ме потсетува на човекот кој наводно ми е родител, идиотот кој не сакам ни да го спомнам во моментов, и дали тој е одговорен и заслужен што сум ваква денеска, оти не е можно да си ваков од убавини. Секогаш викав дека нема да станам како него, а како мине време, гледам дека многу полесно се повредувам и навредувам од глупости, потешко заборавам, ме мачат работи што се случиле пред денови, недели, месеци па дури и години... Гледам дека, па од друга страна, многу лесно се гасам од сите, ставам ѕид, способна сум да поминам подолг период сама, изолирана без да ми прифали некој, без желба да слушнам и да видам некого, и знам дека со тоа ги повредувам другите.

Јас многу си ги сакам, и домашните, и дечкото, и другарките, ама некогаш ни тоа не е доволно за некој, кој почнувам да мислам, не се сака ни себеси доволно за да си помогне. Знам дека многу би дале се' за да се заменат со мене и животот што го имам, и немам причина за вакво беснеење, ама се случува. Чаре - уште го бараме.

 

Postoje oni od kojih ne možete otići. I oni kojima se uvek vračate. Postoje i oni od kojih ste otišli, a oni još uvek nisu otišli od vas....

 

Никогаш нема да ги сфатам оние кои се прават презаљубени и како да имаат прекрасна врска, а едвај чекаат да заминат во друг град и да ги изневерат своите дечковци.
Зошто? Зошто мора да го правите тоа? Што е задоволството?

Не мора да глумите дека сте вљубени кога и не сте. Не е срамота да немаш дечко.
Подобро слободна и среќна отколку да морам да имам дечко по секоја цена...

 

Мили дечиња, дојде баба зима

 

Конееееееееееечноооо петок.Да се одморам,зошто измачувањето само што почна.
И уште едно конееееееееечноооо за ладново.Ми недостигаше топлата облека(иако не сум зимурлива).

Едит:И ова сакав да го напишам,мене ми се покажало како точно....
„Ако мразиш некоја личност, мразиш нешто во неа што е и дел од тебе. Она што не е дел од нас не ни пречи“.

 

СДК времињата се менуваат...и невозможното станува возможно...