[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Не ми се верува дека сум поминала четири години на форумов.
Некогаш поактивна, некогаш помалку, некогаш повеќе во една улога, некогаш во друга, можеби и трета, некогаш повеќе во темите за муабети, а некогаш само за споделување искуства и спомени, форумов ми е секојдневие цели четири години.

А имам чувство како да сум тука половина живот. Во овие четири години ми се испослучија многу работи, големи и важни, а тука можев да напишам се што сакам. Кога повеќе, кога помалку директно, но важно споделувањето многу пати ми помогнало да си ја олеснам душата.

Се зачленив кога имав најмалку време во животов, а тогаш бев најактивна. Затоа што мило ми беше што конечно и жените од Македонија имаат форум. Одамна сакав да го видам тој момент, уште пред повеќе од 10 години кога ги читав американските женски форуми и си мислев колку би било убаво да си имаме наш. Да можеме да си разговараме за наши шминки и шампони, наши влошки и бебешки пелени. И најважно од се, да можеме да разговараме без маски.

Дали навистина е така, дали заслужуваме да имаме форум и колку е квалитетен е друга тема на разговор. Важно го имаме и на многу од нас ни е корисен.

 

сдк се изнвинувам што мислењето не е за тука но многу е хитно

знае некој колку кошта оперциа на слепо црево без сини картони ? Хитно. благодарам

 

Вчера спиев од 2 саатот попладне до денес до 10 и пол саатот сабајле, се изнаспав и сега не ми се спие, ќе дежурам цела ноќ

 

Нека мојата тага умре како што бавно умира оваа студена декемвриска ноќ...А моите солзи нека се стопат како што го топи снегот утринското декемвриско сонце,да ова слабо и кревко сонце исто како моето срце...Да сега дремам и си ги истурам моите чуства тука и добро подобро ми е но сепак имам една голема празнина во душата,се прашувам зошто фала богу сите здрави сме живи сме добри сме зарем не треба да се чуствувам среќна со љубовта на моите родители пријатели а и се надевам на мојот дечко но ете како за беља од секогаш сум била не мирно дете со немирни чуства и ете пак нешто чкрипи нешто во мене...

 

Откако решив да раскрстам со ноќта,
решив да не излегувам повеќе.
Носталгија до зори.

Да се пишува за ноќта е маѓепсан круг чиј заробеник бев.
Се бламирав за да раскажам кога последен пат сум се избламирала.
Тоа е готово, да се соочиме со утрото.
Зошто проклетото е толку проклето?
Секогаш доаѓа, кога најмалку треба, а го нема кога најмногу треба да го има.
Звучи интересно.

 

Заминуваш.
Секогаш кога ќе ги затвориш очите.
Некаде.Твој свет.Замислен рај.
Со сива реалност по живописно се сонува.Помеѓу будењето и сонот се прашуваш за реалноста.
Тоа е како некој воз,во кој има безброј седишта навимудм бесконечност,единствен патник си ти.Тоа е како во рацете да имаш четка и палета бои,да бираш нијанси,да поминуваш со неа низ платно.
И не,не е важно дали си уметник.Од сред зима да направиш пролет.Ја мамиш реалноста,никогаш до крај,на крајот секогаш ти си измамен,чекори таа по тебе.Ти ја знае сенката.

Потоа се насмевнуваш.Посакуваш исполнетост.
Сите имаме белег.
Длабочината е различна.

 

Си размислувам,онака лежерно,што мудрост јас ќе им пренесувам на своите деца и внуци? Мудроста на социјалните мрежи? Каква приказна ќе раскажам за првата средба со нивниот дедо? Дека лајкот не споил? Не сум запаметила ниту вредни зборови, кога со еден клик сум ги добила сите цитати на големите бесседници. Не го паметам ни крајот на делата кои сум ги читала,но добро знам кој кога се приклучува на чат. Не смеам да дозволам мудроста од мојата животна сеидба да биде Фејсбук! Никако.

 

Се обидувам да сватам зошто Скопје како главенд град на нашава ни држава го прават музеј со тие споменици,а уште повеке се нервирам што КОСОВАРИТЕ се обидуваат да ги уништат поради тоа што доагаат од планина и многу нормално тешко се справуваат со цивилизацијата...Па дали се нормални бре,ма не треба да имаат никакви права во државава.Кога мк поминува на бит пазар со цел страв трепери во сопствената земја во која му се корените.Да се плаши од дивјаци како што се Косоварите кои владеат со пола Скопје...Мора да се превземат итно мерки тие да имаат страв и трепет од нас...бидејки тие се дојдени кај нас и немаат никакви права да рушат мир и спокој на домородецот.Го скршиле споменикот...не споменикот стои,.. крстот е скршен симболот на православните христијани...симболот на македонискиот народ на неговата вера..За срамота е ова што се случува во државава имаме ли ние некој способен кој ке се справи со падобранците во земјава кои владеад во неа како терористи и имаат огромно вилјание во мирот и спокојот на луѓето.

