[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Имам некое грдо чувство , напната сум некако,ништо не ми се случило ,а ко да ме мачи нешто...
Се ме нервира, сон не ме фаќа, живциве отидоа.
Ај да му го препишам ова на ПМС пријателов..ваљда до тоа е.

 

Премногу чувства за пријателство?
Премалку чувства за љубов?
Или можеби само премалку храброст за нов почеток?

 

... кога со погледите немо ве обвинуваат како не се ангажираш за државата, за правење разлика, за промени кон подобро... а истите ги гледаш само како непрестајно блебетаат по статуси на фејсбук и твитаат ли твитаат, што да им кажеш?

Можеби не правам разлика, но барем не сум лицемер дека се обидувам нешто да променам.
Индиферентна сум, аморфна маса, добро. Помирена со се` (нормално дека е лошо, секако дека не е за фалење), но барем не глумам лудило.
Барем не се опседнувам со политички колумни кои не ги разбирам, не влегувам во дискусии за кои не сум дорасната, не дебатирам со 60-годишници за тоа каков бил југословенскиот режим и политика и кој како и кога не` заебал.

Мочли недоквакани, не сте биле ни зачнати кога бил распадот. Мислите дека сте биле на 3 состаноци во извесна невладина организација и вие, оооо вие, светлата точка на младината ќе го оправите се` она што е гнило и труло во системот, режимот и општеството?

Абе не се забесувајте. Не ме смејте. Не се резилете. Си имате виртуелни идоли, кои тајно или јавно се продадени души. Им шернувате статуси и им се воодушевувате, издигајќи ги на пиедестал, кога позади кулисите они јадат и локаат со противникот... Каква шарада.

И после се дрзнувате да делите ум за индиферентноста на масата... луѓето од акција, од тренди кафиќи неизлезени, со прсти помодрени од пишување по фејсбуци и твитери... револуционерите на моето време...

„Па подобро тоа, него ништо“.
Не бе сестро, подобро НИШТО него ли тоа, како не сфаќаш?
Стварно си јака обвиена во тој револуционерен занес, а домашните сите ти се од памтивека на товар на буџетот, добро вовлечени во запчаникот за кој секогаш има масло за подмачкување, без оглед на се`.

И ми глуметараат такви луѓе лудило, луѓе со идеи, со мотив за револуција, мислиш ќе се снима V for vendetta втор дел уште утре.

Абе ми се блуе~

 

Батали љубов.
Не можам повеќе да се замарам,доста беше драматизирање и реализирање.
бивши идни сегашни,бидете поздравени
Сега се фокусирам на концентрација и учење

 

Пред некоја недела занимација беше играта на Гугл со колачињата, сега ова:
http://www.audepicault.com/fanfare/fanfare.htm

 

Еден февруарски разговор ми е на ум. Без пари добиен, небитен, а многу би биле среќни со таков. Ми значи, не дека не...ама јас сум онаа жолта линија во банка...
После многу време почувствував студена осаменост со присуство на некој страв од загуба, мрачна загуба. Не се плашам од смртта, воопшто,ако е природна. Но ме ужаснува кога е насилна, прекината, недоживеан живот на први искуства и радости. Ме гади, ме ежи, ми буди језива фасцинација придружена со презир, желба некому да се развикам, да искршам, полна со гнев...полна! Ми доаѓа сите овие мои мили луѓе да ги фатам и да ги стуткам до себе. Никого не давам!
Свесно дозволувам да ме прегазат заради иднината. Не сакам да се самосожалувам, зошто тогаш ми доаѓа и да си залепам една жешка,а и да се гушнам и самата со себе да си се исплачам да си тргне болката.


До вас невработените што погоре пишавте околу бесмислените денови. Би ви порачала паметно да ги уживате со квалитетни содржини затоа што потоа нема да имате време косата да си ја средите како што треба и да се изнаспиете како луѓе затоа што ќе се плашите порано да си легнете за да не пропуштите нешто додека спиете.

 

Што е уствари финтата со името Филип?
Кога родителите незнаат дали да го крстат детето на Ф или на П, или?
Хм. Добро.

Добра ноќ.

 

Интернетов колку добро толку и лошо им прави на некои луѓе. Како на пример, кога некои девојки го земаат здраво за готово горенаведениот цитат, па се бањаат со парфем кој убива секаков вид на инсекти во радиус од 3 метри, воедно и убиваат неколку мирисни клетки на секој што ќе им се приближи.

