[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Само ова за мене,работа и само работа и не мислам на ништо друго......работи,јади и спиј.....

 

ЌЕ ПУК-НАМ!!!!!

 

Дај боже

 

понекогаш,доаѓаат моменти кога залудно ја докажуваме својата добра намера на луѓето околу нас,колку многу ни значат нивната љубов или пријателство...залудно бидејќи човекот ако навистина му значиме ние, може да осети СЕ !!!

 

Значи ова се вика среќа у несреќа!
Татко ми,уплати ливче на спорЦка за 50 денари,и добивка 1000 евра,арно ама,чоекот дека многу ретко фаќа,секогаш го зафркнува 1 утакмица,и мн се нервира,па напишал 10 утакмици,ама 9 од 10,на пример ако фати 9 пак да си земе некоја паричка,ме разбирате нели? И ги проверуваме прееска,и што да видиме,сите ФАТЕНИ! Ја па се израдував,татко ми па место да скока од радост,почна да пцуе,мене па отпосле ми текна дека 9 од 10 ги играше.И?
И ништо.Појде до Моцарт,и само 300 денари си зема. Абе не не сака среќава,и НЕ!

 

Уште така да беше.

 

Ле-ле!
Си седам ја вака до 1 а утре треба, односно денес треба да станувам во 8, за да го стигнам автобусот за Скопје
Ах, чекај ме Скопје, идаам
Поздрав и добра ноќ!

 

СДК ова е чиста вистина, ОтИ???? - Бидејќи, Ние девојчињата сме такви. Од празни зборови, ќе направиме роман. Од најобичните погледи, ќе направиме филм. Од ништо, ќе измислиме љубов. И потоа патиме, и секој ни е крив.

 

Моиве дома се чини дека сковале заговор против мене па цел ден сум мета на нивните критики и спуштање муабети но во најзавиена форма, за среќа ги знам премногу добро така да си сфатив што ги мачи без да ми го кажат тоа директно.
Мајка ми ми вика дека во последно време сум станала најголемата мрза, која е незаинтересирана за никој и ништо околу себе, всушност ова е критика која во последно време често ја слушам, но денеска моите ме замислија па си го анализирав малку моето однесување изминатиов период и сфатив дека се во право.
Буквално ништо не допира до мене, не сум среќна ама не сум ни тажна, единствена емоција ми е рамнодушност. Се уморив премногу слушајќи туѓи животни стории и проблеми, се уморив да си плачам зошто животот не ми е онаков каков што си го замислував, престанав да се замарам со колоквиуми, полни автобуси, гужви и недоразбирања со луѓето.
Се уморив од држење диети, се прифатив изгледа конечно и со неколку килограми плус, се уморив од непотребни негативци кои секојдневно ми ја цицаа позитивната енергија. Се уморив од размислување, нервози, беспотребни грижи и караници кои не водат никаде.
Едноставно незнам ни како да објаснам ама премногу се уморив, уште сум уморна од сето тоа и затоа овој период е оној во кој не сакам да се гледам со никој, не сакам да комуницирам, сакам само да се одморам од тој умор.
Незнам до кога ќе трае ама знам дека си ја пронајдов нирваната и што се однесува до мене може да трае долго ваквиот период.

А што сакам јас ?
Сакам есенски дожд, празна куќа, да седам до прозорецот, да гледам како врне и да си пијам какао. Да си го облечам мојот омилен џемпер, да се стуткам во фотељата и да не правам ништо. Сакам само да лежам, да не зборувам, да не мислам, да одморам вистински.
И да не заборавам, да ги изгледам сите серии и филмови кои што сум сакала да ги гледам, да ги прочитам сите книги што сум сакала да ги читам и да го водам кучето во долги прошетки на кејот.
Ете тоа сакам, скромно нели?

 

Неизвесност помешана со страв е единственото нешто што ме мачи деновиве.
Во исчекување на важен разговор, со уште поважна личност, а каков ќе биде исходот од тој разговор само еден Господ знае.
Не очекувам ни премногу, ни премалку. Гледам реално на работите и се надевам ќе биде добро.
Еден повик, пред неколку дена направи да се чувствувам олку збунето.

