[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Се сеќавам.
Топла есенска ноќ.
Јас и тој склопчени во прегратка.
Над нас нема ништо.
Високо е.
Карпа.

Бела највисока карпа,а под нас страшни звуци на далечно завивање.
Нема ѕвезди од темните облаци.
Има само матна месечина која го осветлува небото...и нас.

Те љубам. Никогаш не сум сакал како што сакам денес. Никогаш не сум се заљубил во девојка како во тебе денот кога се запознавме. Ти си единствена. Што и да е, ти си ми се. Уште едно наше место?


Да мило мое. Само уште едно наше место. Уште еден најубав момент врежан во меморија засекогаш.
Уште една полна месечина за паметење.

 

Барам луѓе за на опера.
Сите ме прават луда.
Ги организирам за на новото лизгалиште.
Сите ме прават дете.
Ги терам да одиме во кино.
Сите ми викаат е скапо е синеплекс.
Ги терам да одиме на Синедејс.
Ми викаат е да бе, па дома гледај ги,многу се.
Ги терам да одиме во театар.
Не го разбирале! Досадно било.
Им викам да се гледаме повеќе, зошто нема да бидам тука.
Ме викаат по дома да си седиме! НЕ САКАМ ДОМА!!!
Да се обидам со кафана... си мислам... па и вторнички, таманка! Занаетчиски.



Добро што ви стана? Не бевте вакви!!!!!! Стареат, во нив им ги гледам родителите... ама немојте бееееее...млади сме!!!

Надвор се спремало невреме, пих, па што?!
Циникот комшија седна да си попричаме, му викам чичко **** едно ракииче дур дојде татко ми? Може, ама и ти да се напиеш... грлово ми изгоре! Ене ги на гласно дискутираат за системот, едниот го цитира Јунг, колективно сме биле цитирам - посрани, татко ми го цитира Маркс. И АЈ СЕА?! Ама сте се нашле...
Смешки е човеков, дури и ме праша што работиш, кога му раскажав, со туга во очи, ми вика дај си рака, треба луѓето повеќе да бидат среќни и да се откачуваат! Ееееее...да! ЗНАМ!
Јас на пример сега откачив некоја опера и планирам да застанам пред огледало и да ја имитирам певицата!

Еве мајка ми ми влага и ми пее (морав да гуглам лирикс ).
Zagrli me oko vrata
oluja se dize
ne moze ti vjetar nista
ako pridjes blize
ako pridjes blize

Плачам од смеење!!!
Талентот за чукнатоста знам од кај ми е!

 

Birds born in cages think flying is an illness.

 

Понекогаш, дозволувам да ме однесат мислите до патот кој поретко се оди. И само размислувам. За животот. За времето. За луѓето. За едно време кога светот имаше смисла. Неретко се прашувам дали сево ова е само една голема илузија! Дали ЈАС постои, и ако да каде му е местото? Ако велиме дека „Судбина е“, тогаш од каде знаеме дека некој веќе не го знае нашиот живот или веќе го проживеал,
се прашувам самиот себе?

 

Мене пак баш ми се смешни нивните песни и спотови Така замислено изгледаат, мислиш којзнае какви стихови пеат. А всушност нема врска И песната за Стоунхенџ им е добра, покрај оваа за лисицава.
http://www.youtube.com/watch?v=mbyzgeee2mg

А мене ме мрзи конечно да се запишам на фитнес, слушам и невреме се спремало надвор. Не ми се излегува воопшто, чувствувам како да сум затворена во сопствениот меур. Во меѓувреме, ќе ме повикаат на уште некое интервју, си чекам позитивни одговори и така. Одам да си спремам ручек-вечера сега, бујрум!

 

Мајка ми замина на родителска,очекувам се најлошо

 

Мириса на дожд.
Облаците-тука се.
Фали само првата капка.
Првата, почетната.
Почетокот-секогаш најтежок.
Мачи. Измачува.
Гони. И прогонува.

Мириса и на крај, знаеш.
Ќе замине.
Дали тој или јас, не е важно повеќе.

Богохулно, грешно и без срам.
Подоготвена сум да се вратам.
Ќе идам, како нечекан гост.
Ќе влезам тивко,
и кротко ќе седам.
В мракот тренчев,
да милувам сама.
И кога наситена,
ќе запрам да гледам.
И веќе сита..
нечујно ќе излезам од таа доба..
Болна!
Болна е таа темникава соба.

Празен е таквиот сон.

 

Многу нешта...

 

Чувството кога преморен ќе се вратиш од тренинг.Значи немам сили да мрднам. Ама па сакам да тренирам одбојката, ме исполнува некако.Цела негативна енергија што ја имам и помислата на сите обврски што треба да ги завршам се губи...исчезнува.Ама од кога ќе се вратиш од тренинг тогаш сфаќаш дека те чекаат уште два часа учење Ама ај да не се жалам и така единствената обврска ми е всушност учењето, така да одам да се истуширам па да си донаучам . Имајте убава вечер

 

