[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Незнам како до сега сум живеела толку многу години со личности кои воопшто не сум ги познавала па не е ни чудно што неможев да стапам во контатк со други...бидејки другарките ми зборувале се и свашта за мене...браво значи немам коментар ко ве ранев дома и ко ве слушав како лелекавте добра бев.?Среќа е што јас не се замарам со малоумие како вас да почнам вистината да ја кажувам за вас ке биде доволна а не како вас да си измислувам.Засрамете се да се нема почит кон некого.Ама не е битно не губам јас губете вие бидејки зборувајки за мене повеќе кажувате за вас самите.Позз и фала на потрошеното време на кретенки и лицемерки.Како што ве поштував сега ве мразам доволно ми е да сум со фамилијата а друштво повеке не фала.

 

Не.Не сум депресивна. Само дознавате повеќе за мене.

 

Ако сонот ме плаши значи е доволно голем за да сонувам и да се трудам да го остварам.

 

И така си седиме јас и татко ми
јас: абе тато ти кажав дека положив хемија ?
тато:не бе,ми немаш кажано
јас:епа како да ти кажам ко немам..
тато: Ангелооооо !

 

Ете и јас почнав да вежбам,цела недела веќе,и вчера ми текна да си го сликам задникот јас па после еден месец вежбање пак да си го сликам и да си споредам слика пред и потоа за нели резултатите да се видат,и земам си го сликам,вечерта излегувам на кафе и барам.телефонот ми го нема,си помислив дома сум го оставила и после ми текна дека во таксито е можно да ми е паднат леле во истиот момент 100 филма ми се завртија во глава,си велам од кај ми текна да си го сликам задникот и што сега ако ми го најде телефонот некој и ми ја објави сликата од задникот некаде ,не бев толку загрижена за телефонот колку за сликата,тууу што ми требаше ,и ајде среќа се јавиви во станица и таксистот ми го нашол телефонот,значи сеуште постојат чесни луѓе што ми падна многу мило ,и земав одма ја избришав сликата

 

Добро утро, Добар ден на сите!
Конечно пред мене е долго очекуваниот ден.
Го чувствувам мирисот на утринското кафе,ме допираат сончевите зраци,кои иако ме смрзнуваат,ми го поттикнуваат расположението.Ми се буди адреналинот.Очите ми се широко отворени.
Го отворам плакарот со гардероба и погодувате,нели,од глетката ми светнуваат милион комбинации.А одлучувачка е онаа и стилски облечена и топло пријатно чувство.
За миг правам ретроспектива на средбите со него пред 3 месеци.Но,тогаш беше почеток на есен и полесно чекоревме во лесната гардероба, а сега неколку слоја облека на нас и се движиме како роботи.
Ама денес нема да биде така.Движејќи се кон закажаното место ќе развивам 120 км на час и милион коњски сили.Мислам дека денес ќе ја надминам брзината на Мојот Спарк Шевролет.
Погледот ќе ми биде насочен во еден правец,а во мислите неговиот лик, неговите очи кои ми упатуваат
искреност и љубов,гласот длабоко во мене одекнува.Ми недостасува уште нешто... Да ја почувствувам прегратката Зборовите не се потребни,верувајте Таа се заменува

 

Викендов работен,ама убав.
Овие два дена едвај дома се прибирав ама задоволството после успешно реализираните настани е непроценливо.Многу се радувам кога наоѓам луѓе толку слични на мене,па кога соништата ни стануваат реалност,со малку заедничка работа.Ги сакам.Многу.Многу.Многу!
И ете денес,слободен ден,планирам да си ја прошеткам лепотицава со две други братучедки и со нивните лепотици,па да си седнеме на кафенце,па после учење....

Го сакам животецов,ахххххх.

 

True!!

 

Знаете колку се радувам кога ќе видам баба и дедо за рака фатени.

Искрено срцето ми се исполнува.
Таква искрена љубов нема баш кај нас младите.

Добро утро.

 

Знам дека ова не е за тука но сакам да кажам една моја молитва,Господе мој не барам од тебе животот да ми го направиш едноставен и лесен,барам само да ми дадеш сила да можам да продолжам понатака кога ке ми дојдат ситее потешкотии и проблеми во мојот живот Амин.

 

сакам некој убав доручек по мој терк само не ми текнува што да биде тоа...

 

Пишала: - Пет месеци со срцево мое.... Па ја сум 17 години со моево срце, па не се фалам..

 

Имам сериозен проблем со миењето коса. Кулминираше во хронично воспаление на синуси.
Дали некој друг го има мојот проблем, за секое излегување надвор и изложување пред луѓе (а тоа е секој ден) да се мие косата?!
Сува барут ми е,вчера ја миев, два саати се убедуваме со мајка ми, еве сега преговарам само шишките да ме пушти да ги измијам.
Болест!

 

Колку повеќе ги запознавам луѓето толку повеќе ги засакувам животните....

 

Бев на фризер вчера и им кажав да ми ја скратат косата 2 cm само врвовите ,а они ми ја скратија 4 cm и сега изгледам многу чудно...одвај чекам да ми порасне

 

Не ми се верува колку сме способни некогаш да ги сакаме работите што не можеме да ги добиеме дупло повеќе од што навистина ги сакаме...само заради тоа што едноставно не ни припаѓаат нам,сметаме дека треба да бидат наши или едноставно го сакаме тоа.
Вистинското прашање е дали навистина го сакаме или го сакаме затоа што не можеме да го добиеме?Неверојатно е тоа колку можеме да се опседнеме со нешто само заради тоа што едноставно ни претставува мистерија...

 

Секогаш е така кај секој човек посакува нешто што не е достапно за него,но без разлика дали ке го добиеме или не тоа што го посакуваме битно е да ризикуваме и да пробаме да го добиеме без разлика на тоа дали ке успееме или не.
ПС уште нешто би се надоврзал на ова успех значи да го добиеш она што сакаш. Среќа е да гo сакаш она што ќе го добиеш.

 

... леле каква капа си купив! Најубава!
Баба и дедо ми ја купија де, ми дадоа нешто ситно да се почастам, одма ги сместив каде што им е местото. Недај боже да се заврти или задржи некоја пара во џеб, не не, остај ти тоа, црви ми го глоѓаат г`зот.
Црвена, плетена, топла, има едно цуце на врвот и ко да е малку тоа (како некое тофте, да не кажам гомце - кажав де) има и две цуциња со иста големина од левата и десната страна под ушите.

Најубава капа си имам, ла ла ла.