Искрено, изненадена сум од една особа и од нејзиното однесување и подобрување.
Очигледно, на луѓево треба да им покажеш заби за да те ценат повеќе.
И секој сфаќа што имал откако ќе го изгуби нештото.
Ама некогаш е касно.

Деновиве ми се исполнети. Работа, кафе-муабети со друштвото, шетање, планови за наредните денови...
Мило ми е што конечно луѓево околу мене се расположени и насмеани.
Причина број еден за и јас да бидам таква.

Ме очекуваат уште поисполнети денови (се надевам), со многу пиење, музика и луѓе кои ги сакам.
На повидок се и нови познанства, нови места и нови спомени.

Јас, само сакам да уживам во деновиве што доаѓаат и да не мислам на лоши работи.

 

Благодарам за честитките ве сакам
Заблажете се со

 

Свечено ветува, веќе цвекло не јадам. Само ако преживеам ноќва. Оти нели МисПерфект мораше да изеде цела тегла цвекло. И сега, да се надевам оти нема да има касноноќни посети на Итна...

 

Значи најмногу ме нервира тоа мислењето кога купувам подароци, па дали ќе му се допаднело, па дали да е ова или она другото... Е со тоа вчера се замарав цело утро, правевме годишнина со дечко ми и најпосле решив, му купив дебел џемпер, купон со масажа и чоколада(демек да не е само едно). И нели најнормално очекувам да ме изненади и тој, Ама длабоко во себе знаев дека изненадувањето може да и пријатно, но повеќе и непријатно....

Одам и се мислам дали за оваа цела година колку што сме заедно, ќе ми купи нешто ама баш по мој вкус? Му го дадов кесето, се прерадува , рече како ми го погоди баш тоа што го сакав.... Ај океј, отворам јас кесата и вака останав. Убајот тој, фен ми купил, зошто мојот се расипа.

Купил новогодишна кеса, влегол во првата продвница и завршил голема работа господинот. Ах бре, што ќе ми е фен, ќе го користам, не велам не, ама има ли правда тука....

Туку да не испадне види ја оваа материјалистка, што е битно што ќе и купел дечко....муабетот ми е ние женските цел ден се туфкаме што како да биде, а вие првата продавница и готово, завршена работа

 

СДК тоа времево како да се мрднало од паметот. Што е работава бе сред зима во јануари 13 степени. Јас цели 9 месеци се радувам и ја чекам со нетрпение зимата и нејзините снежни денови а види сеа шо ми прави

 

Да те боли глава цела недела и тоа во исто време секој ден да осеќаш страшни болки неиздржливи?! Страшна работа. Кај и трудно па и не можам едно апче да се напијам, а и ме мачи душата што не знам што ми е. Една снегулка ми се појавува пред очи расте ли расте и наеднаш бело ми е се. Ах леле...дали е до времево, дали јас не штимам нешто.... с с с с с

 

Верувај, не си единствената која што мисли така.. мене исто ме фаќаат такви периоди, не ми се оди никаде, не ми се прави ништо, станувам потполно рамнодушна кон останатите и се затварам сама или ќе отидам некаде каде што нема луѓе на видик, ќе земам некоја книга и ќе се заборавам.. Ама поминува, така да и кај тебе ќе помине.

 

со нетрпение чекам да дојди зима и веќе дојде а нема снег а тоа толку сакам да имат снег , да си правиме снешко , лизгање и уживање а не дома .. аааааааааа а толку сум нервозна -.-

 

Сумлив ми е мојот... се си мислам деновиве ќе клекни да ме запроси

 

СДК дека ми е смачено да ги слушам/гледам луѓево како глумат дека живеат во идеална брачна заедница и како им е се перфектно во бракот. Тие што најмногу се фалат уствари имаат најкатастрофален брак, со милион проблеми, се вараат секој со секого...ама за пред јавност се демек "happy in love"! Ми се повраќа од вакви луѓе. Кога веќе и двајцата варате-подобро разведете се, доста глумење дека имате совршен брак!!! Живеејќи на овој начин се залажувате само себеси, а не и околината....лошо влијаете на сопствените деца!