 

девојки ми треба поезија за роден град и Блаже Конески, некоја идеја, пример...
ако има некој нешто..нека прати во фемининиов инбокс..
фала однапред

 

Така мачејки се да заспијам оти тешко ми оди дишењето размислувајќи за се и сешто стигнав до мојата коса и решив дека морам ама морам да направам шишки, шишки бе . Кога намислам нешто морам во моментот да го сторам, ех штета што сега не работат ноќна фризерките . Сега ќе ме копка неколку дена утре недела, понеделник неработен, па и ова грипчето ако се позабави не дај Боже, ухуу колку имам за чекање , па ќе си пукнам од мака вака во неизвесност мислиш за кој знае каква важна работа се работи . После знам дека маки ќе си мачам и ќе ги теглам де на една де на друга страна страна ама ете кејф ми стана и морам да ги имам, а размислувам па може и сама да ги крцнам а , нема да ми е прв пат .

Во вакви тмурни, болежливи, депресивни денови нешто што може онака да ме стопли на душата се само овие малечките срциња, бебенцата. Какви се слатки абе очии не тргам од нив. Овие дена и внукичката ми беше на гости, едвај чекам да оздравам да ја изгушкам абе нема и нема ништо помило од нив. Како да не ги сакаш кога онака невино ќе направат нешто, па кога ќе затрепка со тоа оченцата , златца. Некој фб си користи за кој каде бил, што како, ама јас по цел ден си разгледувам бебешки страни, некој ќе мисли оваа опседната да има бебе. Не дека не сакам, се во свое време, ама па мили се, нема ништо помилко од нив.

Мајка ми секое утро ја вика нејзината другарка со нејзиното внуче на кафе, кефови сме дома кога имаме вакви мили гостинчиња, за друго не станувам порано наутро ама кога слушнам детски глас ехее одма рипам. Уживам да ги бакнувам, гушкам абе ми доага да ги изгмечам од гушкање . Тие се најголем благослов и најголемо богатство !

 

Е таа што во ПМС ќе те натера со пижамите во чизми, со косата у Пебелс репче да ја носиш до Фурна во Чаир за бурек со јогурт во 1 после полноќ, дур ти и пазариш она да те чека у кола, е таа чувај ја бе лепотане!!!

Леле гровтам од што ми е тешкооо...па дури и стапче на крајот...

 

Неверојатно е тоа што само малку фали за нештото да ни врати чувства. Од никаде ти текнува одеднаш да го провериш пак тоа, да ја видиш таа слика, чуеш тА песна. И го уклучуваш тоа недефинирано нешто и сфаќаш дека тоа ти било погрешна идеја. При бидејќи ти се враќаат чувствата, како ебан но леле колку пеперутклив бумеранг. Те оголуваат. Срам ми е толку - многу ми е срам!

И упм со Петраркинината љубов! Мислам дека мирата нема да ми ја остави во свите вака признавам ретки наслични моменти. Се осеќам како пак да имам 16години и да се силам дека ако суровата од суровите професорки ми стаи 5 тица ја веднаш ќе прелетам накај сепарињата блиску до фонтаната кај Градски Вардар. И добив 5 ца и требаше да летнам. Барем ќе се осигурев дека не е тоа што мислев дека е.

А нехраброста ми се смееше и ми се исмеа до бескрај. И толку. Се изгубивме! Никој не е глупав да те моли со поглед и со се остало до толку долго. Ни-кој!

 

Бато....ми фалиш :'(

 

Убав ви ден драги Феминки, исполнет со позитивни мисли, насмевки, љубов ...
Среќен ви ден со вашите сакани.

Обидете се да уживате во се што ви причинува задоволство, но не ја врзувате душата на никого и ништо! Најдете ја внатрешната рамнотежа! Дури и цветот умира од преголема светлина

 

Се прашувам зошто ја изгубивме недела како ден за одмор? Порано недела ме асоцираше на ден поминат со семејството, на ден во кој собираме сила за работната недела што следи,ден во кој успевам да ги видам или барем слушнам блиските кои ми недостигале во текот на работните денови.
Ден во кој гледам која сум,зошто сум,која е мојата цел и мисија на светов и како се гледам во периодот кој следи. Ден во кој си посветував време за себе и во кој успевав да ги зацврстам моите мотиви и желби за иднината.

За жал,веќе извесно време недела ми е ден кога се трудам да ги завршам обврските кои ми заостанале,нервозна сум,гневна на себе и светот,лапам љубов,а ништо не давам за возврат и постојано сум во очекување што општеството во кое сум ќе направи за мене без да мрднам со прст за него. И тоа ме прави разочарана,без енергија,без волја и цел.

Желба за годината која следи ми е да си овозможам барем еден ден спокој и мир,ден во кој ќе работам да се направам себе подобра личност. Еве нека биде тоа баш тој ден недела.

 

Македонијо среќен празник.
ДА СИ ВЕЧНА

 

ВЕ САКАМ СИТЕ

 

Добро утро на сите и честит празник!

 

Прекрасен ден, денес ни е славата (сармички ммммм ) напомош нека е денот и на сите честита слава

 

Ова е прекрасно.Знаете зошто?
Затоа што не знаете дали се ова две женски,машки, машко и женско,црни или бели и не ја знаете нивната возраст-Љубовта е љубов.