[СДК] Сакам да кажам...[Стара тема]

Моментот кога јадам во поубав тањир него ли обично што си јадам, од оние декорирани, цртани на порцеланот, во квадратеста форма итн. и си мислам дека јадењето е повкусно во секој случај од било кога, а тоа стандард макарони со сирење, рандом.

 

Сдк џабе им се на некои луѓе големи ега кога не поседуваат личност и интегритет.

 

Моментот кога ќе снемаш струја, па се чудиш што те снашло. Греалка јок, кафе нема, музика од телефон.. Ама супер ми дојде - како кец на десетка. Си го порасчистив нередов кој владееше околу мене. Најдов некои работи кои ги имав отпишано. Си ги средив шминките и тракатанците(се прашувам само до кога ќе се средени.. ) Решавав крстозбор како во старите добри денови кога не киснев на интернет...
И среќа што дојде за кратко време. Немав веќе што да чистам, ги изрешив крстозборите и почна нервоза да ме фаќа. Тоа дека ќе замрзнев до сабајле се подразбира.

 

СДК никогаш нема да ги заборавам овие зимски денови кога бев дете. Кога ќе се разбудев и ќе видев снег надвор бев најсреќна на свет. По цел ден санкање во различни стилови, сама,со сестрами,па риба хахаха, па воз(Сите деца од маало ги врзувавме санките,едни со други) и шибавме. Додека се качиш по угорнината треба 10 до 15 минути.А за 1 минута си веќе доле. Ахх мераци. Море нозе мраз студени, рацете подноктици ни фаќаа. Подмрсулени и смрзнати, ама што е најважно среќни и радосни како цел свет да сме го освоиле. И се санкав до 3-та година средно. КАпата и шалот на мене и никој не можеше да ме познае. ЕХ кога читам дека се санкате Ви завидувам. Едвај чекам да дојдат внуците на братучетака ми,па да искористам да се полизгам со нив.

 

СДК не сум јас за зима...Премногу е ладна и сурова за мене.
Јас сум пролетно дете...Сакам пролет!Сонце,па ветерче да ме дувне
А не сега на оваа зима да се грчам...Ми треба некој да ме стопли....Да ме гушни и да не ме пушта

 

СКД дека покрај лошата атмосфера деновиве се заврши better than expected =)

 

сдк дека моментално немам воља за ништо..секој ден едно та исто...ај под итно нека се смене нешто неможам вака поише

 

Еве зошто учениците ја сакаат зиматаа...

 

Кога љубовта го изгуби своето значење?
Од кога лајкот е мерило за љубовта?
До кој степен паднаа некои парови, да молат, да се понижуваат, за да влезат во игра за некое си таму патување, кое се знае дека е наместено? Па уште и се гордеат

Мене не ми е битно другите да видат колку тоа ние се сакаме. Битно ми е тој да знае, јас да знам. Не ми е битно во јавност да не гледаат како си разменуваме плунка и не ми е битно дали денес ќе ми каже еднаш или 20 пати те сакам. И да не ми каже јас знам. Докажал и покажал. А ако имам пари, не во комшии на одмор, на Маурициус ќе отидам. Без никој да знае. Без да се понижувам.
Не го славам Валентајн. На 13ти ќе му пружам еден добар секс. Онака, од мерак. На 14ти ќе спијам .
И девојко, не ти ставам лајк. Ми се може

 

Се најдов во муабетов дека ме нарекуваш мрчатор
Кога ќе имаш дете и кога ќе го запишеш во целодневна (од Х причини) и кога ќе ти кажат донеси го во 9 земи го во 2 и ти ќе мрчиш. Или да молчам и да напуштам работа за да можам да ја носам кога нив ќе им свирне? Не мислиш дека ова го прават само за да не одработуваат денови? Брате мили или нека учат или нека кажат да седат дома.
Зимата е таква каква што деновиве ја гледаме. Никогаш поубава.
СДК мрчев за нешто друго, не за зимата, снегот, ладното ...

 

Прашањето кое ме измачуваше, конечно го изговорив. Храбро,отворено,искрено - и еден разговор менува многу.
Не перманентно,но доволно за да спијам мирно.
Животот е непредвидлив и одговорот не ми е гаранција, но кога ти го кажува стручно лице е далеку посигурно и.. што друго ми останува освен да си речам се' ќе биде добро.
И да заспијам со насмевка.