 

Смешно е, деца само што се испилиле се филмаат дека се тешки рокери и металци, живеат дома во кревет кој повеќе личи на ковчег и собата им е излепена со стихови од безвезни песни на кои ниту најмалку не им ја сфаќаат суштината. Во глобала, никогаш не сум можела да ги сфатам металците ама овие деца само што се испилиле и ми продаваат памет како неможат да живеат без дум метал зошто животот им нема смисла, абе ајде ви се молам!
Офф преку глава ми е од рапери, металци, следбеници на Миле Китиќ итн.
А за момент да бидете нормални?

 

Уствари...Отсекогаш сум сакала да иам, т.е да чувам кенгурче мало дома, и да го облекувам и тинтрам, бањам, парфемисувам и лакирам по потреба, затоа што ми се краааајно слатки и мили као животинчиња додека се мали, а навечер да го скоцкам у некои штосни, убер кул и модерни пижами со принт на пчелички или магаренца на пример, и да се удавам комотно у сопствените лиги, као е најфакингадорабл! За делот со лакирањето се шалев, инаку.



Ми доаѓа да го бацнам у чело за добра ноќ коа го гледам у ова издание, или да му пуштам емисија за луѓе на Дискавери, слипи едишн.

Добра ноќ и бидете умни!

 

И после се што поминав понекогаш сепак сеуште не верувам потполно во себе. Не можам секогаш (уствари скоро никогаш не можам) да ја видам во себе храброста, одлучноста, истрајноста и борбеноста за која ми зборуваат блиските околу мене. Не знам дали успевам да ги измамам со мојата насмевка под која се крие голема болка и тага или навистина сум тоа што велат, но јас немам доверба во самата себе.



Си го сакам својот живот но некогаш навистина сакам да отидам далеку од тука и да почнам од ново, негде далеку од сите сеќавања и истите лица.

Се си има смисла и причина во животот, некакво значење. Затоа веројатно го запознав него и затоа ми го смени животот и без да знае. Не сум му кажала, не сакам да му кажам зошто ми е страв да не бидам повторно повредена. Сепак е поинаку, се е поинаку, и баш онака како што секогаш сум посакувала. Можеби навистина дошло и моето парченце слагалица што толку години сум го барала.

Многу размислувам ли или премногу очекувам наеднаш да се смени?
Само времето ќе покаже ...

Конфузна сум... ми шетаат многу мисли низ глава... очигледно е време за кревет и добро да се наспијам! Утре е нов ден а наспан човек подобро размислува! Добра ноќ!

 

Вчера 13 Октомври 2013 година се навршија 10 години од смртта на нашиот најсакан и засекогаш единствен Ѓорѓи Колозов!! Човекот кој ги освои и стопли сите Македонски срца со својот лик во НЕЗАМЕНЛИВИТЕ Македонски неродни приказни, серија која го порасна секое дете. Приказните беа секојдневно расположение кое му се пружеше на луѓето, беа толку прифатени и блиски за народот, едноставно носеа некоја магија со себе! Несомнено, најголем дел од магијата се должеше на исклучителната харизма на големиот Ѓорѓи Колозов. Не заради што го толкуваше главниот лик, туку затоа што на секоја улога му даваше вистинска душа, знаеше како најубаво и најприродно и најпосебно на свој единствен начин да ја одглуми. Со тоа нешто Ѓорѓи го достигна епитетот ЦАР, не заради тоа што најчесто играше како Цар, туку затоа што беше ЦАР во секоја смисла на зборот! ЗНАЕШЕ ДА ГЛУМИ: ЦАР, ГОСПОД, ЧОРБАЏИЈА, КАДИЈА, СИРОМАВ, ПИТАЧ, ПОП, ЃАВОЛ, СВЕТИЈА, К'СМЕТ, ИНАЕТЧИЈА, ШПАРАЏИЈА.СО САМАТА СВОЈА ПОЈАВА И ГЛАС ОСТАВИ НЕИЗБРИШЛИВ СПОМЕН КАЈ МАКЕДОНСКАТА ПУБЛИКА. СЕКОЈА ПРИКАЗНА ЗАВРШУВАШЕ СО НЕГОВИОТ ПОСЕБЕН И МИЛОЗВУЧЕН ГЛАС, ДАВАЌИ ЈА ПОРАКАТА, КАКО ТРЕБА ДА СЕ БИДЕ ДОБАР И ЧЕСЕН ВО ЖИВОТОТ. БЕШЕ РОДЕН, ДА БИДИ СЛАВЕН И САКАН, А НИЕ СМЕ ПОНОСНИ И ГОРДИ ШТО ГО ИМАВМЕ! ШТО ИМАВМЕ ЧОВЕК СО КОЈ МОЖИМЕ ДА СЕ ГОРДЕЕМЕ. ЛЕГЕНДА КОЈА ЕДНАШ СЕ РАЃА, А НИКОГАШ НЕ УМИРА!