Абе најлесно е да ја префрлиш вината на друг.
Најлесно е да разбираш онака како што ти одговара, а не како што ти кажуваат.
Најлесно е да се криеш позади некого и да не превземаш одговорност за твое дело.
Најлесно е да свртиш грб на сите што биле тука за тебе.
Абе најлесно е... ама дали е правилно ?
Чукнете си ги тоа главите бе луѓе, размислете малце.
~~~~~~
Во последно време кога и да поминувам по улица Македонија гледам се повеќе луѓе се мотаат околу бикон бре Не дека ги немало порано,ама сега некако побројни ми се.
Што радост ќе беше да го фатиш бикот за м*да
Најсмешно е кога ќе видам возрасни госпоЏи и господа да го прават ова.
Одлично луѓе одлично

 

Еве сум и јас пак
Малку ми се продолжи одморот шо си го зедов, ама не се жалам, вредеше секоја потрошена пара.
Преморена, преполна со импресии и прекрасни сеќавања од Виена, Салзбург, Минхен, Париз и Венеција. Ова нешто ми дојде и како предвремена апсолвентска.
Париз, сон, нешто незаборавно, мора сам да го видиш да го почувствуваш, предобро.
Тоа сакав да се пофалам, сека се вратив тука, пак ќе се читкаме и ќе си се дружиме, јас заминав да се наспијам и од утре пак си продолжувам со моето турбо темпо оти се шо имав за полагање се оставив за испит. Ах маки, ама како што кажав не се жалам бидејќи ова што го доживеав и видов во овие нецели две недели секогаш ќе ми остани во сеќавање.
Имајте убава вечер девојки

 

Здосадено ми е од ова здодевно секојдневие.
Секој ден исто па исто.
Се како да ми се врти во круг,ништо ново не ми се случува и ништо ама баш ништо позитивно не ме изненадува.
Преку глава ми е веќе од се.
Сакам да избегам од ова здодевно секојдневие.
Да се издувам некаде.Се ми е некако монотоно.Секој ден едни исти работи.
И на крајот само ќе го кажам ова,а нема што да направам,нема каде да избегам,повторно тука останувам.

 

Ау ау ауу..
Е не ми се верува дека сме прогласени за најнемирен клас во цело училиште,а за оценките.. да не зборам ..
Сите наставници се пожалиле од нас(од цел клас де хаха) дури и директорот дојде и ни се дереше за една случка..ахх судбинаа

Ајт со здравје!

 

Сакам да кажам како сум немоќна веќе.

Тргнувам накај дома, ме накостреши студениов ветер кој не знам ни зошто воопшто служи освен што те онерасположува уште повеќе и ти прави луди фризури . И на таа бучава си го слушнав срцево како ми прави прескоци, да, баш тропа силно силно и одеднаш, флуп, запира и пак почнува. Никој не ми верува кога ќе му кажам дека мене срцево ми прескокнува! Е па ми прескокнува бе луѓе! И ми вришти пулсот од глава до петици! Па се фаќам за грло, правејќи напор да ја турнам тешкава и стисната грутка што ме боли дури, што ми ги турка надолу сите напори да дишам, и која ми носи само солзи. Ме жежат очиве а се мачам да ги вратам солзите наназад, за да не ме сетат два-тројцата покрај кои поминав. И заплакав бре луѓе пред порта. Заплакав! Силно и со тешко срце си признавам дека не можам и не сакам повеќе. Едноставно ги спуштам моиве дланки покрај тело и се предавам. И се убедувам еве себеси дека се ќе биде кога ќе му дојде денот. Ама верувам во тоа дури една минута, или евентуално до сабајле, кога одново ќе се разбудам со таа мисла и повторно ќе почне да ми тежи и пече и кога повторно ќе продолжи истата песна. Едноставно ми е тешко, толку тешко...

 

Океј, ми даде прекрасен подарок! Нешто што одамна го сакам... Изненадување.. романтика на ниво и сите тие ред работи, ама мислев дека нема посебна причина баш денеска да ме изненадува туку онака се сетил да направи интересно. После 10 минути сфатив дека е со намера...

Само кажете ми, да се радувам што се сети дека у скоро време треба да прославиме нешто па оддвоил внимание и ми купил подарок, или да плачам затоа што тотаааално го утна датумот и подрани за цели две недели? :geek:

Слатка моја будала!

 

Како помала бев фасцинирана од таа чудесна направа наречена компас.
Татко ми ме учеше како да го користам, ќе ме однесеше сред шума, па ќе ме оставеше сама да се снаоѓам и да го најдам патот за да се вратиме назад. Во тие моменти си мислев дека нема да ми биде потребно ништо друго во животот освен компас. Никогаш нема да се изгубам и секогаш ќе знам каде да одам.

Ама подоцна научив дека не било сé толку едноставно...
Затоа што кога ќе се најдам сред крстопат во животот, ниту еден компас не може да ми покаже во кој правец да тргнам.

 

Колку ја сакам зимата и еуфоријата околу новогодишните празници.
Ги сакам рекламите на ТВ, кога почнуваат да украсуваат и се наоколу е толку прекрасно.
Sвезденото небо е толку убаво.
Снегот полека почнува да паѓа и се наоколу е бело.
Сакам побрзо да дојде зимата за да и се радувам како мало детенце

 

СДК не ми се верува каков народ има !
некој што со години нешто си го помагал , сега да дојде време за истата работа само еден пат да ти помогне 5 мин работа е да те одбие ццц срамота не ми се верува а со истата работа си го услужувал најмалку 4 пати во недела !!!!!!!!

 

И мене не ми се верува.
МАРФИ,ТЕ МРАЗАМ!

 

... кога ќе ме затепа крајно тупав и неинспиративен период, испробувам нови вкусови и јадења, кришум се шлакам со бапските кармини на мајка ми, ама како што караокето ме вади од бездна и музиката општо, ништо друго.

Леле боженце, последниот албум на Arctic Monkeys.
Скроен е за времево, за сезонава, за моите раздробја, за качување по скали, за искалување нервоза, за бесно водење љубов, за журки, за преиспитување, (само)докажување и охрабрување!!!

Се убив од радост што го слушам, се шлакнав сосем, заспивам и се будам со него, љубовници ми се Arctic Monkeys.