 

Некои што ќе се покаам да ги наречам луѓе, кои за жал нема да го прочитаат постов, нека си ги соберат предрасудите и право у пи*** матер... Па таму нека си ги лечат комплексите. Се срамам што ги познавам.

Добро де, сите се каеме што сме имале почит спрема некој што не ја заслужува, но мора ли до тој степен . Ми се лоши.
Некој да ти го расипе денот, баш кога е вечер. Мразам да бидам жртва на исфрустрирани коњи.
I'm surrounded by assholes- беше моментот.

 

Совршенство..едноставно совршени се бебињата, дечињата до одреден период, чисти, едноставна причина за постоењето на истото... го има, само треба да се побара некаде...

 

СДК денес т.е сега дур се санкав,уз тргнување едно дете ми се понуди да ме подтурне за да тргнам.Симпатично,слатко,ми се насмеа..Само се свртив и му реков јас сум Благица патем и летнав.
И како да го најдам сега?
Ај ако е судено судбината ќе не запознае.

 

Ахх колку сакам да кажам. Кој слушал.....
Сакам да кажам дека сум лута на себе. Лута што дозволив други луѓе да управуваат со мојот живот и моите желби. Лута што не бев доволно храбра кога требаше. Лута што не се откажав на почеток иако знаев дека е грешка, дека е дно без крај. Лута сум што сум сама сега. Што сум немоќна да го земам животот во мои раце. Да одлучам за некои работи, да пресечам за други. Да му влезам во мозокот на едниот и да му сугерирам да не ми се лути веќе, покрај се што му направив, а на другиот да му посочам дека ние не сме можни. Да ме заборави, да продолжи. Не сум вредна.
Јас сум манипулант. Знам да ги изманипулирам сите за да бидам јас среќна. Себична сум. Напорна. Ама кармата е кучка рекле. Сега имам шанса на моја кожа да осетам се што сум им правела на други. And it sucks.
Башка, февруари е бре. Онака, најфрустрирачки и депресивен месец. Досадно е, сама сум. Ми треба некој, некој....посебен. Некој кој ме игнорира моментално, али толку ладно, со 0 да ме помножеше можеби ќе се осеќав повредно. А толку сум очајна....

 

Ми се расипува тастатурата полека ,но сигурно за да ми прави максимална тортура. Прво shift следно којзнае

Одам по пат и наоѓам камчиња. Едно време беа мали, но деновиве стануваат се поголеми и поголеми. Потајно се плашам дека нема да можам да ги избуткам, прескокнам, згазнам. Се наоѓам себе си како гледам во далечини. Барам слободни птици, наоѓам сиви згради. Среќа на снегов, на рефлексијата наутро, на белината навечер, на свежината во воздухот.

Ми доаѓаат зборови кои не можам да ги кажам. Несклопени реченици, недовршени мисли, плави нокти и жито со мед и ореви.

Би прашала само Зошто, знаејќи дека никој не го знае соодветното Затоа.

 

Сакам повеќе време да поминувам со другарките. Секој тајминг ми одговара.
Наоѓам време за чај со рум , за гледање на кафе и испробување нови шминки . Немам претстава како ќе се разделам од година со нив ..Едната оди Штип , другата Тетово , а јас сосема на друго место Секако ќе се гледаме но колку ??!?! Ќе останеме ли олку блиски како што сме сега...Многу прашања ми се вртат во главава а тешко им наоѓам претпоставка

Ми треба една добра масажа , фустан во пастелна боја , искрена прегратка, миризлива купка...

 

E aj Теди, реши се, да те видам.
Ај баш!

 

СДК т.е СДП овоа со ѕвездичкиве започна после заклучувањето на темата Модни критики или ми се чини?
Оти напнавте веќе секое 2 мислење е за тоа како некој собирал ѕвездички...еднаш да се спомне е доволно,ама не цело време истото се чита.

 

и значи ако штип не ти ја убие желбат а за било што, едноставно нели, нема кој.


нека биде тапа! - И би плутена!