 

дека животот е постојана борба! Се бориш за себе, за љубениот, за најмилите дечиња, за родителите, за секој успех и против секој неуспех!
Се надевам нема да се уморам премногу брзо и никогаш нема да се откажам, освен ако некој друг не одлучи така!

 

Ме боцка кичмата,ете тука од левата страна.Ниедна положба не ми е пријатна ,ниеден лек не ја намалува болката,ми доаѓа да земам да го откинам тоа место да видам што таму се случува,па исправам ,притегнам,измасирам...само да прекине ова тупо тлеење...
Забиве ,што да кажам ,се трудам да ги разгазам,ама чувството на страно тело во устата не одминува.Не јадам,храната ми нема вкус,тажно гледам во јаболкава на масата кои ме повикуваат да ги загризам и онака да прска сок на сите страни...
Сакам ама не можам...
Сакам да земам мој денар,да можам да ги изнакупам сите непотребно-потребни ситници.
Не можам.
Во последно време ни кујната не ме привлекува,бегам од неа како ѓавол од крст...
Не сакам да готвам...ми се смачува од се...

А од друга страна гледам на сите страни,слики од совршен идилечен живот каде што се е мирисно ,чисто убаво,каде децата се совршени мали луѓе,не се дерат и не се тепаат меѓусебно,каде што мажите се џентлмени,љубезни типови кои секогаш им помагаат на сопругите,а тие секојдневно готват некое фенси јадење во своите педантно испеглани алишта со црвен кармин и штикли...каде што сите се опкружени со безрезервни пријателства кои ги негуваат како скапо платените орхидеи,кои ги сликаат и постираат,каде што шопингот во Солун е како кога јас си излегувам до блиското пазарче...
Се прашувам навистина постои ли такво совршенство или тие слики ме лажат.Или јас сум крива што им верувам.Звучам детинесто нели?

Човек верува во тоа што ќе го избере да верува.Јас си верувам во мојата несовршеност.И до мојата неспособност да ја достигнам...И да, можам да ја докажам,со слики ако баш сакате од мојот живот.Со слики на тоа како изгледам кога ќе станам наутро,или на што ми личи кујната кога готвам.Не умеам да склопам просто проширена реченица пред непознати луѓе а при тоа да не се сопнам од сопствениот јазик.Само во својата глава умеам да склопам реченици и да дрндам до бескрај.Сопругот не ми е совршен иако тој сиромашниот си мисли дека е.Немам ни едно парче гардероба или чевли со дизајнерско име.Во животот еднаш сум била на козметички третман а во спа центар или на масажа -никогаш.Се обидувам да пронајдам убавина во животов а не сум опкружена само со убавина.Посакувам нешто што никогаш ,по се, изгледа нема да го имам.Уморна сум,укочена од лошиот душек ми треба одмор и чаша со вино.
Па што ако е утро!

 

Понеделник
имам 34387457836039 обврски, а ме мрзи дури и да пишувам на тастатура

 

Простаци едни,дебили,Пи***и мате***а сега во моментов изгазија едно малецко кученце душа мала ...не само што го изгазија туку онака го размачкаа на улицата....и кој тоа?! просјакот кој сега се вработил чистач мршник еден ама остај друго поврзан бил со сите мршници и бараби не смее никој да му пререче плус и книшка имал за да биде вработен....
Па се смее еј коњу од каде си грд,неписмен,прост ти си и луд книшка арно имаш ама ти треба уште една бидејки си лудак ...

 

Денеска сум горд да го презентирам мојот проект кој после 10 год успешно се покажа.

Во мојот новчаник ставив ливче каде што има смешки и ако се изгуби да ме пронајдат. И вчера нажалост на пешачки додека сум местел кесите од пазар ми паднал (новчаникот) и денеска ми се јавуваат од комунално дека го пронашле , така да пред 10 или отприлика така , си реков ќе ставам за секој случај и ете денеска се оствари (среќа не ми ги собрале сите документи) , добри дечки ги частев пивце и пица (парче ) и фала све тоа ....

А братучед ми се смееше на мојте проекти ...

Well who is laughing now BITCH

WHO .... IS ... LAUGHING .... NOW !


А од друга страна сум лут кон нашиве , цела ноќ и пола ден седел новчаникот на пешачки и никој не го земал , па имаше 800 денари ... абе ќе го земеш , ќе си ги собереш и ќе си ја частиш девојката или дечкото кино или било што ... Бог да чува значи се луѓево , бог да чува .... Ќе граделе држава после....

 

Да го најдев јас ке си соберев парите и директно у голден роуз..

 

понеделник и добиено=НЕ ОДАТ ЗАЕДНО !!!!

 

Многу ме нервираат неправди.